ΚΥΑ Τουρισμού
some_text
some_text
some_text

ΑΡΘΡΟ ΠΡΩΤΟ : Εγκρίνουμε:

α) Την τροποποίηση της Στρατηγικής Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης για τον Τουρισμό με την ενσωμάτωση σε αυτό των όρων, περιορισμών και κατευθύνσεων της πρώτης για την προστασία και διαχείριση του περιβάλλοντος και την αντιμετώπιση των σημαντικών περιβαλλοντικών επιπτώσεων, που ενδέχεται να προκύψουν από την εφαρμογή τουκαιβ) Την τροποποίηση του Ειδικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης για τον Τουρισμό, στο οποίο ενσωματώνονται οι αναγκαίοι όροι, περιορισμοί και κατευθύνσεις για την προστασία και διαχείριση του περιβάλλοντος, όπως προέκυψε ως ανάγκη μετά το πρώτο διάστημα εφαρμογής του.
 
17 σχόλια.
 

ΑΡΘΡΟ ΠΡΩΤΟ – Άρθρο 01: ΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

Σκοπός του τροποποιημένου Ειδικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης για τον Τουρισμό είναι:- Η εξειδίκευση και συμπλήρωση των βασικών κατευθύνσεων, προτεραιοτήτων και επιλογών του Γενικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης, στον κλάδο του τουρισμού.- Η προσαρμογή του σχεδιασμού στις νέες προκλήσεις και πολιτικές, για τη βελτίωση της απόδοσης στον κλάδο του τουρισμού.- Η παροχή των αναγκαίων κατευθύνσεων προς τα υποκείμενα επίπεδα χωρικού σχεδιασμού για την προώθηση της τουριστικής ανάπτυξης, στο πλαίσιο της αειφόρου, ισόρροπης, συνεκτικής και ολοκληρωμένης διαχείρισης του χώρου.- Η προώθηση της υγιούς επιχειρηματικότητας, μέσα από τη διατήρηση ενός σταθερού πλαισίου κανόνων, που αφορούν στη χωροθέτηση επιχειρήσεων που σχετίζονται με τον τουρισμό και τη δημιουργία συνθηκών για την προσέλκυση σημαντικών, για την εθνική οικονομία, τουριστικών επενδύσεων.- Η ενσωμάτωση των σχετικών με τον τουρισμό αναπτυξιακών προγραμμάτων και παρεμβάσεων, που έχουν επιπτώσεις στην ανάπτυξη της χώρας και τη διάρθρωση του εθνικού χώρου.- Η εξειδίκευση και προσαρμογή των στόχων, κατευθύνσεων και προτεραιοτήτων της αναπτυξιακής νομοθεσίας, όσον αφορά στην τουριστική ανάπτυξη και την παροχή ειδικότερων κατευθύνσεων ως προς την αξιοποίηση των αναπτυξιακών κινήτρων.Το Ειδικό Πλαίσιο περιλαμβάνει κατευθύνσεις, κανόνες και κριτήρια για τη χωρική διάρθρωση, οργάνωση και ανάπτυξη του τουρισμού στον ελληνικό χώρο και των αναγκαίων προς τούτο υποδομών, υπό το πρίσμα της προστασίας και ανάδειξης του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος, προωθεί δράσεις και μέτρα για τη βελτίωση της ελκυστικότητας της χώρας ως τουριστικού προορισμού, αναδεικνύει θεματικές στις οποίες μπορεί να βασιστεί η ανάπτυξη του κλάδου, ενώ διατυπώνει ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα δράσης.
 
2 σχόλια.
 

ΑΡΘΡΟ ΠΡΩΤΟ – Άρθρο 02: ΣΤΟΧΟΙ

Το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης για τον Τουρισμό στοχεύει στη διαμόρφωση συνθηκών για: - Τη μετάβαση από ένα μαζικό, αδιαφοροποίητο, μονοθεματικό τουρισμό και χαμηλής οικονομικής απόδοσης τουρισμό σε έναν ποιοτικό, διαφοροποιημένο και πολυθεματικό τουρισμό, οικονομικά αποδοτικότερο, με μεγαλύτερη διάρκεια παραμονής και διασποράς μέσα στο χρόνο, που απευθύνεται σε κοινό με υψηλότερες απαιτήσεις, που δεν αρκείται στο καθιερωμένο τουριστικό πρότυπο «ήλιος -θάλασσα», με παράλληλη αξιοποίηση των τουριστικών πόρων, φυσικών και ανθρωπογενών.- Την προώθηση της αειφόρου και ισόρροπης ανάπτυξης του τουρισμού της χώρας, σύμφωνα με τις φυσικές, πολιτιστικές, οικονομικές και κοινωνικές ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής, με ιδιαίτερη έμφαση στην προστασία, ανάδειξη και αποκατάσταση του περιβάλλοντος, της πολιτιστικής κληρονομιάς και του τοπίου και ειδικότερα την προστασία των υδατικών πόρων και του εδάφους και τη διατήρηση της βιοποικιλότητας.- Τη μείωση της ελκυστικότητας της διάσπαρτης «εκτός σχεδίου» δόμησης τουριστικών εγκαταστάσεων, ιδίως σε ευαίσθητες περιοχές και παράλληλα, στον προσανατολισμό της πρωτίστως σε ζώνες χρήσεων γης και οργανωμένους χωρικούς υποδοχείς τουριστικών δραστηριοτήτων.- Τη δημιουργία ενιαίων δικτύων φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος, που θα καλύπτουν το σύνολο των πολλαπλών ιστορικών παρελθόντων και θα συνδέονται με τη σύγχρονη κοινωνική και πολιτιστική δραστηριότητα.- Τη διασφάλιση της εξωγενούς ζήτησης ως προϋπόθεσης για τη συνέχιση της μεγέθυνσης του κλάδου και την αύξηση των εισροών επενδύσεων.- Την επιλεκτική ενίσχυση των ευκαιριών προσέλκυσης επισκεπτών, σε περιοχές με υψηλό βαθμό εξάρτησης της τοπικής οικονομίας από την τουριστική δραστηριότητα, λαμβάνοντας υπόψη την αποφυγή της επιβάρυνσης των πόρων και την διασφάλιση αποδεκτού επιπέδου υποδομών και εγκαταστάσεων.- Τη χωρική διεύρυνση του φάσματος των δυνατών προορισμών και την ενίσχυση λιγότερο τουριστικά αναπτυγμένων περιοχών, που έχουν σημαντικές προοπτικές ανάπτυξης, σε συνδυασμό με την αξιοποίηση ειδικών – εναλλακτικών μορφών τουρισμού και λαμβάνοντας πρόνοιες για την αναβάθμιση των αναγκαίων ή χρήσιμων υποδομών διευκόλυνσης της προσβασιμότητας, διακίνησης και εξυπηρέτησης των επισκεπτών και κατοίκων.- Την προώθηση των χωρικών συνεργειών που δημιουργούν εξωτερικές οικονομίες στον κλάδο ή σε διασυνδεδεμένους κλάδους και τομείς και μειώνουν τις εξωτερικές παρενέργειες σε κλάδους, περιοχές και ομάδες του πληθυσμού.- Τη διεύρυνση του φάσματος των προσφερόμενων τουριστικών προϊόντων και υπηρεσιών, με την ανάπτυξη των ευκαιριών προσέλκυσης επενδυτών και πέραν των παραδοσιακών τουριστικών επενδύσεων, λαμβάνοντας υπόψη τις φυσικές, πολιτιστικές, οικονομικές και κοινωνικές ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής.- Τη διαφύλαξη και ενίσχυση της τοπικής και κοινωνικής ταυτότητας των περιοχών, όπου αναπτύσσεται τουριστική δραστηριότητα.- Την εξασφάλιση των απαιτούμενων τεχνικών και κοινωνικών υποδομών όλων των διαβαθμίσεων, που απαιτούνται για την επιτυχή λειτουργία της τουριστικής δραστηριότητας.
 
4 σχόλια.
 

ΑΡΘΡΟ ΠΡΩΤΟ – Άρθρο 03: ΟΡΙΣΜΟΙ

1. Μια περιοχή διαθέτει «αναγνωρίσιμη τουριστική ταυτότητα» όταν: - Αποτελεί δημοφιλή τόπο (τουριστικό προορισμό) με ισχυρή φήμη.- Χαρακτηρίζεται από διαμορφωμένη υψηλή και συνεχή ζήτηση ανεξαρτήτως χαρακτηριστικών ηλικίας και εισοδηματικής τάξης των επισκεπτών.- Μπορεί να περιλαμβάνει ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο ή γνωστό τουριστικό πόρο ή πόλο έλξης, φυσικό ή ανθρωπογενή. 2. Ως «μαζικός» ορίζεται ο τουρισμός, που πληροί σωρευτικά τα εξής:απευθύνεται στο ευρύ τουριστικό κοινό, διαμορφώνεται και διεκπεραιώνεται με οργανωμένο τρόπο από τουριστικούς φορείς και επιχειρήσεις και συνδέεται με τις εκάστοτε δημοφιλείς δραστηριότητες των τουριστών. 3. Ως «ειδική – εναλλακτική μορφή τουρισμού» ορίζεται η τουριστική δραστηριότητα που στοχεύει ή εξειδικεύεται στην ικανοποίηση ή ανταπόκριση ιδιαίτερων αναγκών και επιθυμιών διακριτού κατά περίπτωση τμήματος της τουριστικής αγοράς, συμβάλλει στην άμβλυνση της εποχικότητας της τουριστικής ζήτησης και στη χωρική της διεύρυνση και τηρεί τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης. 4. Ως «υψηλή συγκέντρωση τουρισμού» νοείται η συγκέντρωση στην ίδια χρονική περίοδο και χώρο μεγάλου αριθμού επισκεπτών τουρισμού σε σχέση με τις δυνατότητες εξυπηρέτησής τους από τις υφιστάμενες τουριστικές υποδομές και εγκαταστάσεις ως προς την επιβάρυνση του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος, των τουριστικών πόρων και ως προς το επίπεδο της αποτελεσματικής ποιοτικής ικανοποίησης των τουριστικών προσδοκιών τους. 5. Ως «ήπιος τουρισμός» νοούνται οι δραστηριότητες των ειδικών-εναλλακτικών μορφών τουρισμού που πραγματοποιούνται σε περιοχές με χαμηλή ή μηδενική ανθρωπογενή αλλοίωση και διακρίνονται από τον σεβασμό στο περιβάλλον και την προστασία της πανίδας και της χλωρίδας. 6. Ως «παράκτιος χώρος» νοείται η μεταβατική ζώνη μεταξύ του χερσαίου και του θαλασσίου χώρου και η οποία δέχεται διαρκείς αλληλεπιδράσεις, συνιστά, δε, μιαν ιδιαίτερη γεωγραφική ενότητα του ελληνικού χώρου που χαρακτηρίζεται από σημαντικό βιολογικό, γεωφυσικό, αισθητικό, πολιτισμικό και οικονομικό πλούτο, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί πολύτιμο φυσικό πόρο και κοινή κληρονομιά, η οποία πρέπει να διασφαλιστεί για τις παρούσες και τις μελλοντικές γενιές στο πλαίσιο των αρχών της βιώσιμης ανάπτυξης. 7. Ως “τουριστικοί πόροι” νοούνται φυσικά και ανθρωπογενή σημεία, τόποι, κτίσματα, αξιοθέατα, συνήθειες, παραδόσεις, ήθη και έθιμα, που μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο προσέλκυσης επισκεπτών – τουριστών ή και να προβληθούν ως χαρακτηριστικά για τη δημιουργία ανταγωνιστικών συγκριτικών πλεονεκτημάτων μιας περιοχής. 8. Ως «αποδεκτό επίπεδο υποδομών και εγκαταστάσεων» για την εξυπηρέτηση κατοίκων και επισκεπτών νοείται η επάρκεια τεχνικών, κοινωνικών, περιβαλλοντικών και τουριστικών υποδομών και εγκαταστάσεων. 9. Ως «οργανωμένος υποδοχέας τουριστικών δραστηριοτήτων’’ νοείται η περιοχή που καθορίζεται και οργανώνεται, προκειμένου να λειτουργήσει ως χώρος υποδοχής τουριστικών καταλυμάτων, εγκαταστάσεων ειδικής τουριστικής υποδομής, λοιπών τουριστικών επιχειρήσεων και συμπληρωματικών δραστηριοτήτων.
 
2 σχόλια.
 

ΑΡΘΡΟ ΠΡΩΤΟ – Άρθρο 04: ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ

Για τις ανάγκες του παρόντος Ειδικού Πλαισίου, ο εθνικός χώρος προσεγγίζεται βάσει κριτηρίων:- έντασης και είδους της τουριστικής ανάπτυξης,- γεωμορφολογικών χαρακτηριστικών, και- ευαισθησίας των πόρων (περιβαλλοντικών και πολιτιστικών). Με την εφαρμογή των παραπάνω κριτηρίων ο εθνικός χώρος κατατάσσεται σε 10 κατηγορίες περιοχών. 4.1 Περιοχές του εθνικού χώρου με βάση το κριτήριο της έντασης και του είδους της τουριστικής ανάπτυξης(Α) Ανεπτυγμένες τουριστικά περιοχέςΓενικά χαρακτηριστικά:- Αναγνωρίσιμη τουριστική ταυτότητα.- Υψηλή συγκέντρωση μαζικού τουρισμού.- Υψηλό βαθμό εξάρτησης της τοπικής οικονομίας από την τουριστική δραστηριότητα.- Ενδεχόμενες πιέσεις στους φυσικούς και ανθρωπογενείς πόρους. Στις περιοχές υπό στοιχείο Α διακρίνονται δύο υπο-κατηγορίες:Α.1: Δυναμικές ανεπτυγμένες τουριστικά περιοχέςΣτη κατηγορία αυτή υπάγονται περιοχές του εθνικού χώρου ανεπτυγμένες τουριστικά, με ενδεχόμενες πιέσεις σε φυσικούς και ανθρωπογενείς πόρους, προορίζονται δε για αναβάθμιση, εξυγίανση και βελτίωση του προσφερόμενου τουριστικού προϊόντος. Α.2: Φθίνουσες ανεπτυγμένες περιοχέςΣτην κατηγορία αυτή υπάγονται περιοχές του εθνικού χώρου, που παρουσιάζουν εξάντληση φυσικών και ανθρωπογενών πόρων και φθίνουσα οικονομική απόδοση του τουριστικού πόρου, και προορίζονται για αναβάθμιση και διαφοροποίηση του τουριστικού προϊόντος.Οι περιοχές υπό στοιχείο Α2 ορίζονται μέσω κοινής δράσης των Υπουργείων ΠΕΚΑ – ΠΟΤ. (Β) Αναπτυσσόμενες τουριστικά περιοχέςΓενικά χαρακτηριστικά:- Συγκέντρωση ιδιαίτερων χαρακτηριστικών φυσικού και πολιτισμικού περιβάλλοντος.- Αξιόλογη κατά περίπτωση ανάπτυξη τουριστικών δραστηριοτήτων.- Περιορισμένη αξιοποίηση πόρων που ενδιαφέρουν τον τουρισμό.- Δυνατότητα μεγαλύτερης διαφοροποίησης και εμπλουτισμού του τουριστικού προϊόντος σε σύγκριση με τις ήδη αναπτυγμένες τουριστικά περιοχές.- Ύπαρξη ή προγραμματιζόμενη ανάπτυξη αποδεκτού επιπέδου υποδομών και εγκαταστάσεων. Περαιτέρω, σε αυτήν την κατηγορία περιοχών διαμορφώνονται τρεις υποκατηγορίες: (Β.1) Περιοχές με περιθώρια ανάπτυξης ποιοτικού μαζικού τουρισμούΣτην κατηγορία αυτή εντάσσονται περιοχές του νησιωτικού και παράκτιου χώρου, οι οποίες έχουν αποκτήσει ή εμφανίζουν σταδιακά σημαντική δυναμική τουριστική ανάπτυξης, δεν διαθέτουν την ισχυρή τουριστική ταυτότητα των περιοχών Α και χαρακτηρίζονται από χαμηλότερη ένταση τουριστικής ανάπτυξης σε σχέση με τις περιοχές Α. (Β.2) Περιοχές με περιθώρια ανάπτυξης ήπιων μορφών ειδικού – εναλλακτικού τουρισμούΣτην κατηγορία αυτή εντάσσονται οι υπό τα στοιχεία Β.2.1 – Β.2.15 περιοχές της ηπειρωτικής χώρας.Β2.1: Ανατολική και Δυτική Ροδόπη – Όρη Λεκάνης – Παγγαίο – Σύμβολο – Φαλακρό – Παρανέστια περιοχή – Δέλτα Έβρου – Δαδιά – Παράρδιες περιοχές.Β2.2: Λίμνη Κερκίνης – Μαυροβούνι – Κερκίνη – Άγγιστρο – Όρβηλος – Βρόντου – ΜενοίκιοΒ2.3: Πιέρια – Βέρμιο – Κάιμακτσαλάν – Πάικο -Έδεσσα – Βέροια – ΝάουσαΒ2.4: Καστοριά – Φλώρινα – ΠρέσπεςΒ2.5: Περιοχή Β. Πίνδου – Ζαγορίου – Τζουμέρκων – Ορεινός χώρος Δυτικής Θεσσαλίας.Β2.6: Όλυμπος – Κίσσαβος – ΜαυροβούνιΒ2.7: Ορεινοί όγκοι Όθρυος – Τυμφρηστού – Καλιακούδας – Χελιδώνας – Παναιτωλικού – Ναυπακτίας – Βαρδουσίων – Γκιώνας – Παρνασσού – Καλλίδρομου – ΟίτηςΒ2.8: ΔίρφυςΒ2.9: Ορεινός όγκος ΚαρυστίαςΒ2.10: ΞηρόμεροΒ2.11: Όρη ΒάλτουΒ2.12: ΑράκυνθοςΒ2.13: Ορεινός χώρος Πελοποννήσου (Παναχαϊκό, Χελμός, Ζήρεια, Ερύμανθος, Μαίναλο, Πάρνωνας και Ταΰγετος, ορεινή κεντρική Μεσσηνία και Νέδα)Β2.14: Ορεινός χώρος κεντροδυτικής Κρήτης (Λευκά Όρη – Ίδη)Β2.15: Ορεινός χώρος Κεντρικής Κρήτης (Δίκτη) (Β.3) Ανεπτυγμένοι πυρήνες μαζικού τουρισμού εντός ευρύτερων αναπτυσσόμενων περιοχών με περιθώρια ανάπτυξης εναλλακτικού τουρισμούΣε αυτή την κατηγορία περιοχών διακρίνονται δύο υποκατηγορίες:(Β.3.1) Περιοχές εγκαταστάσεων υφιστάμενων χιονοδρομικών κέντρων καθώς και των οικισμών που τα περιβάλλουν(Β.3.2) Λουτροπόλεις: Είναι τόποι που διαθέτουν τα εξής ειδικότερα χαρακτηριστικά:- Έναν ή περισσότερους αναγνωρισμένους ιαματικούς φυσικούς πόρους, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία.- Βιοκλίμα με ποιότητα αέρα που πληροί υψηλές απαιτήσεις.- Κατάλληλες εγκαταστάσεις για την εφαρμογή του ιαματικού μέσου ή μέσων.- Επάρκεια πόσιμου νερού.- Επαρκείς συγκοινωνιακές συνδέσεις.Οι Λουτροπόλεις μπορούν να ορίζονται με ανάλογη θεσμική πρόβλεψη, σύμφωνα με τα όσα ορίζονται στο Άρθρο 10 του παρόντος. (Γ) Περιοχές τουριστικού ενδιαφέροντος με μειονεκτικά χαρακτηριστικά και κυρίαρχες χρήσεις άλλες από τον τουρισμόΓενικά χαρακτηριστικά:- Κυρίαρχη άλλη χρήση πλην τουρισμού.- Διαθέτουν ορισμένα χαρακτηριστικά τουριστικής έλξης (φυσικά και ανθρωπογενή στοιχεία ιδιαίτερης αξίας, κ.α.), αλλά για ποικίλους λόγους η μέχρι σήμερα ανάπτυξη τους υποστηρίχθηκε από άλλους τομείς, ιδίως τον πρωτογενή, και δεν αξιοποίησε αυτά τα χαρακτηριστικά.- Δυνατότητα συμπληρωματικής λειτουργίας της τουριστικής δραστηριότητας για την ενίσχυση άλλων -κυρίαρχων- χρήσεων και δραστηριοτήτων.- Χαμηλό επίπεδο ή έλλειψη τουριστικών υποδομών.- Χαμηλός βαθμός προσβασιμότητας.Οι περιοχές υπό στοιχείο Γ μπορούν να ορίζονται μέσω κοινής δράσης των Υπουργείων ΠΕΚΑ – ΠΟΤ. (Δ) Μητροπολιτικές περιοχέςΤαυτίζονται με τα όρια εφαρμογής των Ρυθμιστικών Σχεδίων Αθήνας (πλην της Χωρικής Ενότητας Νησιωτικής Αττικής) και Θεσσαλονίκης. 4.2 Περιοχές του εθνικού χώρου με βάση το κριτήριο των γεωμορφολογικών χαρακτηριστικών(Ε) Παράκτιες περιοχές και ΝησιάΠρόκειται για τις περιοχές του ηπειρωτικού χώρου συμπεριλαμβανομένης της νήσου Εύβοιας που αντιστοιχούν σε χερσαία ζώνη πλάτους 350 μέτρων από τη γραμμή αιγιαλού και για το σύνολο της εδαφικής περιφέρειας των νήσων.Σε αυτή την κατηγορία περιοχών διακρίνονται τρεις Ομάδες νησιών:Ομάδα Ι: Σχετικά μικρά νησιά με προβλήματα ανάπτυξηςΣτην ομάδα αυτή περιλαμβάνονται νησιά με:- Σχετικά μικρή γεωγραφική έκταση,- Κατά κανόνα σοβαρά προβλήματα ανάπτυξης,- Κατά κανόνα συνεχή μείωση πληθυσμού,- Σοβαρές ελλείψεις σε υποδομές,- Ελάχιστο βαθμό αξιοποίησης των πόρων τους ή περιορισμένους (ποσοτικά και ποιοτικά) πόρους και- Αισθητή γεωγραφική απομόνωση. Ομάδα ΙΙ: Ανεπτυγμένα και αναπτυσσόμενα τουριστικά νησιάΣτην ομάδα αυτή περιλαμβάνονται νησιά:- Με σημαντική τουριστική δραστηριότητα ή αναπτυσσόμενα τουριστικά,- Με σημαντική εξάρτηση από τον τουρισμό (χωρίς άλλη ιδιαίτερα δυναμική παραγωγική δραστηριότητα και εκμεταλλεύσιμους πόρους),- Που εμφανίζουν κατά περίπτωση έντονες συγκρούσεις χρήσεων γης,- Με ενδεχόμενες πιέσεις σε φυσικούς και ανθρωπογενείς πόρους Τα νησιά των Ομάδων Ι και ΙΙ, για τα τμήματά τους που δεν εμπίπτουν στις Κατηγορίες Α1 και Β1, προσδιορίζονται από τα Περιφερειακά Πλαίσια Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης, με βάση τα ανωτέρω κριτήρια. Ομάδα ΙΙΙ: Βραχονησίδες και ακατοίκητα νησιάΗ Ομάδα ΙΙΙ περιλαμβάνει δύο υπο-ομάδες, με βάση τα ιδιαίτερα φυσικά και ανθρωπογενή χαρακτηριστικά τους, το μέγεθος και την εγγύτητα τους με κατοικημένες περιοχές.Στην πρώτη υπο-ομάδα περιλαμβάνονται:- Οι βραχονησίδες,- Τα νησιά τα οποία εμπίπτουν στο Δίκτυο NATURA 2000 ή είναι σημαντικά για προστατευόμενα είδη ορνιθοπανίδας ή άλλης απειλούμενης και σπάνιας πανίδας και χλωρίδας, ανεξαρτήτως της έκτασής τους,- Τα νησιά που καλύπτονται από ειδικά καθεστώτα προστασίας που απαγορεύουν τη δόμηση,- Τα απομονωμένα, από άποψη θέσης, νησιά (απόσταση από παράκτιες περιοχές του ηπειρωτικού τμήματος της χώρας ή από νησιά με πληθυσμό μεγαλύτερο των 2.000 κατοίκων μεγαλύτερη των 4 ναυτικών μιλίων). Η δεύτερη υπο-ομάδα περιλαμβάνει όλα τα ακατοίκητα νησιά (μηδενικός πληθυσμός κατά την εκάστοτε τελευταία απογραφή) που δεν ανήκουν στην πρώτη υπο-ομάδα. (ΣΤ) Ορεινές περιοχέςΠρόκειται για τις περιοχές της ηπειρωτικής χώρας, συμπεριλαμβανομένων της Κρήτης και της Εύβοιας που εκτείνονται σε υψόμετρο άνω των 600 μ. (Ζ) Πεδινές και ημιορεινές περιοχέςΠρόκειται για τις περιοχές, που δεν κατατάσσονται στον παράκτιο ή ορεινό χώρο. Συμπεριλαμβάνουν και τον πεδινό ή ημιορεινό χώρο της Εύβοιας και της Κρήτης. 4.3 Περιοχές του εθνικού χώρου με βάση το κριτήριο της ευαισθησίας των περιβαλλοντικών και πολιτιστικών πόρωνΓια τις παρακάτω περιγραφόμενες περιοχές επισημαίνεται ότι προς την κατεύθυνση της ολοκληρωμένης τουριστικής ανάπτυξης προωθείται η συνεργασία μεταξύ περιοχών με κοινά ή συμπληρωματικά χαρακτηριστικά (ενδεικτικώς φυσικού ή πολιτιστικού περιβάλλοντος, δραστηριοτήτων, χρήσεων γης, κ.ά.), η οποία πραγματοποιείται υπό τη μορφή οργάνωσης ενιαίου δικτύου, με στόχο την από κοινού και με κοινές προδιαγραφές ανάπτυξη υποδομών, προστασία του τοπίου, ανάδειξη προστατευομένων οικισμών ή αρχαιολογικών χώρων και μνημείων (ενοποιήσεις, κλπ.), καθώς και την προώθηση κοινών ποιοτικών τοπικών προϊόντων και τοπικών ηθών και εθίμων, που συνολικά συντείνουν στην ανάδειξη της συνοχής του χώρου των μελών του δικτύου. (Η) Περιοχές του Εθνικού Συστήματος Προστατευόμενων ΠεριοχώνΠεριλαμβάνονται όλες οι περιοχές του Εθνικού Συστήματος Προστατευόμενων Περιοχών του Ν. 3937/2011, όπως έχουν οριοθετηθεί σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις. (Θ) Προστατευόμενοι και εγκαταλελειμμένοι οικισμοίΠεριλαμβάνονται οι χαρακτηρισμένοι παραδοσιακοί οικισμοί, άλλοι οικισμοί που προστατεύονται από το ΥΠΠΟΤ ή το ΥΠΕΚΑ με ειδικά καθεστώτα, καθώς και οι οικισμοί με μηδενικό πληθυσμό σύμφωνα με την εκάστοτε τελευταία απογραφή πληθυσμού. (Ι) Αρχαιολογικοί χώροι, μνημεία και ιστορικοί τόποιΠεριλαμβάνονται οι χαρακτηρισμένοι αρχαιολογικοί χώροι και τα μνημεία του Καταλόγου Παγκόσμιας Κληρονομιάς, καθώς και οι ιστορικοί τόποι που είναι εγγεγραμμένοι στον Κατάλογο Μνημείων Μείζονος Σημασίας του ΥΠΠΟΤ. Οι περιοχές υπό στοιχεία Α και Β απεικονίζονται διαγραμματικά με ενδεικτικό τρόπο στο συνημμένο χάρτη «Βασικών κατευθύνσεων χωρικής οργάνωσης του τουρισμού». Η ακριβής οριοθέτησή τους θα γίνει στο πλαίσιο του υποκείμενου σχεδιασμού με εξειδίκευση των κατευθύνσεων του παρόντος Ειδικού Πλαισίου. Μέχρι την ολοκλήρωση του καθορισμού των περιοχών αυτών, η αδειοδότηση τουριστικών δραστηριοτήτων σε περιοχές στις οποίες δεν προκύπτει με σαφήνεια η κατηγορία του εθνικού χώρου στην οποία εντάσσονται, θα γίνεται με συνεκτίμηση των χωροταξικών κατευθύνσεων και περιβαλλοντικών περιορισμών από τις αρμόδιες αρχές.
 
8 σχόλια.