Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Χρήστος
Γιατί αύξηση του μισθώματος;Δεν υπάρχουν χώροι να αξιοποιηθούν ή να περιοριστούν οι δαπάνες για μισθώσεις και να επενδυθούν αλλού αυτά τα ποσά;
 
 
Christos
Καλό θα ήταν να γίνει μία στρατηγική ώστε να μεταφερθούν οι δημόσιες υπηρεσίες λίγο έξω από την Αθήνα σε πιο φθηνά και σύγχρονα οικολογικά κτίρια, κοντά σε μετρό-προαστικό. Ίσως μπορεί να γίνει με ανταλλαγή παλιών κτιρίων νε νέα με συμμετοχή ιδιωτών.Οπότε και σύγχρονες εγκαταστάσεις θα γίνουν και οι οικοδομική δραστηριότητα θα αυξηθεί και θα αξιοποιηθούν καλύτερα τα δημόσια κτίρια που είναι στο κέντρο και έχουν πλέον απαρχαιωθεί.
 
 
Κ.ΜΑΝΩΛΙΔΗΣ
Βραχυπρόθεσμα, η απόφαση μείωσης των μισθωμάτων που καταβάλει το δημόσιο είναι σωστή και αμέσου αποδόσεως. Όμως, εδώ και πολλά χρόνια παρατηρούμε ότι, μένουν αναξιοποίητα δημόσια κτίρια, πολλές φορές και περισσότερο λειτουργικά απ’τους μισθωμένους χώρους, και παρ’ολα αυτά, δέν γίνεται καμιά ενέργεια για την μετεγκατάσταση των διάφορων υπηρεσιών σε δημόσια κτίρια. Ο κόσμος δεν μπορεί να κατανοήσει τις αντιδράσεις των υπαλλήλων σε μιά τέτοια μετεγκατάσταση. Ο κόσμος ψηφίζει τις κυβερνήσεις για να κυβερνούν. Αν κυβερνούν οι Δημόσιοι υπάλληλοι, τότε τί τις θέλουμε τις κυβερνήσεις; Ακόμη, κυκλοφορούν πολλές φήμες ότι, υπάρχει διαπλοκή και συναλλαγή ανάμεσα στους ιδιοκτήτες ακινήτων που χρησιμοποιούνται απ’το Δημόσιο και τους υπεύθυνους για τις σχετικές αποφάσεις δημόσιους λειτουργούς. Σπάστε αυτό το απόστημα και απαλλάξτε τους φορολογούμενους από περιττές δημόσιες δαπάνες!
 
 
ΣΩΤΗΡΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΛΟΣ
1. Αλλη μια οριζόντια περικοπή, ακούραστη και αβίαστη. 2. Οι υπηρεσίες θα μπορούσαν να αναζητήσουν αντίστοιχους χώρους, όπου πιθανώς το ενοίκιο να είναι πολύ χαμηλότερο από την επιχειρούμενη μείωση του 10%-25%. Οι ατέλειωτοι ελεύθεροι χώροι που υπάρχουν κρύβουν και ατέλειωτες ευκαιρίες. Το κόστος μετεγκατάστασης θα αξιολογηθεί ανά περίπτωση. Με ανοικτό διαγωνισμό στα μεσιτικά γραφεία μπορούν να βρεθούν οι χώροι. Το μεσιτικό κόστος μπορεί να ορισθεί σε πολύ χαμηλά επίπεδα λόγω της απραξίας των μεσιτικών γραφείων. 3. Σε μία διαπραγματευόμενη αξία (ενοίκιο) ΠΟΤΕ δεν ορίζει ο ενοικιαστής πότε θα αυξηθεί το ενοίκιο. Αφενός η ύφεση μπορεί να μην επιτρέψει τέτοια αύξηση, οπότε θα είστε για μία ακόμη φορά αναξιόπιστοι και αφετέρου δεν χαρίζεις. Αφήνεις τον εκμισθωτή να ζητήσει εκείνος και ΠΟΤΕ δεν του προσφέρεις από μόνος σου.Εάν μένατε σε νοίκι θα δίνατε από μόνοι σας αύξηση στον ιδιοκτήτη; Αλλά ξεχνάτε το πιο σημαντικό. ΔΕΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΣΤΕ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΧΡΗΜΑΤΑ.
 
 
Τόνια Παντελαίου
1. Συμφωνώ μα άλλους που επισημαίνουν ότι το βασικότερο είναι η μείωση των ενοικιαζομένων κτιρίων με αξιοποίηση των κτιρίων που ανήκουν ήδη στο δημόσιο. Είναι βέβαιο ότι η τεράστια επέκταση της ΄συνήθειας’ των ενοικιάσεων είναι εκ του πονηρού. 2. Νομίζω ότι η ιδέα περί οριζόντιων αναλογικών μειώσεων πρέπει να συνδιαστεί με τον αντικειμανικό προσδιορισμό της αξίας του ακινήτου. Διαφορετικά, όσοι ήδη εισπράττουν δυσανάλογα υψηλά ενοίκια, θα συνεχίσουν να το κάνουν, Ενώ όσοι πιθανόν έχουν ενοικιάει σε λογικές τιμές τα ακίνητά τους πιθανόν να έχουν μεγαλύτερες μειώσεις απ΄ότι θα έπρεπε. 3. Θα πρέπει με κάποιο τρόπο να ελεγχθούν οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ανάγκες σε χώρους που δηλώνει κάθε υπηρεσία με Αυτοψίες. Εκτός των άλλων, νομίζω ότι πολύ μεγάλοι χώροι καταλαμβάνονται κυριολεκτικά από ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ που κανεις δεν έχει μπει στον κόπο να ξεδιαλέξει και να πετάξει. Αυτά μπορεί να είναι οτιδήποτε – από απαξιωμένα ή κατεστραμένα έπιπλα και άλλα είδη εξοπλισμού, μέχρι αρχεία προαιώνια που διατηρούνται απλά επειδή δεν βρέθηκε ποτέ ένας φιλότιμος προιστάμενος να φροντίσει το ξεκαθάρισμά τους. Ίσως θα έπρεπε να υπάρξει ένας κανονισμός για το πόσα (περίπου) τετραγωνικά θα έπρεπε να αντιστοιχούν στο χώρο εργασίας κάθε υπαλλήλου, πόσα γαι την κίνηση του κοινού και πόσα για αποθηκευτικούς χώρους κάθε υπηρεσίας. Επίσης να υπάρξει και δεσμευτική ρύθμιση για την υπεύθυνη καταστροφή άχρηστων πραγμάτων. Γιατί οι συχνές αλλαγές υπευθύνων στο δημόσιο τομέα, καθώς και οι συνεχείς καταργήσεις ή διαφοροποιήσεις φορέων, σε συνδιασμό με το γενικά ευθυνοφοβικό κλίμα που επικρατεί στο δημόσιο και την συχνότατη αδιαφορία των προισταμένων για εξοικονόμηση, καταλήγουν στη συσσώρευση άφθονου άχρηστου υλικού, που απαιτεί χώρους αποθήκευσης που τελικά κοστίζουν περισσότερο από τους πραγματικά χρήσιμους και λειτουργικούς χώρους.