Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Γιώργος Παλιούρας
Οι οποιεσδήποτε συγχωνεύσεις θα πρέπει να σχεδιαστούν προσεκτικά και να τεκμηριωθεί το όφελος που θα προσφέρουν. Ένα τέτοιο σχέδιο θα πρέπει να καλύπτει ολόκληρο τον εθνικό ερευνητικό χώρο και να ανακοινωθεί στο σύνολό του, εφόσον υπάρχει. Επίσης, προτείνω όταν συγχωνεύονται δύο φορείς διαφορετικής μορφής (δηλ. ΝΠΙΔ και ΝΠΔΔ) ο νέος φορέας που προκύπτει να είναι ΝΠΔΔ. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, θεωρώ ότι η εμπειρία από την ίδρυση ΝΠΙΔ ερευνητικών κέντρων στη χώρα μας είναι αρνητική. Γιώργος Παλιούρας, Ερευνητής ΕΚΕΦΕ «Δ»
 
 
Αλέξανδρος Αφουξενίδης
Πέρα από τα οποιαδήποτε νομικά η άλλα συνταγματικά ζητήματα – και αυτά είναι πολλά – η συγχώνευση (ένταξη;) του ΕΚΚΕ στο ΕΙΕ σηματοδοτεί κατά τη γνώμη μου βασική στροφή στην πολιτική ατζέντα της Κυβέρνησης αναφορικά με την έρευνα. Τα κεντρικά στοιχεία της είναι τα παρακάτω: α) πολλές πολιτικές και κυβερνητικές αποφάσεις που θα αφορούν διάφορα σημαντικά κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα θα παίρνονται από εδώ και πέρα χωρις να βασίζονται καθόλου σε παραγωγή συστηματικών και τεκμηριωμένων στοιχείων για τη χώρα μας. β) υπάρχει συνεπώς μια σταθερή καμπάνια για απομείωση του επιστημονικού και ερευνητικού δυναμικού της χώρας μας, έτσι ώστε συρρικνωθεί ο τεκμηριωμένος επιστημονικός λόγος και να μην διαχέεται στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Οι συμπολίτες μας θα πρέπει να ακούν μόνο και αποκλειστικά τις ιδεολογικές απόψεις των πολιτικών και τις πληροφορίες που αυτοί θα θέλουν να παρέχουν. Με απλά λόγια βρισκόμαστε μπροστά στην επιστροφή της κλασικής προπαγάνδας. γ) η συρρίκνωση των ερευνητικών- ακαδημαικών φορέων βοηθά μόνο στην ραγδαία από-ειδίκευση της χώρας μας. Δεν συνιστά σε καμία περίπτωση αναπτυξιακή πολιτική, δεν υποβοηθά την οικονομική ανάπτυξη και ως ιδέα δεν έχει εφαρμοσθεί πουθενά αλλού. δ) εφόσον ισχυριζόμαστε ότι κάνουμε προσπάθεια για να φύγουμε από την κρίση, τότε σίγουρα χρειάζεται και κάποιου είδους μεσο-μακροπρόθεσμη στρατηγική προς αυτή την κατεύθυνση. Όμως αυτό δεν φαίνεται να είναι στα σχέδια της κυβέρνησης η οποία αντιμετωπίζει καίρια ζητήματα χρησιμοποιώντας απλές αθροιστικές λογιστικές μεθόδους (που κι αυτές δεν λειτουργούν). ε) το χειρότερο είναι ότι οδηγούμασθε (ήδη συμβαίνει) σε μαζική έξοδο νέων επιστημόνων από τη χώρα μας (brain drain). Αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να βοηθήσουν δυναμικά σε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Τουναντίον το υπάρχον πολιτικό καθεστώς τους ωθεί στο εξωτερικό, μιας και αδιαφορεί πλήρως για την τύχη τους, όπως εξάλλου και για την τύχη τη χώρας μας συνολικότερα.
 
 
Βασίλης Κουρούτος
Με σχέδια νόμου σαν αυτό που παρουσιάζεται σήμερα για την συγχώνευση των Φορέων Διαχείρισης (ΦΔ) προστατευομένων περιοχών (ΠΠ), πραγματικά καταλύεται η έννοια και η σημασία της λέξης «διαβούλευση». Τι να παρατηρήσεις σε ένα νομοσχέδιο που στερείται κάθε επιστημονικής τεκμηρίωσης και είναι αντίθετο στις βασικές αρχές διαχείρισης ΠΠ που ισχύουν διεθνώς. Δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθείς με ένα κείμενο που κατά γενική ομολογία δεν εκπληρώνει τους βασικούς σκοπούς για τους οποίους λέγεται ότι συντάχθηκε. Είναι όμως απαραίτητο κανείς να διερευνήσει τους πραγματικούς λόγους που η δήθεν ανάγκη εξοικονόμησης πόρων έγινε η αφορμή να παρουσιασθεί αυτό το απαράδεκτο νομοσχέδιο. Πράγματι είναι να απορεί κανείς ποιοι είναι αυτοί οι υπόγειοι κύκλοι του ΥΠΕΚΑ που συνέταξαν αυτό το κείμενο όταν οι φορείς που έχουν την αρμοδιότητα για να γνωμοδοτούν και να συντάσσουν τέτοια νομοσχέδια δηλαδή η «Επιτροπή Φύση» και το Τμήμα Περιβαλλοντικού Σχεδιασμού δηλώνουν κάθετα αντίθετοι με την επιχειρούμενη συγχώνευση. Τι επιδιώκουν αυτοί οι κύκλοι και από πού αντλούν τη δύναμη τους όταν οι εργαζόμενοι και οι Πρόεδροι των σημερινών Φορέων Διαχείρισης, αρκετοί Περιφερειάρχες, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ακόμη και αρκετές περιβαλλοντικές οργανώσεις, καλούν τα αρμόδια υπουργεία να αποσύρουν το συγκεκριμένο άρθρο του νομοσχεδίου? Ποια λόμπι και οικονομικούς κύκλους εξυπηρετούν αυτοί οι κύκλοι? Μήπως η πρώιμη σπουδή των συντακτών του κειμένου να επαναφέρουν το ξεχασμένο θέμα των «συμβάσεων διαχείρισης» υποδηλώνει κάτι? Γιατί δεν κάνουν καμία προσπάθεια να λύσουν έστω και ένα από τα σημαντικά επιστημονικά, λειτουργικά και διοικητικά προβλήματα που προκαλούνται από αυτό το νομοσχέδιο και παραπέμπουν τη διευθέτηση τους σε μελλοντικές αποφάσεις του υπουργού ΥΠΕΚΑ? Μήπως μέσα στο 2013 θα γίνουμε μάρτυρες υπογραφής πλήθους «συμβάσεων διαχείρισης» του άρθρου 15 (7γ) του 2742/1999, «…με μη κερδοσκοπικά νομικά πρόσωπα του ιδιωτικού τομέα, που έχουν διακριθεί για το έργο τους στον τομέα της προστασίας της φύσης ή γενικότερα της προστασίας του περιβάλλοντος και τα οποία διαθέτουν την κατάλληλη τεχνική και επιστημονική υποδομή, καθώς και αποδεδειγμένη εμπειρία στην υλοποίηση ανάλογων έργων»? Είναι γνωστό ότι το σημερινό καθεστώς λειτουργίας και διαχείρισης των ΠΠ της χώρας μας δεν είναι αποτελεσματικό και ότι υπάρχει ανάγκη δημιουργίας ενός νέου συστήματος διαχείρισης όλων των ΠΠ της χώρας μας και όχι μόνο για το 30% που οι ΦΔ καλύπτουν σήμερα. Σίγουρα όμως το συγκεκριμένο σχέδιο δεν είναι με κανένα τρόπο προς αυτήν την κατεύθυνση. Θα πρέπει επιτραπεί στις αρμόδιες υπηρεσίες και τους δημοσίους υπαλλήλους του ΥΠΕΚΑ να κάνουν σωστά τη δουλειά τους που σημειωτέον πάρα πολλοί εξ’ αυτών ξέρουν να κάνουν πολύ καλά και ευσυνείδητα. Θα πρέπει η πολιτική ηγεσία να επιτρέψει στα αρμόδιους θεσμοθετημένους φορείς όπως η Επιτροπή Φύση να επιτελέσει το έργο της. Είναι αναγκαίο να διαχυθεί και να αξιοποιηθεί η πολύχρονη εμπειρία των επιστημόνων που σήμερα στελεχώνουν τους Φορείς Διαχείρισης. Θα πρέπει επιτέλους να υπάρχει σεβασμός στους οικονομικούς πόρους που έχουν διατεθεί (περίπου ένα εκατομμύριο Ευρώ αν δεν κάνω λάθος) για μελέτες σχετικά με το σύστημα διαχείρισης των ΠΠ και το θεσμικό πλαίσιο που θα τους διέπει. Είναι αναγκαίο όλα τα παραπάνω να αξιοποιηθούν μέσα από την εφαρμογή και της υπάρχουσας νομοθεσίας που μιλάει για «…στη Διεύθυνση Περιβαλλοντικού Σχεδιασμού του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής συστήνεται διοικητική μονάδα σε επίπεδο τμήματος για το συντονισμό και την υποστήριξη των διοικητικών σχημάτων διαχείρισης των προστατευόμενων περιοχών…» (άρθρο 7 παρ.6 του 3937/2011). Υπάρχει εμπειρία και ανθρώπινο δυναμικό με προτάσεις και διάθεση για διαβούλευση και δουλειά για την προοπτική της περιβαλλοντικής πολιτικής στη χώρα μας. Όμως, θα πρέπει πρώτα να διασφαλισθεί ότι αυτή η διάθεση χρόνου, ειλικρινούς προσπάθειας και πραγματικού ενδιαφέροντος για τα περιβάλλον από μέλη του υγιούς μέρους της κοινωνίας των πολιτών δεν θα συνεχίσει να τορπιλίζεται και να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από το κατεστημένο που σήμερα κυριαρχεί και στο χώρο του περιβάλλοντος. Θα είναι λυπηρό η νέα Γενική Γραμματέας του ΥΠΕΚΑ που προέρχεται από μια προοδευτική παράταξη που έχει σαν σημαία της τις συμμετοχικές διαδικασίες και την κάθετη ρήξη με τα οποιαδήποτε είδους λόμπι και τις υπόγειες διαδρομές, να βάλει την υπογραφή της σε αυτό το νομοσχέδιο. Θα πρέπει όλοι αυτοί που αντιτίθεται στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο να ενώσουν τις δυνάμεις τους και μέσα από παρεμβάσεις σε τοπικό και εθνικό πολιτικό επίπεδο να απαιτήσουν την απόσυρση του συγκεκριμένου νομοσχεδίου. Δεν θα πρέπει με κανένα τρόπο να επιτραπεί η περαιτέρω απαξίωση και του θεσμού των ΠΠ αλλά και του ανθρώπινου δυναμικού που εργάζεται για την αποτελεσματική διαχείρισή τους. Βασίλης ΚουρούτοςΒιολόγος
 
 
Ιωάννα Τσίγκανου
Έκπληκτος και ενεός ο νομικός κόσμος της χώρας προσπαθεί να κατανοήσει το πνεύμα και το γράμμα του άρθρου 9 του υπό διαβούλευση πολυδιαφημισθέντος Σχεδίου Νόμου περί κατάργησης – συγχώνευσης φορέων του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα.Πραγματικά απαιτείται η επιστράτευση της επιστημονικής μας φαντασίας προκειμένου να κατανοήσουμε το γράμμα του νόμου, καθώς συνιστά ευθεία προσβολή τόσο της ελληνικής γλώσσας όσο και της νομικής γλώσσας. Οι συντάκτες του κειμένου παρέδωσαν προς διαβούλευση ένα κείμενο γλωσσικά και συντακτικά απαράδεκτο, νομοτεχνικά ατελές και αόριστο που βρίθει ανακριβειών και αντιφάσεων. Φαίνεται πως ο πολιτικός, νομοθετικός και ιδεολογισμός κυνισμός με τον οποίο προωθούνται οι πιλοτικές καταργήσεις – συγχωνεύσεις φορέων αντανακλάται και στη διατύπωση του κειμένου.Ως προς το πνεύμα του νόμου, το εν λόγω άρθρο συνιστά θεσμική αλλοίωση των ακαδημαϊκού χαρακτήρα δημόσιων ερευνητικών δομών της χώρας αφού τις μεταχειρίζεται ως υπηρεσίες και οργανικές μονάδες. Σε μια ιστορική συγκυρία που δομές αιχμής για την έξοδο της χώρας από την κρίση, όπως τα ερευνητικά κέντρα είναι περισσότερο από ποτέ απαραίτητες, η πολιτεία επιλέγει να τις απαξιώσει, υποβαθμίσει και αφανίσει, αρχής γενομένης από τον πιο μικρό και ως εκ τούτου πλέον ευάλωτο κρίκο.Δεν θα ασχοληθώ ούτε με την αντισυνταγματικότητα της ρύθμισης του άρθρου 9 αναφορικά με τη νομική προσωπικότητα των υπό συγχώνευση φορέων, ούτε με την – με εξαιρετική ομολογουμένως μαεστρία – προωθούμενη άρση της συνταγματικά κατοχυρωμένης μονιμότητας δημοσίων λειτουργών και υπαλλήλων. Αυτά είναι πολύ προφανή για να χρήζουν κριτικής και σχολιασμού. Ο εξαιρετικά αναρμόδιος για τα θέματα της έρευνας αξιότιμος κ. Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, ως διαπρεπής συνταγματολόγος, τα γνωρίζει. Μάλλον εκ παραδρομής συμπεριελήφθη μια τέτοια ρύθμιση στο υπό διαβούλευση Σχέδιο Νόμου.Θα ασχοληθώ όμως με την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Διότι η εν λόγω ρύθμιση του άρθρου 9 αυτό που κυρίως προσπαθεί με μετέωρο βήμα νομικής ασάφειας να προωθήσει είναι η βίαιη αλλαγή των θεσμών και η αναγκαστική και εκβιαστική μετατροπή των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων χωρίς ουδεμία δυνατότητα ανακούφισης μέσω του θεσμού των μετατάξεων. Είναι αυτή η βία κατά θεσμών, δημοσίων αγαθών και δικαιωμάτων που συνιστά «έγκλημα και τιμωρία».Στη δε περίπτωση του ΕΚΚΕ η τιμωρία στρέφεται και κατά της κοινωνίας αφού την αποστερεί από τη δυνατότητα της ανεξάρτητης επιστημονικής του μαρτυρίας για τα τεκταινόμενα σήμερα στην κοινωνία.Για όλους τους παραπάνω λόγους είναι ευνόητο ότι το άρθρο 9 χρήζει απόσυρσης. Ιωάννα Τσίγκανου, Διευθύντρια Ερευνών, ΕΚΚΕ, Κοινωνιολόγος του Εγκλήματος
 
 
Λίλα Λεοντίδου
Δεν θα επαναλάβω τις πολύ σωστές παρατηρήσεις των συναδέλφων για το απαράδεκτο της αποσάθρωσης της κοινωνικής έρευνας στην Ελλάδα με την υπαγωγή του ΕΚΚΕ στο ΕΙΕ. Προφανώς κάποιοι κύκλοι θεωρούν ότι η χώρα μας δεν χρειάζεται τις κεντροβαρικές αναπτυξιακές επιστήμες της Κοινωνιολογίας και της Γεωγραφίας, που υπηρετούσε άριστα το ΕΚΚΕ, αλλά και το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, του οποίου τα σχετικά Τμήματα φέρονται να καταργούνται (από τον ημερήσιο τύπο), με το σχέδιο «Αθηνά». Το Άρθρο 9 του σ/ν μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αξιολογηθεί αρνητικά, κατά τη γνώμη μου. Μετά την υποχρηματοδότηση της κοινωνικής έρευνας στις ελάχιστες εστίες της, τώρα έχουμε μια χιονοστιβάδα κατάργησης πλέον των κοινωνικών επιστημών. Ακόμη κι αυτές οι μικρές εστίες ξεριζώνονται ως άχρηστες, υπαγόμενες σε ασυναφείς φορείς ή καταργούμενες. Aντί του EKKE ιδρύεται ερευνητικό ινστιτούτο σε Κέντρο Θετικών, Ιστορικών και Κοινωνικών Επιστημών! Όλα μαζί και τίποτε – ενώ εκφέρεται υποκριτικός περί αριστείας λόγος.Αυτή η ερευνητική έρημος έχει επισωρεύσει πλείστες στρεβλώσεις που δύσκολα θα αρθούν, και την επίφαση χάραξης κοινωνικής και χωροταξικής, αλλά και οικονομικο-γεωγραφικής, πολιτικής, γύρω από ένα τραπέζι «ειδημόνων» χωρίς ερευνητικό υπόβαθρο, ή την εκχώρησή της σε «ξένους ειδικούς». Πέρα από την υποβάθμιση και την αναποτελεσματικότητα, η βιασύνη και η προχειρότητα εκτρέφουν και τη διαφθορά. Αυτά όλα, και όχι μόνο η κρίση δανεισμού, έχουν φέρει την Ελλάδα σε καταστροφή και εκπτώχευση με πλείστες εκφάνσεις σε κοινωνικό και γεωγραφικό επίπεδο. Δημιουργούνται φαύλοι κύκλοι: για παράδειγμα, η χρηματοδότηση «ξένων συμβούλων» τροφοδοτεί τη διαρροή νεαρών κοινωνικών επιστημόνων στο εξωτερικό, μια και η χώρα μας αρνείται να τους αξιοποιήσει, στερώντας έτσι από την Ελλάδα την ευκαιρία για καινοτόμο ανάπτυξη και υποβαθμίζοντάς την σε σύγκριση με όλες τις χώρες της ΕΕ. Ακριβώς όπως σε αποικιοκρατούμενες χώρες, εδώ δεν χρειάζεται έρευνα, μια και οι αποικιοκράτες, οι γραφειοκράτες και οι πολιτικοί γύρω από το τραπέζι έχουν τις απαντήσεις και με περισπούδαστο ύφος ομιλούν για κοινωνική συνοχή η οποία στην Ελλάδα σήμερα έχει καταντήσει κενός λόγος: έχει καταρρεύσει.Αυτή τη στιγμή που περισσότερο από πάντα είναι απαραίτητη η κοινωνική έρευνα στην Ελλάδα, προτείνω, πρώτα απ’ όλα, την απόσυρση του άρθρου 9 του σ/ν για καταργήσεις-συγχωνεύσεις, που αφορά στην ένταξη του ΕΚΚΕ στο ΕΙΕ. Αυτή η ένταξη δεν πρέπει να υλοποιηθεί. Αμέσως μετά την απόσυρση του σ/ν, πρέπει να ανοίξει νέα διαβούλευση για την αναβάθμιση του ερευνητικού ιστού της χώρας και το ρόλο σε αυτόν του ιστορικού ΕΚΚΕ, που στο παρελθόν μόνο επί δικτατορίας αποψιλώθηκε και τώρα, ακόμα χειρότερα, στην ουσία καταργείται με την κατάργηση των ινστιτούτων του και του οργανισμού του. Λίλα Λεοντίδου, Καθηγήτρια Ελληνικού Ανοιχτού Πενεπιστημίου, Διευθύντρια Π.Σ. Ευρωπαϊκού Πολιτισμού