Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Μιχάλης Πέτρου
Η κατάθεση από το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης του σχεδίου νόμου περί «Κατάργησης και συγχώνευσης νομικών προσώπων του δημοσίου», αποτελεί μια ακόμα επιβεβαίωση του τρόπου με τον οποίο η Πολιτεία αντιλαμβάνεται την εθνική στρατηγική περί έρευνας. Οι σχεδιαζόμενες συγχωνεύσεις ερευνητικών κέντρων που περιλαμβάνονται στο εν’ λόγω νομοσχέδιο είναι μια πράξη αντισυνταγματική, πρόχειρη, βεβιασμένη, επιστημονικά ατεκμηρίωτη, αποσπασματική και ευκαιριακή, για τους εξής λόγους:1) Εισάγονται από ένα Υπουργείο που δεν έχει καμία απλύτως θεσμική αρμοδιότητα για ζητήματα έρευνας και παιδείας.2) Ενώ εκκρεμεί η Β’ φάση αναδιάρθρωσης στο χώρο της έρευνας (άμεσα συναρτώμενη με την κατάρτιση εθνικού σχεδίου και θέσπιση νέου αντίστοιχα νόμου), αναγνωρισμένα ερευνητικά κέντρα αποκόπτονται από τον ερευνητικό ιστό και συμπεριλαμβάνονται σε έναν ετερόκλητο κατάλογο φορέων που δεν έχουν καμία απολύτως ερευνητική υπόσταση (π.χ. Οργανισμός Κεφαλαίων Αποζημίωσης Φορτοεκφορτωτών, Οργανισμός Κεντρικών Αγορών και Αλιείας, κλπ,.). Έτσι, τα εν’ λόγω κέντρα αντιμετωπίζονται ως απλές διοικητικές δομές και αξιολογούνται με μη ακαδημαϊκά και μη επιστημονικά κριτήρια από αναρμόδιες επιτροπές. Με λίγα λόγια, το ειδικό θεσμικό πλαίσιο που διέπει την έρευνα (Ν. 1514/85) πετιέται στον κάλαθο των αχρήστων.3) Δεν τεκμαίρεται από πουθενά, σύμφωνα με τους κανόνες της επιστημονικής μεθόδου ότι προκύπτουν οικονομίες κλίμακας και αντίστοιχη εξοικονόμηση πόρων από τις σχετικές συγχωνεύσεις, αφού απλώς κάποιες ερευνητικές δομές θα υπαχθούν σε άλλες.Συμπερασματικά, φαίνεται ότι η Κυβέρνηση υπό την απειλή της τρόικας και την πίεση ασφυκτικών προθεσμιών λειτουργεί βεβιασμένα και χωρίς καμία ψυχραιμία επιδίδεται σε μια ανορθολογική πολιτική συρρίκνωσης αναπτυξιακών ερευνητικών δομών από όπου να’ ναι και όπως να’ ναι. Εισάγοντας μέσω ενός αναρμόδιου Υπουργείου, ένα νομοσχέδιο για την ευρύτερη δημόσια διοίκηση, συρρικνώνει περαιτέρω αναγνωρισμένες και ανταγωνιστικές ερευνητικές δομές και ουσιαστικά ακυρώνει την εθνική διαβούλευση για την διαμόρφωση μιας ενιαίας στρατηγικής, μέσω της κατάρτισης Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου και της θέσπισης νέου νόμου για την έρευνα και τη σύνδεσή της με την πανεπιστημιακή παιδεία.Επιβάλλεται κατά συνέπεια η άμεση απόσυρση από το συγκεκριμένο νομοσχέδιο εκείνων των άρθρων που αφορούν στις συγχωνεύσεις ερευνητικών κέντρων (άρθρα 7 και 9)έτσι ώστε νηφάλια και με επιστημονική τεκμηρίωση να επιτευχθεί ο συνολικός σχεδιασμός για τον ερευνητικό ιστό και την ερευνητική στρατηγική της χώρας όπως ο νόμος ορίζει. Μιχάλης ΠέτρουΔρ. Κοινωνικής ΑνθρωπολογίαςΕρευνητής Δ’ στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών
 
 
Μιχάλης Πέτρου
Η κατάθεση από το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης του σχεδίου νόμου περί «Κατάργησης και συγχώνευσης νομικών προσώπων του δημοσίου», αποτελεί μια ακόμα επιβεβαίωση του τρόπου με τον οποίο η Πολιτεία αντιλαμβάνεται την εθνική στρατηγική περί έρευνας. Η σχεδιαζόμενη «ένταξη» του ΕΚΚΕ στο ΕΙΕ είναι μια πράξη αντισυνταγματική, πρόχειρη, βεβιασμένη, επιστημονικά ατεκμηρίωτη, αποσπασματική και ευκαιριακή, για τους εξής λόγους:1) Εισάγεται από ένα Υπουργείο που δεν έχει καμία θεσμική αρμοδιότητα για ζητήματα έρευνας και παιδείας.2) Ενώ εκκρεμεί η Β’ φάση αναδιάρθρωσης στο χώρο της έρευνας (άμεσα συναρτώμενη με την κατάρτιση εθνικού σχεδίου και θέσπιση νέου αντίστοιχα νόμου), αναγνωρισμένα ερευνητικά κέντρα αποκόπτονται από τον ερευνητικό ιστό και συμπεριλαμβάνονται σε έναν ετερόκλητο κατάλογο φορέων που δεν έχουν καμία απολύτως ερευνητική υπόσταση (π.χ. Οργανισμός Κεφαλαίων Αποζημίωσης Φορτοεκφορτωτών, Οργανισμός Κεντρικών Αγορών και Αλιείας, κλπ,.). Έτσι, τα εν’ λόγω κέντρα αντιμετωπίζονται ως απλές διοικητικές δομές και αξιολογούνται με μη ακαδημαϊκά και μη επιστημονικά κριτήρια από αναρμόδιες επιτροπές. Με λίγα λόγια, το ειδικό θεσμικό πλαίσιο που διέπει την έρευνα (Ν. 1514/85) πετιέται στον κάλαθο των αχρήστων.3) Προωθείται η άρση της συνταγματικά κατοχυρωμένης μονιμότητας του υπηρετούντος προσωπικού στο ΕΚΚΕ (άρθρο 103 του Συντάγματος), αφού σύμφωνα με την παράγραφο 3 του άρθρου 9 για το μόνιμο προσωπικό προβλέπεται: «μετατροπή της σχέσης εργασίας του μόνιμου προσωπικού σε σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου.4) Ακυρώνεται η επιταγή του Άρθρου 16 του Συντάγματος με την οποία επιβάλλεται να υπάρχουν και να λειτουργούν Εθνικά Ερευνητικά Κέντρα Δημόσιου χαρακτήρα.5) Δεν τεκμαίρεται από πουθενά, σύμφωνα με τους κανόνες της επιστημονικής μεθόδου ότι προκύπτουν οικονομίες κλίμακας και αντίστοιχη εξοικονόμηση πόρων από την συγχώνευση ΕΚΚΕ-ΕΙΕ, αφού απλώς η μια ερευνητική δομή θα υπαχθεί στην άλλη.Συμπερασματικά, φαίνεται ότι η Κυβέρνηση υπό την απειλή της τρόικας και την πίεση ασφυκτικών προθεσμιών λειτουργεί βεβιασμένα και χωρίς καμία ψυχραιμία επιδίδεται σε μια ανορθολογική πολιτική συρρίκνωσης δημόσιων δομών από όπου να’ ναι και όπως να’ ναι. Εισάγοντας μέσω ενός αναρμόδιου Υπουργείου, ένα νομοσχέδιο που καταργεί το μοναδικό στην Ελλάδα Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, συρρικνώνει περαιτέρω την κοινωνική έρευνα και ουσιαστικά ακυρώνει την εθνική διαβούλευση για την διαμόρφωση μιας ενιαίας στρατηγικής, μέσω της κατάρτισης Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου και της θέσπισης νέου νόμου για την έρευνα και τη σύνδεσή της με την πανεπιστημιακή παιδεία.Επιβάλλεται κατά συνέπεια η άμεση απόσυρση του άρθρου 9 από το συγκεκριμένο νομοσχέδιο έτσι ώστε νηφάλια και με επιστημονική τεκμηρίωση να επιτευχθεί ο συνολικός σχεδιασμός για τον ερευνητικό ιστό και την ερευνητική στρατηγική της χώρας όπως ο νόμος ορίζει. Μιχάλης ΠέτρουΔρ. Κοινωνικής ΑνθρωπολογίαςΕρευνητής Δ’ στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών
 
 
Μάχη Παϊζη-Αποστολοπούλου
Αξιότιμε Κύριε Υπουργέ, Ο κόσμος της Έρευνας κατανοεί ότι η συγχώνευση του ΕΚΚΕ στο ΕΙΕ αποτελεί ένα από τα «αναγκαία κακά» που μας έχουν συμβεί και προσπαθεί να επιδείξει πνεύμα κατανόησης. Όμως κάποια σημεία του νομοσχεδίου είναι αναγκαίο να επαναδιατυπωθούν, ώστε να εξασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.Ιδού κάποιες προσωπικές παρατηρήσεις.1. (Αρθρο 2) Η μετονομασία του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών μόνο προβλήματα θα δημιουργήσει: πρώτα, επειδή προσβάλλει την 54χρονη ιστορία ενός φορέα, ο οποίος μάλιστα υπηρετεί και την επιστήμη της Ιστορίας, και έπειτα επειδή δημιουργεί προβλήματα στη διεθνή του ταυτότητα, στις διεθνείς συνεργασίες και διεθνείς συμβάσεις του (άλλοι σχολιαστές έχουν εκθέσει πιο πάνω τις λεπτομέρεις). Επιπλέον είναι εντελώς περιττή, αφού ήδη από τη σύλληψή του το ΕΙΕ υπηρετούσε τη διεπιστημονικότητα, συστεγάζοντας Κέντρα ανθρωπιστικής κατεύθυνσης με εκείνα των θετικών επιστημών. Το ΕΚΚΕ είναι ένα Κέντρο που υπηρετεί κατεξοχήν τις ανθρωπιστικές επιστήμες· κατά συνέπεια, η ενσωμάτωσή του στο διεπιστημονικό Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών δεν θεωρώ ότι αποτελεί μείωση, δεδομένου μάλιστα ότι θα διατηρήσει ισότιμα την επωνυμία του στο νέο πλαίσιο.2. (Αρθρο 4) Η ενισχυμένη εκπροσώπηση του εντασσόμενου φορέα στο Δ. Σ. του ΕΙΕ μόνο προβλήματα θα δημιουργήσει, και μάλιστα «εμφυλιακά», κάτι που όλοι θέλουμε να αποτραπούν. Πρώτη φροντίδα ας είναι η εξασφάλιση της εσωτερικής ειρήνης, της ισορροπίας και της ισότιμης συμμετοχής στη διοίκηση.3. (Αρθρο 5) Η αποσιώπηση της πηγής χρηματοδότησης του εντασσόμενου φορέα θα προκαλέσει μέγιστα προβλήματα κοινωνικά. Γνωρίζετε ασφαλώς ότι η μισθοδοσία του ΕΙΕ ―καμία άλλη δαπάνη πλέον, ούτε ερευνητικής παρουσίας και εκπροσώπησης δεν καλύπτεται― είναι κάθε μήνα προβληματική. Η αποσιώπηση λοιπόν των πόρων που θα καλύψουν τη νέα υπέρογκη δαπάνη μισθοδοσίας και στέγασης του ΕΚΚΕ αποτελεί φυγομαχία, η οποία θα μετατραπεί συντομότατα, φοβούμαστε, σε θρυαλλίδα ανάφλεξης του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, το τελευταίο που χρειάζεται τη στιγμή αυτή ο τόπος. Μάχη Παïζη-ΑποστολοπούλουΙστορικόςΔιευθύντρια Ερευνών στο ΕΙΕ