Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
ΜΑΝΩΛΗΣ
Έπειτα από την ανάρτηση του Σχεδίου Νόμου της ένταξης του «Κέντρου Έρευνας, Τεχνολογίας και Ανάπτυξης Θεσσαλίας» στο Ν.Π.Ι.Δ. «Εθνικό Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης» (Ε.Κ.Ε.Τ.Α.), δημιουργούνται αρκετά ερωτηματικά. Για ποιο λόγο να αποδυναμωθεί από το μοναδικό Ερευνητικό Κέντρο Τεχνολογίας και Ανάπτυξης μια ολόκληρη Περιφέρεια (αυτή της Θεσσαλίας) η οποία είναι τόσο νευραλγική και με τεράστια δυναμική σε πολλούς τομείς όπως αυτοί της Αγροτεχνολογίας, της Μηχανοτρονικής, της Κινησιολογίας και της Βιοϊατρικής, και το οποίο δραστηριοποιείται και δίνει πνοή σε Θεσσαλικό αλλά και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο και όχι μόνο, εκπονώντας ερευνητικά προγράμματα, και όλα αυτά να χαθούν στον βωμό του ότι θα προκύψουν δήθεν οφέλη από περικοπή λειτουργικών δαπανών και οικονομίες κλίμακας λόγω παροχής ομοειδών υπηρεσιών, πράγμα το οποίο είναι αναληθές στην προκειμένη περίπτωση. Δεν θεωρείται εξορθολογισμός όταν αφαιρείς έναν πυλώνα στήριξης μιας ολόκληρης περιφέρειας όπως αυτή της Θεσσαλίας, μετατοπίζοντας τον σε άλλη περιφέρεια. Το μόνο που επιτυγχάνεται με αυτήν την κίνηση είναι να χάνεται η συνοχή και η αντοχή και να καταρρέει όλο το οικοδόμημα της ανάπτυξης. Μία περιφέρεια με καταξιωμένο πανεπιστήμιο και εξίσου άξιους επιστήμονες και μέλη ΔΕΠ, που από την έναρξη λειτουργίας του Κ.Ε.ΤΕ.Α.Θ. συνεργάζονται μαζί του ή με άλλους που πρόκειται να συνεργαστούν μελλοντικά, δεν αποδυναμώνεται τόσο βιαστικά και εύκολα λόγω μικροπολιτικών ιδεοληψιών συγχέοντας επικοινωνιακούς και δημοσιοοικονομικούς στόχους αμφίβολης πολιτικής αποτελεσματικότητας. Άραγε οι πολιτικοί του τόπου μας και οι φορείς της Δημόσιας Διοίκησης που αναλίσκονται, δεν ακούν, δεν βλέπουν, δεν τους ενδιαφέρει ένα τόσο σοβαρό θέμα, γιατί? Στην Ιατρική υπάρχει σαν κανόνας το αρχαίο ρητό του Ιπποκράτη «ωφελέειν ή μη βλάπτειν». Φαίνεται ότι το αγνοούν πλήρως άπαντες.
 
 
Ανδρομάχη Χατζηγιάννη
Καλούμαστε μέσω της διαβούλευσης του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης να εκφράσουμε την άποψή μας για ένα σχέδιο Νόμου το οποίο διαλύει το ΕΚΚΕ, καταργώντας ουσιαστικά τον Φορέα 53 χρόνια μετά την ίδρυσή του, μετατρέποντας τον σε ένα Ινστιτούτο στο εσωτερικό του ΕΙΕ, στο όνομα του «εξορθολογισμού του Κράτους».Θυμίζουμε ότι λίγους μήνες νωρίτερα το ΕΚΚΕ είχε αναγκαστεί να συγχωνεύσει τα τρία Ινστιτούτα του σε ένα, στο όνομα του ίδιου «εξορθολογισμού» και της «οικονομίας». Είναι σαφές ότι η συγχώνευση αυτή δεν θα έχει θετικό οικονομικό αποτέλεσμα, δεδομένου ότι δεν δημιουργείται καμία οικονομία κλίμακας ούτε σε επίπεδο διοίκησης, ούτε σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού, αλλά ούτε και σε επίπεδο υποδομών. Η έλλειψη ρητής αναφοράς όμως στα οικονομικά του νέου φορέα (στη μεταφορά δηλαδή του προϋπολογισμού του ΕΚΚΕ) μόνο τυχαία δεν φαίνεται να είναι. Απλώς δεν θα γίνει και οι υπάλληλοι του ΕΚΚΕ όχι μόνο θα χάσουν τη συνταγματικά κατοχυρωμένη μονιμότητά τους, όχι μόνο θα χάσουν εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα, αλλά θα μείνουν και χωρίς μισθό (να πως εξορθολογίζει τα οικονομικά των φορέων το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης!!!).Να επισημάνω όμως και μια άλλη οικονομία που θα γίνει αν το άρθρο 9 του παρόντος σχεδίου Νόμου ψηφιστεί. Οι ερευνητές Γ’ και Δ΄ βαθμίδας του ΕΚΚΕ, αν υλοποιηθεί η συγχώνευση αυτή, θα απολυθούν, διότι όσοι υπηρετούν στις βαθμίδες αυτές είναι επί θητεία και όχι μόνιμοι υπάλληλοι (βάσει του σχεδίου Νόμου – παράγραφος 5 α, στο νέο ΕΙΕ μεταφέρεται μόνο το μόνιμο προσωπικό και το προσωπικό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου). Ίσως το Υπουργείο δεν θα ήθελε να απολυθούν υπάλληλοι (ο Υπουργός το τονίζει αυτό καθημερινά μέσω του Τύπου). Ίσως οι συντάκτες του σχεδίου Νόμου να μην είχαν την πρόθεση να μην συμπεριλάβουν όλο το προσωπικό στη συγχώνευση, αλλά αυτό να έγινε εκ παραδρομής. Αυτό συμβαίνει όμως όταν άσχετα με την έρευνα Υπουργεία καλούνται να προωθήσουν συγχωνεύσεις και αναδιαρθρώσεις φορέων τους οποίους ούτε γνωρίζουν ούτε έχουν αξιολογήσει. Και επαναλαμβάνω το αίτημα τόσο του Συλλόγου εργαζομένων του ΕΚΚΕ, όσο και της Ένωσης Ελλήνων Ερευνητών και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Ερευνητικών Κέντρων-Ιδρυμάτων: Η αναδιάρθρωση του ερευνητικού ιστού της χώρας δεν μπορεί να γίνεται αποσπασματικά αλλά θα πρέπει να προχωρήσει συντεταγμένα για όλα τα Ερευνητικά Κέντρα, μετά από αξιολόγηση.Θεωρώ επομένως ότι οι μεμονωμένες συγχωνεύσεις Ερευνητικών Κέντρων δεν πρέπει να προχωρήσουν και τα άρθρα 9 και 7 του παρόντος σχεδίου Νόμου πρέπει να αποσυρθούν.Ανδρομάχη Χατζηγιάννη, Διευθύντρια Ερευνών
 
 
λβσ
Τα είκοσι μόλις χρόνια λειτουργίας του Ταμείου Διαχείρισης Πιστώσεων για την Εκτέλεση Αρχαιολογικών Έργων έχουν αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματικά στο κεφαλαιώδες ζήτημα της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς. Δρα παραπληρωματικά στο έργο των Εφορειών Αρχαιοτήτων, έχοντας αναλάβει εξαιρετικά “ακανθώδη” έργα, για την ολοκλήρωση των οποίων εργάζονται εκείνοι που τα εμπνεύστηκαν συνεργαζόμενοι με επιστήμονες και άλλων ειδικοτήτων -στο σύνολό τους εγνωσμένου κύρους και αμισθί. Και ναι μεν η διατήρηση των (δι)επιστημονικών επιτροπών, που ευθύνονται για την μελέτη και την εκτέλεση των έργων, προβλέπεται, αλλά η υποστήριξη, ο συντονισμός των διαχειριστικών θεμάτων και η επίλυση πολύπλοκων, πολλές φορές, διοικητικών και επιστημονικών διαδικασιών, που γίνονται από τις άρτια οργανωμένες και ολιγομελείς υπηρεσίες του Ταμείου, οι οποίες, όπως θα αποδείκνυε μία απλή μελέτη αναλογισμού, ωφελούν και δεν βλάπτουν το δημόσιο λογιστικό, καθαιρούνται. Η κατάργηση του Ταμείου (άρθρο 3), ιδιαιτέρως στην φάση υλοποίησης 30 περίπου συγχρηματοδοτούμενων έργων του ΠΔΕ -όπως και η αλλαγή δομής του ΕΙΕ (άρθρο 9)- δεν μπορεί να στηρίξει την επίκληση του παραμικρού δημοσιονομικού οφέλους ενώ, αντίθετα, εγείρει ερωτηματικά σχετικά με τον σχεδιασμό της αναδιάρθρωσης του κράτους: σκοπός τελικά είναι η περιστολή των δαπανών του ή η αναστολή των λειτουργιών του, και μάλιστα στους πιο ευαίσθητους και καίριους για την υπόστασή του τομείς. Συμπέρασμα πιο θλιβερό, εάν παραβληθεί με τις αυξημένες προβλέψεις δαπανών για την παιδεία και την έρευνα (ενδεικτική η αύξηση κατά 22% του CNRS) του εξαγγελθέντος, και συρρικνωμένου κατά τ᾽ άλλα, προϋπολογισμού της Γαλλίας· κι εκείνων “ο κόσμος” δεν “είναι του Ομήρου”.