Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Ιωάννης Μαχαίρας
Μια ενδεχόμενη απόφαση κατάργησης του ΦΔ του Εθνικού δρυμού Αίνου δεν είναι μόνο μια αντι-οικονομική, αντι-αναπτυξιακή και αντι-περιβαλλοντική απόφαση.Δημιουργεί κινδύνους νέων προστίμων από την αθέτηση των συμφωνιών με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ενώ βάζει σε αμφισβήτηση την ομαλή εξέλιξη των προγραμμάτων, αφού μοιραία εισάγει καθυστερήσεις στο χρονοδιάγραμμα και αλλαγές στο εγκεκριμένο Τεχνικό Δελτίο που υλοποιεί ο Φορέας Διαχείρισης.Πολύ περισσότερο όμως αποτελεί προσβολή στους εργαζόμενους και το ΔΣ του Φορέα, και ακόμη περισσότερο, προσβολή και εμπαιγμό για την ίδια την Κεφαλονιά, τον Φυσικό της Πλούτο, αλλά και τους ανθρώπους της. Αλλάξτε απόφαση κύριοι του ΥΠΕΚΑ:Αφήστε τον ΦΔ Εθνικού Δρυμού Αίνου απερίσπαστο να κάνει τη δουλειά του!!ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΡΕΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣΕΘΝΙΚΟΥ ΔΡΥΜΟΥ ΑΙΝΟΥ!! Μαχαίρας ΙωάννηςΔρ. Βιολόγος – Ορισθείς Ειδικός Επιστήμων από το ΥΠΕΚΑ ωςΤακτικό μέλος του ΔΣ του ΦΔΕΔ Αίνου
 
 
Ντινα Ζωή
Η συγχώνευση φορέων που διαχειρίζονται δύο ή και περισσότερους εκ διαμέτρου αντίθετους τύπους οικοτόπων (πχ δελτα Έβρου- Δασος Δαδιας)είναι μη λειτουρική. Γίνετε στοχεύοντας ΜΟΝΟ στην πιθανή εξασφάλιση οικονομικών πόρων ενώ η πραγματική διαχείριση και προστασία είναι δευτερεύουσας σημασίας.Η σωστή οικονομική διαχείριση των φορέων και η οικοτουριστική ανάπτυξη των περιοχών που καθένας τους προστατεύει θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν την οικονομική τους ευρωστία χωρις να χρειαστούν συγχωνεύσεις.
 
 
Δρ. Μάνος Κουτράκης
Δεν θέλω να επαναλάβω όσα πολύ σωστά αναφέρουν οι προλαλήσαντες και ειδικά η κα Βώκου (πρόεδρος Επιτροπής Φύση), ο κ. Μπούσμπουρας, κά. για τα αρνητικά της κατάργησης/συγχώνευση των ΦΔ, θα ήθελα μόνο να εστιάσω σε ένα μόνο σημείο. Αυτό είναι η διαχείριση των υγροτοπικών περιοχών της χώρας μας (ανάμεσα σε αυτές και οι γνωστές “Ramsar” περιοχές) που πριν τη δημιουργία των ΦΔ δεν είχαν κανέναν να ασχοληθεί με τη διαχείριση και την προστασία τους. Αυτή η προσπάθεια ξεκίνησε πριν από μια δεκαετία περίπου και ήδη σε αυτές στις περιοχές, όπως η Λίμνη Κερκίνη, Βόλβη, Δέλτα Αξιού, Δέλτα Νέστου, Βιστωνίδα-Ισμαρίδα, Αμαβρακικός, Παμβώτιδα, Μεσολόγγι, κλπ έχει κατακτηθεί ένα επίπεδο συνεργασίας με τοπικούς φορείς και σε κάποιες περιοχές είναι ήδη ορατές οι πρώτες ενδείξεις «ολοκληρωμένης διαχείρισης». Αν αυτό σας φαίνεται λίγο, δείτε πόσα συστήματα (π.χ. δασικά) μετά από δεκαετίες διαχείρισης μπορούν σήμερα να ισχυριστούν ότι εφαρμόζουν ολοκληρωμένη διαχείριση με αναλυτική γνώση της χλωρίδας και πανίδας και δράσεις και δραστηριότητες σύμφωνα με ένα Σχέδιο Διαχείρισης. Η γιγαντιαία αυτή συγκέντρωση αρμοδιοτήτων 2-3 ΦΔ που πριν λειτουργούσαν τοπικά, σε ένα ΦΔ είναι σίγουρο ότι θα μειώσει το επίπεδο προστασίας με ότι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό. Παρόλα αυτά υπάρχουν και «παράδοξα», έτσι ενώ οι περισσότερες συνενώσεις προωθούν «ομοειδείς» ΦΔ (π.χ. Εθνικούς Δρυμούς ή υγροτοπικές περιοχές μεταξύ τους), έχουμε και δυο περιπτώσεις όπου υγροτοπικά συστήματα συνενώνονται με ορεινά/δασικά συστήματα (!!). Και αν η 1η περίπτωση αυτή του Δέλτα Έβρου με το Δάσος Δαδιάς έχει κάποια χαρακτηριστικά, όπως η εγγύτητα, που μπορεί να δικαιολογούν την πρόταση (όχι όμως και την υλοποίησή της), η 2η αυτή της συνένωσης των υγροτοπικών περιοχών του Δέλτα Νέστου-Βιστωνίδας-Ισμαρίδας (ήδη συνενωμένες 2 Ramsar περιοχές και παλιότερα 3 με την επωνυμία Εθνικό Πάρκο Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης) με την Οροσειρά Ροδόπης προκαλεί πολλά ερωτήματα!! Αυτό γιατί δεν υπάρχει τίποτα «κοινό» μεταξύ των 2 ΦΔ, ούτε είναι κοντά (η έδρα του καθενός είναι σε διαφορετικούς νομούς και σε απόσταση >150 χλμ), ούτε είναι μικρές (είναι αντίστοιχα οι δυο μεγαλύτερες στην κατηγορία τους, 1,7 εκ στρέμματα η Ροδόπη, 1 εκ. στρέμματα το ΕΠ ΑΜΑΘ) και βέβαια ούτε έχουν κοινό επιστημονικό αντικείμενο, ούτε όμως και σχετικές επαγγελματικές ομάδες (το ένα έχει κυρίως ψαράδες στις 22 λιμνοθάλασσες) και τέλος εντελώς διαφορετικές «πιέσεις» (το ΕΠ ΑΜΑΘ περιλαμβάνει πολλές αστικές περιοχές όπως Κεραμωτή, Χρυσούπολη, Πόρτο Λάγος, κλπ). Πως αυτές οι 2 περιοχές θα «συνενωθούν» και πως θα γίνεται η διαχείριση από «μακριά» και από διαφορετικούς επιστήμονες (που εθελοντικά προσφέρουν τις υπηρεσίες τους τώρα και δεν ξέρω κατά πόσο θα δεχτούν να το κάνουν όταν θα πρέπει συνεχώς να ταξιδεύουν ή να αντιμετωπίσουν άγνωστα σε αυτούς θέματα…) είναι άγνωστο. Όσο για την «κόντρα» των δασικών υπηρεσιών που φαίνεται ότι δεν θέλουν τους ΦΔ γιατί θεωρούν ότι οι ΦΔ σφετερίζονται το ρόλο και τη λειτουργία της δασικής υπηρεσίας, πιστεύω ότι θα μπορούσαν να είναι οι καλύτεροι συνεργάτες και να αλληλοσυμπληρώνονται (όπως συμβαίνει με τα Δασαρχεία Ξάνθης και Καβάλας στο Εθνικό Πάρκο Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης). Με εκτίμησηΔρ. Μάνος ΚουτράκηςΤακτικός Ερευνητής ΕΛΓΟ-ΙΝΑΛΕΠρόεδρος ΔΣ ΦΔ ΕΠ ΑΜΑΘ
 
 
Κατερίνα
Ακόμα κι αν πραγματικά μπορούσε η συγχώνευση να αποδώσει οικονομικά,μιλάμε για ποσά μηδαμινά μπροστά στις συνολικές κρατικές δαπάνες.Αν σταματήσουμε να δίνουμε και τα ελάχιστα που δίνουμε για την προστασία του περιβάλλοντος, του περιβάλλοντος από το οποίο εξαρτάται η επιβίωση η δική μας και κυρίως των παιδιών μας, τότε τι θα μείνει αλώβητο; Εκτός αν η απάντηση είναι τίποτα.Κι αν δεν είναι ο οικοτουρισμός το διαφορετικό που έχουμε να προτείνουμε έναντι των σούπερ και παμφθηνων ξενοδοχειακών μονάδων της Τυνησίας και της Τουρκίας, τότε τι είναι;Αντιλαμβάνομαι την άποψη κάποιων προλαλησάντων ότι στελεχώθηκαν οι φορείς αυτοί με ρουσφέτια. Αλλά πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι; Ας εντοπιστούν όσοι δεν διαθέτουν τα προσόντα που απαιτούνται για τις θέσεις που κατέχουν και ας τους δοθούν άλλες αρμοδιότητες, ας γίνει μια μετάταξη. Η συγχώνευση δεν μπορεί να προτείνεται ως «τιμωρία» των πελατών. Γιατί είναι το περιβάλλον και ο οικοτουρισμός που τιμωρείται.
 
 
Κατερινόπουλος Λάμπρος
Η συγχώνευση των Φορέων Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών έχει σα σκοπό την περαιτέρω υποβάθμιση των προστατευόμενων περιοχών στην Ελλάδα θέτοντας για άλλη μια φορά εκβιαστικά ψευτοδιλήμματα τύπου «Έχουμε τόσα οικονομικά προβλήματα στη χώρα, με το περιβάλλον θα ασχολούμαστε;» Η συγχώνευση όμως αυτών των φορέων θα έχει ελάχιστα οφέλη και σε μερικές περιπτώσεις τα ακριβώς αντίθετα οικονομικά αποτελέσματα, καθώς:α. Τα ΔΣ των Φορέων Διαχείρισης δεν αμοίβονται, επομένως το οικονομικό όφελος θα είναι ελάχιστο από την εξοικονόμηση των οδοιπορικών.β. Οι περισσότεροι Φορείς στεγάζονται σε κτήρια παραχωρημένα από Δήμους, Κοινότητες κλπ. Με τις συγχωνεύσεις θα πρέπει να αναζητηθούν μεγαλύτερα κτίρια για να στεγάσουν το προσωπικό των Φορέων που θα συγχωνευτούν.γ. Να πάρουμε σαν παράδειγμα τη συγχώνευση Αμβρακικού – Μεσολογγίου – Καλαμά. Η Αρτα, έδρα του νέου φορέα απέχει 110 χλμ. από τη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου. Καταλαβαίνει κανείς οτι τα έξοδα σε βενζίνη που θα χρειάζονται τα αυτοκίνητα του φορέα για τον πλήρη έλεγχο της περιοχής θα είναι πολλαπλάσια πλέον, ενώ θα υπάρχουν και χαμένες εργατοώρες λόγω της μεγάλης απόστασης. Τεράστιο και φυσικά σημαντικότερο όλων, θα είναι και το οικολογικό κόστος από την υποτιθέμενη συγχώνευση. Είναι αδιανόητο να συγχωνεύονται φορείς που διαχειρίζονται τις σημαντικότερες σε βιποικιλότητα περιοχές της χώρας όπως πχ οι αντίστοιχοι της Κερκίνης, Βόλβης – Κορώνειας και Αξιού – Λουδία Αλιάκμονα, 3 διεθνούς σημασίας υγρότοποι Ramsar της βόρειας Ελλάδας. Τελειώνοντας να αναφέρω ότι το αποτέλεσμα της συγχώνευσης αυτής θα είναι καταστροφικό καθώς οι νέοι φορείς θα πρέπει να διαχειριστούν πολύ μεγάλες περιοχές, αυτό εκ των πραγμάτων δεν θα είναι δυνατό και συνεπώς θα οδηγήσει σε νέες καταδίκες της Ελλάδας και νέα πρόστιμα καθώς δε θα εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις που έχουμε σα χώρα.