Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Ευστράτιος Στρατίκος
Με ποια λογική οι προτεινόμενες συγχωνεύσεις εξυπηρετούν την οικονομικότερη και αποδοτικότερη λειτουργία των ερευνητικών κέντρων; Δεν δίνεται καμία μελέτη, ούτε αποτελεσματικότητας ούτε σε οικονομοτεχνικό επίπεδο. Στην πραγματικότητα οι συγχωνεύσεις αυτές (μαζί με τις πρόσφατες συγχωνεύσεις ερευνητικών ινστιτούτων που έγιναν πριν από μερικούς μήνες, οι οποίες ήδη κατά τη γνώμη μου έχει αρχίσει να φαίνεται το πόσο κακό έχουν κάνει στις ερευνητικές προσπάθειες των Ελλήνων επιστημόνων) γίνονται χωρίς καμία μελέτη των επιπτώσεων και με πρωτοφανή προχειρότητα. Δεν εξηγείται ούτε το πιο απλό, το πως δηλαδή οι συγκεκριμένες συγχωνεύσεις θα οδηγήσουν σε εξοικονόμηση πόρων. Εκτός αν ο στόχος είναι οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Καθώς δεν διευκρινίζεται ο προϋπολογισμός της επιχορήγησης του νέου ερευνητικού κέντρου, αν αυτός δεν αποτελεί το άθροισμα των επιμέρους προϋπολογισμών, η συγχώνευση έμμεσα θα οδηγήσει σε αναγκαία «μείωση» προσωπικού (με άγνωστα κριτήρια). Νομίζω ότι οι ερευνητές ενός τέτοιου κέντρου έχουν το δικαίωμα να περιμένουν από την πολιτεία (και την κοινωνία) την ελάχιστη ειλικρίνεια των πραγματικών στόχων των συγχωνεύσεων. Είτε αυτοί οι στόχοι είναι η «εικονική» μείωση Δημοσίων υπαλλήλων με τη μετατροπή τους σε ΙΔΑΧ είτε η ξεκάθαρη και χωρίς αποζημίωση απόλυση τους. Θέλω να επισημάνω ότι μιλάμε για ανθρώπους υψηλού μορφωτικού επιπέδου που εργάζονται σε θέσεις που κατάλαβαν αξιοκρατικά και με μεγάλο ανταγωνισμό μετά από 15-20 σπουδών και μετεκπαίδευσης (πτυχίο, μεταπτυχιακά, διδακτορικό, μεταδιδακτορική έρευνα), αμείβονται με μισθούς που είναι ελάχιστα υψηλότεροι από υπαλλήλους του Δημοσίου (κατά 10-20% αν και μάλλον θα πάψουν να είναι σε 1 μήνα) και που σίγουρα δεν ανταποδίδουν το εισόδημα που έχασαν κατά την πολυετή εκπαίδευση τους (συχνά στο εξωτερικό χωρίς κόστος στο Ελληνικό Δημόσιο). Ανθρώπους των οποίων η δουλειά αξιολογείται διαρκώς και με διεθνή κριτήρια (από τη δημοσίευση ενός άρθρου, την αξιολόγηση ερευνητικών κέντρων, τη αξιολόγηση ερευνητικών προτάσεων αλλά και κατά τις προαγωγές τους). Επιστήμονες που προσπαθούν να κρατήσουν το επίπεδο εργασίας τους απέναντι σε ένα διεθνή ανταγωνισμό που έχει σαφώς καλύτερη αντιμετώπιση και στήριξη από τη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του δυτικού κόσμου. Έλληνες που συνεχώς αντιπροσωπεύουν την Ελλάδα στο εξωτερικό και προσπαθούν αναδείξουν την αξία της. Εργαζομένων που η δουλειά τους έλκει νέα ή απορροφά ερευνητικά προγράμματα συχνά πολλαπλάσια των αποδοχών τους. Και ίσως πιο σημαντικό είναι ότι πρόκειται για ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν κάτι νέο και καινούριο και να εκπαιδεύσουν νέους επιστήμονες να κάνουν το ίδιο. Είναι τρομακτικό αν, στα πλαίσια εξωτερικών πιέσεων για απολύσεις, αυτοί που κινδυνεύουν με απόλυση είναι αυτοί που έχουν διοριστεί αξιοκρατικά, έχουν υψηλό επίπεδο ειδικευμένων γνώσεων και η εργασία τους αξιολογείται θετικά επανειλημμένα από κριτές διεθνούς κύρους. Επέστρεψα στην Ελλάδα μετά από 11 χρόνια σπουδές και εργασία στο εξωτερικό, ενώ είχα επαγγελματικές διεξόδους εκεί, μεταξύ άλλων με μια μικρή ελπίδα ότι τα ταλέντα που είχα αναπτύξει θα μπορούσαν να είναι και χρήσιμα για τη χώρα μου. Η αντιμετώπιση της ερευνητικής κοινότητας από την Ελληνική πολιτεία (αλλά και τελικά ίσως και από την ελληνική κοινωνία) ήταν τα τελευταία 6 χρόνια που εργάζομαι εδώ, μια από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις που έχω ζήσει ποτέ. Νομίζω ότι όλοι μας, ως πολίτες αυτής της χώρας, πρέπει να επανεξετάσουμε τις προτεραιότητες μας και να ξεκαθαρίσουμε πως θέλουμε η Ελλάδα να είναι στο μέλλον. Ευστράτιος ΣτρατίκοςΕρευνητής ΒΕΚΕΦΕ Δημόκριτος
 
 
Γ. ΜΑΝΟΥΣΑΚΗΣ
Θά συμφωνήσω με τη συγχώνευση των υπηρεσιών αυτών. Ωστόσο θα ήθελα να κάνω κάποιες επισημάνσεις: Τέτοιοι οργανισμοί, ασχέτως από την χρησιμότητά τους, πάντα αποτελούσαν χώρο δράσης «εξωτερικών και εσωτερικών τρωκτικών». Επομένως, ο νέος ενοποιημένος φορέας θα πρέπει να είναι έτσι επανδρωμένος, ώστε να χρειάζεται όσο το δυνατόν λιγότερους εξωτερικούς συνεργάτες. Φυσικά και οι μέχρι τώρα διατελέσαντες «εξωτερικοί συνεργάτες» πρέπει να εξοφληθούν, αφού όμως ελεγχθεί η αντιστοιχία της προσφοράς τους με το μέγεθος της αμοιβής. Το Ινστιτούτο Μετρολογίας μπορέι να συνεχίσει να λειτουργεί ως γραφείο, εντός του ενοποιημένου οργανισμού.
 
 
Ειρήνη Φλουδά
Για να έχει ένα σχήμα συγχώνευσης τέτοια αποτελέσματα που να αξίζει τον κόπο η αναστάτωση που προκαλεί και οι εργατοώρες που χάνονται, θα πρέπει να έχει καλά ορισμένο τελικό στόχο. Εάν ο στόχος είναι να πείσουμε τους οποιοδήποτε δανειστές μας ότι συρρικνώνουμε τον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, τότε είναι αδιάφορη η διαδικασία, γιατί μόνο με μείωση θέσεων μπορούμε να τους πείσουμε. Στην περίπτωση, όμως, που τελικός στόχος είναι να γίνουν οι φορείς πιο αποδοτικοί και να λειτουργούν πραγματικά στην υπηρεσία του πολίτη, πρέπει να γίνει ένα σοβαρό επιχειρησιακό σχέδιο το οποίο δεν θα προσπαθεί απλώς να βολέψει κάποιους αλλά θα αποβλέπει στην βελτιστοποίηση των υπηρεσιών.Το ΕΙΜ, στο οποίο εργάζομαι από τη γέννηση του, δημιουργήθηκε από την Πολιτεία το 1994, και με τον ιδρυτικό του νόμο η ίδια η Πολιτεία καθόρισε το πεδίο δραστηριοτήτων του. Και μετά το ξέχασε. Τα εργαστήρια του Ινστιτούτου εξοπλίστηκαν με εξαιρετικό και τελευταίας τεχνολογίας εξοπλισμό, στην διάρκεια των 15 χρόνων λειτουργίας του προσλήφθηκε επιστημονικό και υποστηρικτικό προσωπικό το οποίο έλαβε εκπαίδευση υψηλότατης τεχνογνωσίας, και ο Έλληνας πολίτης συνέβαλε στο κόστος όλης αυτής της επένδυσης. Οι όποιες προσπάθειες έγιναν για την υλοποίηση του ρόλου του ΕΙΜ οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στο προσωπικό του που δούλεψε με μεράκι και κέφι όλα αυτά τα χρόνια, συχνά και εκτός ωραρίου και χωρίς καμιά πρόσθετη αποζημίωση. Λάθη και παραλείψεις μπορεί να υπήρξαν, αλλά όλα απουσία της Πολιτείας. Ανεξάρτητα της χρηματοδότησης του φορέα, που σε άλλες εποχές ήταν καλή, σε άλλες μέτρια και τώρα τελευταία πενιχρή, η Πολιτεία ΠΟΤΕ δεν ασχολήθηκε με το έργο του φορέα, ποτέ δεν αναρωτήθηκε πως ακριβώς επενδυόταν η όποια χρηματοδότησή της προς τον φορέα. όχι πως ξοδευόταν, ακολουθήθηκαν πάντα όλοι οι σχετικοί νόμοι και κανόνες, αλλά πως επενδυόταν. Στα 15 χρόνια εργασίας μου ήταν πολλές οι φορές που απευθύναμε στην Πολιτεία, είτε άμεσα είτε έμμεσα, μέσω των Διοικήσεων του Ινστιτούτου, προτάσεις (εφαρμογή της έννοιας του εθνικού χρόνου στις υπηρεσίες χρονοχρέωσης που προσφέρονται προς τον πολίτη, διακρίβωση ταξιμέτρων, διακρίβωση συστημάτων μέτρησης της ταχύτητας οχημάτων, κ.α.) , με σκοπό την ικανοποίηση του ρόλου του ΕΙΜ ως Συμβούλου της Πολιτείας σε θέματα μετρολογίας. ΠΟΤΕ δεν λάβαμε μια απάντηση, και φυσικά καμιά από τις προτάσεις δεν προχώρησε. Θα τονίσω ότι όλες αυτές οι προτάσεις συνεπάγονταν επιπλέον εργασία για τους συναδέλφους μου και εμένα, χωρίς κανένα επιπρόσθετο ατομικό οικονομικό όφελος. Είμαι για 15 χρόνια θεατής ενός συστήματος που προσπαθεί με κάθε τρόπο να μεταλλάξει ανθρώπους άξιους και με μεράκι για τη δουλειά τους, που ευτυχώς έχουν αποδείξει την ισχυρή άμυνά τους στην προσπάθεια μετάλλαξής τους, σε κακώς εννοούμενους δημοσίους υπαλλήλους.Θεωρώ ότι η παρούσα κατάσταση της χώρας είναι μια καλή, αν και οδυνηρή, ευκαιρία, να προσπαθήσουμε να απαλλαχτούμε από παθογένειες του παρελθόντος. Θα επαναλάβω, λοιπόν, ότι εάν το ζητούμενο από την όποια συγχώνευση είναι μόνο το «θεαθήναι», πράγμα για το οποίο διαφωνώ έντονα, το μόνο σχόλιό μου για το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο είναι να εξασφαλιστούν, όχι μόνο στο μεταβατικό στάδιο αλλά και στο μεταγενέστερο της λειτουργίας του νέου φορέα, οι θέσεις εργασίας όλων των εργαζομένων και μάλιστα, με αξιοπρεπείς μισθούς. Εάν, όμως, το ζητούμενο είναι να δημιουργηθεί ένας φορέας ο οποίος πραγματικά θα λειτουργεί ως Σύμβουλος της Πολιτείας σε θέματα ποιότητας και στην υπηρεσία του πολίτη, τότε πραγματικά έχω πολλές προτάσεις τις οποίες έχω και την υποχρέωση, αλλά κυρίως την διάθεση, να τις συζητήσω, επιτέλους, με την Πολιτεία, της οποίας τους θεσμούς εξακολουθώ και σέβομαι, αν και έχει κάνει ότι μπορούσε για το αντίθετο.