Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Λύντα Παπαγαλάνη – Καλαφάτη
Στο ΕΚΚΕ εργάστηκα σαν φοιτήτρια το 1965 στο Μόναχο στη μεγάλη έρευνα για τη μετανάστευση που πραγματοποιήθηκε στη Γερμανία υπό τη διεύθυνση των κ. Β. Φίλια, Γ. Νοταρά και Π. Σκούφη. Με έναυσμα αυτήν την έρευνα αφού τελείωσα τη Νομική Αθηνών υπηρέτησα σαν ερευνήτρια και πανεπιστημιακός δάσκαλος τις κοινωνικές επιστήμες από το 1968. Στη διαδρομή αυτή η διδασκαλία και οι κοινές ερευνητικές προσπάθειες με έφεραν κοντά – σαν φίλη και στενή συνεργάτρια – με τους ανθρώπους που θεμελίωσαν θεσμικά ό,τι υπάρχει σήμερα: τον Ιωάννη Περιστιάνη, τον Γιώργο Μιχαηλίδη – Νουάρο, την Ιωάννα Λαμπίρη – Δημάκη, τον Βασίλη Φίλια ,τον Νικόλαο Σβορώνο και νεώτερους κοινωνικούς επιστήμονες, γνωστούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Μέσα από αυτήν την διαδρομή θα ήθελα να καταθέσω τον ενθουσιασμό και τον κόπο με τον οποίο ολοκληρώθηκαν τόσο το ΕΚΚΕ όσο και η πανεπιστημιακή θεσμοθέτηση της διδασκαλίας της κοινωνιολογίας. Θα ήθελα να βεβαιώσω για την κατάθεση γνώσεων, αφιλοκέρδειας και κόπου με τα οποία πραγματοποιήθηκε το συλλογικό αυτό όραμα. Το όραμα αυτό ποτέ δε θα είχε ολοκληρωθεί αν ο καθένας δε ξεπερνούσε τις προσωπικές του φιλοδοξίες ή τις πολιτικές του επιλογές.Εν ονόματι όλων αυτών των ανθρώπων και των προσπαθειών εκφράζω την αντίθεσή μου στην κατάργηση του ΕΚΚΕ. Λύντα Παπαγαλάνη Καλαφάτη, Κοινωνιολόγος – Κοινωνική Ανθρωπολόγος,Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης, Πανεπιστήμιο Αθηνών
 
 
Στέφανος Χρηστογούλας
Συμφωνώ με την προλαλίσασα (Γιανούλη) Πολλοί οργανισμοί βασίστηκαν στην πολλή δουλειά των κατωτέρων υπαλλήλων (ΥΕ ΔΕ)και τώρα μας πετούν έξω!Στο διαδύκτιο τρέχει το » επειδή δεν μπορεί το κράτος να στείλει στο σπίτι, μερικούς ανίκανους, περικόπτει από εμάς τους ικανούς»