Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Ελένη Λεωνιδα
Υπήρξα υπάλληλος περίπου 25 χρόνια στον Ο.Ε.Δ.Β ( Οργανισμός εκδόσεων διδακτικών βιβλίων) μέχρι και πέρσι που τον κατήργησε η κυρία Διαμαντοπούλου με το έτσι θέλω και με την γνωστή κατάληξη που όλοι μας ζήσαμε δηλαδή μείνανε χωρίς βιβλία τα παιδιά και δαπανήθηκαν τελικά πάνω στον πανικό περισσότερα λεφτά στο τέλος για την εκτύπωση από ότι θα δαπανούσε ο Ο.Ε.Δ.Β. Διερωτώμαι αν ο «Διοφάντος » ο οργανισμός που αντικατέστησε τον Ο.Ε.Δ.Β είναι νόμιμος; Εγινε κάποιος διαγωνισμός η κάποια προκήρυξη ανοικτού διαγωνισμού ώστε να καταθέσουν οι ενδιαφερόμενοι τα χαρτιά τους έτσι για τα ματιά του κόσμου βρε αδελφέ! Ποιος «αόρατος αδελφός «αποφάσισε ότι τώρα ο » Διοφάντος » θάναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος εκδοτικός οίκος των σχολικών εγχειριδίων και ο καημένος ο Ο.Ε.Δ.Β με την 75 χρόνων ιστορία του και το πλούσιο εικονογραφικό υλικό ανεκτίμητης υλικής και συναισθηματικής αξίας πρέπει να καταλήξει τώρα στα σκουπίδια. Επίσης ποιος θα μας πείσει ότι έγινε για καθαρά λόγους οικονομίας και όχι κάποιας βαθύτερης κρυφής σκοπιμότητας; Τα γράφω όλα αυτά διότι αυτή ήταν η δικιά μου προσωπική επώδυνη εμπειρία τι σημαίνει για τους υπαλλήλους των υπο κατάργηση οργανισμών και επειδή είμαι πεπεισμένη ότι ειδικά για την κατάργηση του Ο.Ε.Δ.Β έγινε ένα τραγικό λάθος το οποίο σε λίγα χρόνια θα φανερωθεί.
 
 
Μαρίνα Πετρονώτη
Οι ασαφείς και αντισυνταγματικές διατάξεις του άρθρου 9 στο υπό διαβούλευση Νομοσχέδιο για την κατάργηση – συγχώνευση του ΕΚΚΕ δεν εκπλήσσουν. Αντίθετα, αν ιδωθούν με αναφορά στην αδιαφορία που ολοένα συχνότερα επιδεικνύει η Πολιτεία για τις έγκυρες, δημοκρατικές διαδικασίες στην πολιτική της έρευνας, είναι αναμενόμενες. Πράγματι, αν όπως τα κείμενα που κατατίθενται εδώ αναδεικνύουν, η κατάργηση και μετέπειτα συγχώνευση του ΕΚΚΕ στο ΕΙΕ όχι μόνον δεν εξασφαλίζει ουσιαστικά οικονομικά οφέλη, αλλά θα τροφοδοτήσει πλήθος οικονομικών και λειτουργικών προβλημάτων –συνυφασμένων με την ανεύρεση και διανομή πόρων, τη διεξαγωγή των ερευνητικών προγραμμάτων, τα εργασιακά δικαιώματα των ερευνητών, τις συνεργασίες με ευρωπαϊκά ινστιτούτα και πανεπιστήμια, κ.ά. – τότε ποιοι άλλοι εκτός από την προαναφερθείσα αδιαφορία λόγοι, υπαγορεύουν τη σύνταξη του άρθρου 9; Μήπως οι αρμόδιοι υπουργοί στέκουν μετέωροι και αναποφάσιστοι μπροστά στο (ιστορικό) δίλημμα: «Ανήκει ή όχι η Ελλάδα στο δυτικό κόσμο»; Διότι, στην περίπτωση που επιθυμούν την παραμονή της χώρας στο κοινωνικά, εκπαιδευτικά και πολιτισμικά προηγμένο κομμάτι αυτού του κόσμου, γιατί απουσιάζει ένας συγκροτημένος πολιτικός λόγος για το μέλλον της κοινωνικής έρευνας στη χώρα; Γιατί η συγχώνευση των δύο Κέντρων επιτελείται με τόσο βεβιασμένους, αδιαφανείς και πρόχειρους όρους που εντέλει θίγει, αντί να ωφελεί, όσους απασχολούνται σε αυτά; Γιατί καταργείται η αυτοτέλεια ενός Κέντρου που έχει ως τώρα, συμβάλλει δυναμικά στην επιστημονική προσέγγιση και ερμηνεία καίριων κοινωνικών φαινομένων, στάσεων και μετασχηματισμών; Γιατί αναστέλλονται αντί να αναπτύσσονται ερευνητικές συνθήκες οι οποίες έχουν επί μακρόν δοκιμαστεί και αποφέρει καρπούς στη διασφάλιση επιστημονικής γνώσης και την αξιοποίησή της στη λήψη πολιτικών αποφάσεων διαφόρων κυβερνητικών σχημάτων; Θέλω να ελπίζω ότι η απόσυρση του Νομοσχεδίου που αφορά τη λειτουργία και την υπόσταση του ΕΚΚΕ είναι εφικτή. Διαφορετικά η Διαβούλευση θα είναι κατ’ επίφαση μόνο ‘ανοικτή’ στο διάλογο με την ερευνητική κοινότητα. Μαρίνα ΠετρονώτηΚοινωνική ΑνθρωπολόγοςΠρώην Διευθύντρια Ερευνών, ΙΑΑΚ/ΕΚΚΕ