Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Dr Katerina Pazioni-Kalli
Ειδικά, επί του άρθρου 02, §7.α (4) χρειάζεται να διευκρινιστεί επακριβώς ποια θα είναι «τα νόμιμα τυπικά προσόντα για την επιλογή σε θέση προϊσταμένου αντίστοιχου επιπέδου», διότι σε εσωτερικό κανονισμό ΝΠΔΔ ενός ΟΤΑ της Ανατολικής Αττικής προάγονται, ακόμη και τώρα, σε θέσεις ευθύνης υπάλληλοι, για παράδειγμα, ΤΕ χωρίς συνάφεια προς το αντικείμενο της θέσης τους «λόγω απουσίας άλλων με εκπαίδευση ΠΕ ή συναφούς εκπαίδευσης».Άρθρο 02, § 7.β αναφέρεται «εφόσον υπάρχουν σχετικά στοιχεία αξιολόγησης του υπαλλήλου». Καταρχήν, θα πρέπει να οριστεί υποχρεωτική εξωτερική & εσωτερική αξιολόγηση. Στην περίπτωση, ωστόσο, των ΟΤΑ χρειάζεται να εξαιρεθεί η συμμετοχή αιρετών ή/και υπηρεσιακών συμβουλίων από τις κρίσεις διότι η πραγματικότητα αποδεικνύει καθημερινά την επίδραση των «πελατειακών σχέσεων» σε ανάλογες ενέργειες. Επιπλέον, μετά από πρόσφατη ενημέρωση από την υπηρεσία μας, θα διατεθούν σύντομα κάποια ερωτηματολόγια στους δημοσίους υπαλλήλους (να θεωρήσουμε ότι αφορούν και σε υπαλλήλους ΟΤΑ και ΝΠΔΔ;) για να περιγράψουν τη φύση και το σκοπό της εργασίας τους. Ενώ το ερωτηματολόγιο βρίθει άσκοπων και περιπεπλεγμένων ερωτημάτων δεν συμπεριλαμβάνεται το απολύτως αναγκαίο ερώτημα εξαρχής, δηλαδή: «Ποιο είναι το εκπαιδευτικό σας επίπεδο και πώς αξιοποιείται από την Υπηρεσία στην οποία εργάζεστε;»Συμπληρωματικά, θα ωφελούσε να ερωτηθεί ο υπάλληλος: «Πώς πιστεύετε ότι μπορούν να αξιοποιηθούν οι γνώσεις και δεξιότητές σας, από την Υπηρεσία σας, και ποιες θα έπρεπε να είναι οι αρμοδιότητές σας σύμφωνα με το αντικείμενο σπουδών και εξειδίκευσης (εάν διαθέτετε) για την αναβάθμιση της Υπηρεσίας σας και βελτίωση της δικής σας απόδοσης;».
 
 
Χρύσα
Θεωρώ ότι για να ηγηθεί κάποιος ενός οργανισμού πρέπει να έχει γνώσεις διοίκησης και κυρίως διοίκησης ανθρώπινων πόρων. Γι’ αυτό στη χώρα μας η ομαδική εργασία, η υποκίνηση του προσωπικού, η επιβράβευση, τα κίνητρα είναι άγνωστες λέξεις. Φυσικά να πληροί κάποια minimum κριτήρια όπως πτυχίο, γνώσεις χειρισμού Η/Υ, κάποια προϋπηρεσία, ευστροφία, υπομονή, αντοχή στην πίεση, αποδοτικότητα, συναισθηματική νοημοσύνη, ικανότητα συνεργασίας, καινοτόμες ιδέες, σωστή συμπεριφορά προς υφισταμένους και πολίτες κλπ. Αλήθεια γιατί κάποιος με ένα διδακτορικό είναι καλύτερος όταν δεν απασχολείται σε θέση ερευνητή ή κάποιος που γνωρίζει γαλλικά όταν δεν τα χρησιμοποιεί στον χώρο εργασίας ή κάποιος με 30 χρόνια προϋπηρεσίας και παλιά νοοτροπία;
 
 
Δημήτρης Τζούλιας
Τα μεγάλα πρόβλημα της Δημόσιας Διοίκησης ήταν και συνεχίζουν να είναι η έλλειψη κινήτρων, η καθετοποιημένη δομή της και η αναξιοκρατία.Οι θέσεις ευθύνης, είναι αυτό ακριβώς που έννοεί η ίδια η λέξη «ΕΥΘΥΝΗ». Συνεπώς, κατά την άποψή μου, η κατάληψη των θέσεων αυτών δεν θα πρέπει να συνδυάζεται με τυπικά ή άλλου τέτοιου είδους προσόντα. Η 33άχρονη εμπειρία από την υπηρεσία μου σε διάφορα ΝΠΔΔ, μου έχει αποδείξει ότι ένας υπάλληλος κατηγορίας ΔΕ είναι δυνατόν να διοικήσει με καλύτερα αποτελέσματα ένα οργανισμό από έναν ΠΕ.Δεν θα πρέπει λοιπόν να αποκλείεται εκ΄ των προτέρων κανείς από τη δυνατότητα κατάληψης μιας τέτοιας θέσης.Αρκεί η «ειδική επιτροπή» που θα τους κρίνει, να έχει τη δυνατότητα της διερεύνησης αυτών των ικανοτήτων. Αυτό φυσικά προϋποθέτει την ύπαρξη πλήρους φακέλου του κάθε υπαλλήλου, πράγμα το οποίο μέχρι σήμερα δεν υπάρχει, πέραν των γνωστών εκθέσεων αξιολόγησης που όλοι γνωρίζουμε πως συντασσόταν.Σε καμία όμως περίπτωση δεν θα πρέπει να καταλαμβάνονται αυτές οι θέσεις από υπαλλήλους που έχουν λιγότερα από 25 χρόνια υπηρεσία και δεν έχουν περάσει από όσο το δυνατόν περισσότερες θέσεις εργασίας.
 
 
Δημήτρης Ρέππος
Ρε παιδιά αυτός ο Μιχαλόπουλος μεγάλος μεταρρυθμιστής. Τι να το κάνεις το σχέδιο νόμου όταν έχει τον Οδηγό σχεδιασμού περιγραμμάτων θέσεων εργασίας? κ. Υπουργέ γιατί δεν τον κάνετε εξαγωγή στη Γαλλία να μεταλαμπαδεύσει τη συσσωρευμένη του γνώση? κάνατε πάνω από 6 μήνες για την αξιολόγηση των δομών και αυτός θέλει 10 μέρες για τα περιγράμματα? Πού τον βρήκατε? Στη NASΑ?
 
 
KKP
Η δυσπιστία προς το Δημόσιο και τους λοιπούς Φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα είναι απολύτως δικαιολογημένη από τα τόσα χρόνια αναποτελεσματικότητας, έλλειψης οργάνωσης, έλλειψης αξιόπιστης αξιολόγησης δομών και προσώπων. Αυτό ισχύει ως καθημερινή διαπίστωση και από τους ίδιους τους εργαζόμενους μέσα στους χώρους & υπηρεσίες που εξυπηρετούν τον πολίτη. Εκεί που η κατάσταση χρίζει άμεσης αντιμετώπισης, ωστόσο, είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Οι φορείς του Δημοσίου είχαν μέχρι τώρα μια στοιχειώδη τουλάχιστον αξιολόγηση του ανθρώπινου δυναμικού και των υπηρεσιών τους, ενώ αντίθετα στους ΟΤΑ κάθε έννοια αξιοκρατίας καταλύθηκε προκειμένου να εξυπηρετηθούν κυρίως «πελατειακές σχέσεις». Αυτό, σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει ότι δεν προσλήφθηκαν και αξιόλογα άτομα με προσόντα και διάθεση για τη μέγιστη αποδοτικότητα, όπως και για την εξυπηρέτηση του δημότη. Η δε σχέση εργασίας τους (είτε είχε ήδη εγκριθεί ως μόνιμη σχέση εργασίας, ή ως ιδιωτικού δικαίου, ή άλλη μικρότερης διάρκειας) δεν είχε επίδραση στην ποιότητα της δουλειά τους, διότι ο άξιος εργαζόμενος δεν περιμένει τη μονιμοποίηση για να εργαστεί αποτελεσματικά. Τους συγκεκριμένους εργαζόμενους μόνο μια σωστά σχεδιασμένη αξιολόγηση μπορεί να αναδείξει και να αξιοποιήσει για την κάλυψη των αναγκών σε τοπικό επίπεδο, και αυτή η ενέργεια δεν είναι δυνατό να χρονοτριβεί πλέον. Η περίφημη αξιολόγηση που εξαγγέλλεται εδώ και μήνες δεν είναι τόσο δύσκολο να ξεκινήσει τουλάχιστον από τους Δήμους της πρωτεύουσας και να επεκταθεί σταδιακά και στην περιφέρεια. Ειδικότερα δε σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης που η έννοια της αξιολόγησης είναι μάλλον μια έννοια άγνωστη, είναι αναγκαίο τουλάχιστον σε μια πρώτη προσπάθεια ένα στοιχειώδες ξεκαθάρισμα μεταξύ των ικανών με προσόντα εργαζομένων και των ανίκανων και ανίδεων. Η φαινομενική -όπως γίνεται μέχρι σήμερα- αξιολόγηση, όταν χρησιμοποιείται ειδικά ως επιχείρημα για τη «νομιμοποίηση» κάποιων πράξεων ή/και την ανάδειξη/ προαγωγή κάποιων ανίκανων εργαζομένων (επειδή έχουν τα «μέσα» και τις «επαφές») έναντι άλλων, έχει περίεργες και κάποιες φορές «αθέμιτες» εφαρμογές!Μια παρενέργεια «αξιολόγησης» είναι, για παράδειγμα, να προάγεται επί σειρά ετών σε θέση Προϊσταμένου Διοικητικής Υπηρεσίας υπάλληλος (άρρεν) β’θμιας εκπαίδευσης, χωρίς γνώσεις ξένων γλωσσών & Η/Υ ή άλλης επιμόρφωσης, έναντι έτερης εργαζόμενης, τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με Διδακτορικό, άριστη γνώση ξένων γλωσσών και με πολλές επιμορφώσεις καθώς και αρκετών ετών επαγγελματικής εμπειρίας (προσοχή στο φύλο – πρόκειται για γυναίκα!). Δεν χρειάζεται να σχολιαστεί περαιτέρω ένα τέτοιο φαινόμενο που δυστυχώς δεν είναι σπάνιο στο χώρο της Τ.Α. που συνεχίζει να λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό με την επαρχιώτικη εσωστρεφή νοοτροπία του «ψαρέματος» ψήφων/ παροχής προνομίων στους «ημέτερους» κλπ, όπως φαίνεται και από προηγούμενο σχόλιο που αναρτήθηκε επί του παρόντος άρθρου. Επίσης όπως φαίνεται από προηγούμενα σχόλια, η αξιοποίηση των επιτυχόντων μέσω ΑΣΕΠ θα έπρεπε να είναι το αυτονόητο σε μια χώρα που «πετροβολείται» συνεχώς για έλλειψη ικανών στελεχών, έλλειψη αποτελεσματικότητας/ απόδοσης/ οργάνωσης κ.α. Επομένως, μια πρώτη άμεση δράση που θα έπρεπε να λάβει η Πολιτεία ενόψει της τόσο πολυδιαφημιζόμενης «αξιολόγησης», θα μπορούσε να είναι η σύσταση μιας ολιγομελούς επιτροπής από ανεξάρτητους (από το Δημόσιο) καταξιωμένους επιστήμονες-εμπειρογνώμονες σε ζητήματα δημοσίων/ οργανωτικών/ λειτουργικών αναγκών των υπηρεσιών κ.α. για να επισκεφθούν όλους τους Δήμους, αρχής γενομένης από την Αθήνα. Άλλωστε, είναι πολύ πιο εύκολο να ανιχνευθεί η ανικανότητα ή ο παραλογισμός σε υπηρεσίες και νομικά πρόσωπα της Τ.Α. του εγγύτερου χώρου της κεντρικής διοίκησης. Ωστόσο, η συγκεκριμένη επιτροπή θα πρέπει να λάβει υπόψη όχι μόνο τις επαφές με τη Διοίκηση και τους προϊσταμένους υπηρεσιών αλλά να έχει επαφές με τους συλλόγους εργαζομένων, με απλούς υπαλλήλους στο χώρο της εργασίας, να ζητήσει όλους τους οργανισμούς εσωτερικής υπηρεσίας του Δήμου και των Νομικών Προσώπων του και να εξετάσει κατά πόσο τα Νομικά Πρόσωπα που συνεχίζουν να λειτουργούν, έχουν αλληλοεπικαλυπτόμενες (με άλλες υπηρεσίες του Δήμου ή άλλα ΝΠΔΔ του ίδιου Δήμου) αρμοδιότητες και επομένως έχουν ως αποτέλεσμα κατασπατάληση οικονομικών πόρων και ανορθολογική κατανομή ανθρώπινου δυναμικού. Ένα ανάλογο παράδειγμα είναι η περίπτωση μεγάλου και γνωστού Δήμου της Ανατολικής Αττικής (με πληθυσμό έως 100.000 κατοίκους) που «νομιμοποίησε» την παράλογη λειτουργία δύο Νομικών Προσώπων του με το ίδιο αντικείμενο όταν στον «Καλλικράτη» αναφέρεται ρητά ότι «Κάθε δήμος μπορεί να συνιστά ή να έχει: Έως δύο (2) νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου,- ένα για τους τομείς αρμοδιοτήτων κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης και παιδείας και- ένα για τους τομείς πολιτισμού, αθλητισμού και περιβάλλοντος, όπως αυτοί προβλέπονται στο άρθρο 75 του ν. 3463/2006, όπως ισχύει παρ 1 άρθρο 103 του ν. 3852/10. Ο συγκεκριμένος Δήμος διαθέτει, παρά τις οδηγίες, τρία νομικά πρόσωπα εκ των οποίων τα δύο έχουν αλληλοκαλυπτόμενες αρμοδιότητες και δραστηριότητες με βάση ένα ακατάληπτο σκεπτικό, που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η διευθέτηση αυτή μάλλον εξυπηρέτησε διανομή «καθισμάτων» σε ημέτερους συμβούλους/ προέδρους Δ.Σ. και αντίστοιχη ανάθεση αρμοδιοτήτων Προϊσταμένων σε «ημέτερους» εργαζόμενους, χωρίς ουσιαστικά (αλλά και τυπικά) προσόντα, στα συγκεκριμένα Νομικά Πρόσωπα.Στο μεταξύ, για άμεση βελτίωση της υπάρχουσας κατάστασης και σε πλήρη συμφωνία με προηγούμενες αναρτήσεις για τους ΟΤΑ, όπου τα «κακώς κείμενα» είναι δυστυχώς πολλά και κατά περίεργο τρόπο «ανεξιχνίαστα», προτείνονται τα ακόλουθα:Να τροποποιηθεί το σημείο εκείνο του «Καλλικράτη» που αφήνει στην επιλογή των αιρετών τη συγχώνευση των διαφόρων ΝΠΔΔ των Δήμων και να αλλάξει σε αυτοδίκαιη συγχώνευση όλων των ΝΠΔΔ στους Δήμους που ανήκουν. Δυστυχώς οι αιρετοί (με ελάχιστες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα) εμφορούνται ακόμη από εκείνες τις πεπαλαιωμένες νοοτροπίες εκδούλευσης με βάση τη συγκέντρωση ψήφων.Η κατάργηση των ΝΠΔΔ (με εξαίρεση ίσως Δήμους που έχουν πάνω από 500.000 κατοίκους) και η σύσταση νέων οργανισμών των Δήμων με ορθολογικό καταμερισμό υπηρεσιών και ανθρώπινου δυναμικού θα έχει ως αποτέλεσμα την κατάργηση αντίστοιχα περιττών Διοικητικών Συμβουλίων (και των Προέδρων τους) με αποτέλεσμα αν όχι να εμποδιστούν τουλάχιστον να περιοριστούν «οι πελατειακές σχέσεις», αλλά να μειωθεί και το κόστος λειτουργίας των Υπηρεσιών. Το έργο τους πρέπει να επιτελείται μόνο από υπηρεσιακούς παράγοντες. Τέλος, η κατάργηση των ΝΠΔΔ και η συγχώνευσή τους με το Δήμο στον οποίο ανήκουν θα επιφέρει όχι μόνο οικονομία σε χρηματικούς πόρους αλλά και οικονομία στη λήψη αποφάσεων/ οργάνωση δράσεων/ καταμερισμό εργασιών/ περιορισμό γραφειοκρατίας, ενώ θα βοηθήσει στη δίκαιη αξιοποίηση του έμψυχου δυναμικού. Οι Ο.Τ.Α. είναι ίσως από τους σημαντικότερους φορείς άμεσης υποστήριξης και εξυπηρέτησης του πολίτη και θα έπρεπε να έχει εφαρμοστεί ήδη ένα αυστηρό πλαίσιο λειτουργίας τους, με περιορισμό διοικητικών συμβουλίων όπου οι αιρετοί (ως δεύτεροι «ημίθεοι») κανονίζουν αυθαίρετα τις τύχες «δικαίων και αδίκων», χωρίς να διαθέτουν και τα ανάλογα προσόντα, η δε αξιολόγηση οφείλει να εφαρμοστεί καταρχήν – και πριν ακόμη εφαρμοστεί στο στενό Δημόσιο τομέα – στις υπηρεσίες της ΤΑ και να επαναλαμβάνεται ετησίως. Ωστόσο, η αξιολόγηση για να είναι αποτελεσματική οφείλει και πρέπει να συνυπολογίζει τη διεθνή ευρωπαϊκή εμπειρία και να προσαρμόζεται στις τοπικές ανάγκες, γεγονός εξαιρετικά δύσκολο για την Ελληνική πραγματικότητα όπως αποδεικνύεται καθημερινά. Παρ’ όλ’ αυτά, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…