Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Αλεξάνδρα
Φρονώ ότι στην §3 πρέπει να προβλεφθεί ως εξαίρεση για την απαίτηση γνωμάτευσης Δ/ντή κλινικής ή επικεφαλής μονάδας δημόσιου νοσοκομείου η περίπτωση της αντικειμενικής αδυναμίας μετακίνησης του ασθενούς σε νοσοκομείο (π.χ. παθήσεις οξέων κρίσεων οσφυαλγίας/παθήσεων σπονδυλικής κα)διότι σε άλλη περίπτωση α) θα γίνουν άδικες περικοπές β) θα επιφορτισθούν τα νοσοκομεία και το ΕΚΑΒ για τις μεταφορές των ασθενών και γ) οι ίδιοι οι ασθενείς θα υποβληθούν σε περαιτέρω ταλαιπωρία, προκειμένου να είναι δικαιολογημένη η απουσία του υπαλλήλου. Η επίκληση από πλευράς του υπαλλήλου αδυναμίας μετακίνησης δεν μπορεί εξάλλου να είναι ψευδής όταν θα απαιτείταικατά την έλευσή του στην αρμόδια υγειονομική επιτροπή όπως και ήδη γίνεται, η προσκόμμιση των απαραίτητων εξετάσεων (μαγνητική τομογραφία κ.λπ)όπου το πρόβλημα είναι ή όχι εμφανές.
 
 
Mkouman
Εμπειρικά έχω παρατηρήσει και παραθέτω τα εξής : 1. Μακροχρόνιες αναρρωτικές άδειες χορηγούνται σε ορθοπεδικά περιστατικά (κατάγματα , χειρουργηθέντα) , σε περιπτώσεις CA , σε ΧΑΠ και καρδιολογικά νοσήματα.Χρειάζεται πάντα ένας πιο αυστηρός έλεγχος απο την ελεκτική υπηρεσία ως προς την αναγκαιότητα τους όσο αφορά το διάστημα με κατάθεση κλινοκοεργαστηριακών εξετάσεων, παρακλινικών ελεγχων κλπ.Δεν αρκεί μία ιατρική γνωμάτευση, ούτε μία ή δυο ακτινογραφίες απο ιδ. κέντρα έαν πρόκειται για μεγάλο διάστημα να απαιτείται απο Κρατικά Νοσοκομεία2. Αναρρωτικές άδειες χορηγούνται λόγω επαπειλούμενης κύησης σε πολλές γυναίκες εργαζόμενες απλά με μια ιατρική γνωμάτευση. Δυστηχώς τουλάχιστον οι μισές είναι Αναληθείς!Ωστόσο υπάρχουν περιπτώσεις πολύ σοβαρές που είναι αναγκαία μία τέτοια άδεια.Μπορούν να ζητούνται αναλυτικές ιατρικές γνωματεύσεις, με σειρά εξετάσεων που να δικαιολογούν τη χορήγηση αυτών. 3. Αναρρωτικές άδειες 2μερων και 3μερων με αυξημένα ποσοστά σε περίοδο γιορτών, αργιών και ΣΚ χορηγούνται για γαστρεντερίτιδες, εμπύρετες ιώσεις κλπΗ πλειοψηφία τους αφορά «ψεύτικες» αναρρωτικές άδειες. Ο έλεγχος τις περισσότερες φορές είναι αδύνατος, όταν ο υπάλληλος δεν ασθενεί στον τόπο κατοικίας του, τόπο εργασίας του αλλά βρίσκεται αλλού.Στην προκειμένη περίπτωση πρέπει τουλάχιστον να είναι απο Κρατικό Νοσοκομείο και όχι απο ιδιώτες ιατρούς έτσι ώστε να υπάρξει ένας περιορισμός. 4. Είναι γεγονός ότι δεν είναι λογικό κάποιος ο οποίος μία ημέρα ασθενεί (υψηλός πυρετός ή γαστρεντερίτιδα) να υποχρεούται να καταθέσει ιατρική γνωμάτευση για δικαιολογία της ασθένειας του. Αυτό όμως είναι λογικό για μία ημέρα και μόνο.Γιατί στην περίπτωση που τα συμπτώματα δεν υποχωρούν θα απευθυνθεί σε ιατρο!!!! Επομένως πρέπει να μπορεί κάποιος να δηλώνει 1 μέρα ασθένεια με ΥΔ αλλά έως 2 το πολύ το χρόνο. 5. Μεγάλο πρόβλημα υπάρχει με ασθενείς που εξετάζονται σε Κρατικά ΝΟσοκομεία και αποστέλουν ιατρικές γνωματεύσεις με σφραγίδα ειδικευόμενου ιατρού και οι οποίοι πραγματικά πάσχουν. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν εγκρίνεται η αναρρωτική τους άδεια αδίκως. Η ευθύνη δεν είναι μόνο των ιδίων και αυτό απλά το σημειώνω ως παρατήρηση για την ταλαιπωρία που βιώνουν. 6. Προβλήματα ψυχολογικού τύπου είναι σε έξαρση το τελευταίο διάστημα, όπως καταθλιπτική συνδρομη, στρες, άγχωδη συνδρομή κλπ . Πέρα της 5θημερης αναρρωτικής που μπορεί να χορηγηθεί απο ιδιώτη , θα πρέπει έπειτα να απευθύνεται ο ασθενής σε Κρατικό Νοσοκομείο. Εϊναι παθήσεις οι οποίες δεν δύναται μια απλή ελεγκτική υπηρεσία να αμφισβητήσει. 7. Κάποια αναφορά σχετικά με την άδεια ανατροφής τέκνου στους πατέρες, ας μην αφαιρεθεί αλλά όχι στις περιπτώσεις που η μητέρα είναι ελ. επαγγελματίας (π.χ. δικηγόρος, ιατρός, έχει μαγαζί . Θα πρέπει η μητέρα να είναι μισθωτός υπάλληλος σε δημ. ή ιδιωτ. φορέα και να υπάρχει ελεγκτικός μηχανισμός και πειθαρχικές κυρώσεις εάν ο πατέρας που κάνει χρήση διαπιστωθεί ότι «ασχολείται» με άλλο αντικείμενο εργασίας. 8. Το θέμα των υπαλλήλων που κάνουν χρήση μακροχρόνιων αναρρωτικών αδειών λίγο πριν την συνταξιοδότησή τους είναι γνωστό. Αυτό όμως περιορίζεται με αυστηρούς ελέγχους και όχι με τη στέρηση χορήγησης τους γιατί ως γνωστόν σε μία ηλικία 62, 65 κλπ ένας άνθρωπος πιθανόν εφόσον έχει ιατρικό ιστορικό κάποιας χρόνιας πάθησης να έχει άναγκη απο μεγάλης χρονικής διάρκειας αναρρωτική άδεια. Δεν πρέπει να τίθεται δικαίωμα χρόνου αναρρωτικής αλλά αναγκαιότητα χρήσης αναρρωτικής! Οι αναρρωτικές άδειες πρέπει να έλεγχονται αυστηρά.Η αναγκαιότητα για χορήγηση τους ειναι αδιαμφισβήτητη όταν ο υπάλληλος πραγματικά νοσεί.Και αυτό που πρέπει να διασφαλισθεί είναι εάν κάποιος πραγματικά ασθενεί ή «κάνει» τον ασθενή.
 
 
ΚΑΣΑΠΙΔΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ
Για να μπορέσει να εφαρμοστεί η παράγραφος 2β θα πρέπει να υπάρξει πρώτα ένας μηχανισμός / τρόπος πρόσβασης σε μονάδα Δημόσιου Νοσοκομείου ανά πάσα στιγμή που ένας υπάλληλος μπορεί να ασθενήσει (εκτός φυσικά από την επίσκεψη στα Επείγοντα των νοσοκομείων που δεν προορίζονται για απλή ασθένεια) διότι ο κανονικός μηχανισμός κλεισίματος ραντεβού στα εξωτερικά ιατρεία δεν εξασφαλίζει φυσικά άμεσο ραντεβού.
 
 
Βαϊα Ακριβοπούλου
διάβασα τα περισσότερα σημεία του Νόμου και με προβλημάτισε το εξής. Συμβαίνει κάποιες φορές για λόγους ανωτέρας βίας όπως π.χ. αρρώστησε ξαφνικά το παιδί σου, να πρέπει να απουσιάσεις από την εργασία σου ξαφνικά. Τι μπορεί να κάνει κανείς στην περίπτωση αυτή, δεδομένου ότι για να κάνει χρήση κανονικής αδείας, θα πρέπει να την έχει πρωτοκολλήσει και να έχει εγκριθεί από πριν, άρα δεν μπορεί να καλύψει την έκτακτη απουσία, αναρρωτική με υπεύθυνη δήλωση που υπήρχε, δεν υφίσταται πλέον και επομένως? Ειδικά για περιπτώσεις μονογονεϊκών οικογενειών με μικρά παιδιά είναι δύσκολα. Πως αντιμετωπίζει ο υπάλληλος αυτήν την περίπτωση και είναι δικαιολογημένη η απουσία του έστω και άνευ αποδοχών? Επιπλέον προβλέπεται κάτι για μονογονεικές οικογένειες?
 
 
ΓB
Στον ιδιωτικό τομέα μπορείς να συνεννοηθείς με τον εργοδότη σου χωρίς να υπάρχουν οριζόντιες διατάξεις για όλους, αλλά μετράει η ατομική προσφορά του καθενός και ανταμοίβεται αναλόγως. Η αβεβαιότητα πια για απόλυση υπάρχει παντού. Στο Δημόσιο ισχύουν μόνο οριζόντιοι νόμοι για όλους και έτσι απογοητεύεις και αυτούς που δουλεύουν πραγματικά και παραπάνω απο τις συμβατικές τους υποχρεώσεις. Το πρόβλημα της δημόσιας διοίκησης είναι ότι δεν γίνεται σωστός καταμερισμός της εργασίας σε όλους με ευθύνη προϊσταμένων και πολιτικής ηγεσίας, που προστατεύουν κάποιους, ενώ άλλους τους φορτώνουν μέχρι τελικής πτώσης. Πέρα από αυτό φανταστείτε το κόστος για τη δημόσια υγεία αν για κάθε ίωση πάνε οι χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι στα νοσοκομεία σε μέρα εφημερίας για να μην πληρώσουν τον ιδιώτη γιατρό, αφού πια σπάνια σε δέχονται δωρεάν με διάφορες προφάσεις. Θα παραλύσει το δημόσιο σύστημα υγείας και το κόστος θα είναι μεγαλύτερο από το υποτιθέμενο κόστος της απουσίας των υπαλλήλων από την εργασία τους λόγω της περιττής αναρρωτικής άδειας.