Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Ασπασία
Ειμαι υπάλληλος κατηγορίας ΠΕ και κλάδου Διοικητικού-Οικονομικού. Διοριστηκα στο Δημόσιο, αρχές του 1984, κατόπιν γραπτου διαγωνισμού και δίνω έμφαση σε αυτό. Έχω συμπληρώσει 29 έτη υπηρεσίας και απο το 1999 κατέχω θέση ευθύνης(Προισταμένη Τμήματος), κατόπιν επιλογής απο το Υπηρεσιακό Συμβούλιο του Υπουργείου. Καθόλη την πορεία του εργασιακού μου βίου, είτε απο τη θέση της εισηγήτριας, είτε απο τη θέση της Προισταμένης, υπηρετώ σε θέσεις πρώτης γραμμής με φόρτο εργασίας και έχω δώσει τον καλύτερο εαυτό μου με φιλοτιμία και θυσιάζοντας χρόνο απο την προσωπική μου μου ζωή, αφού εργάζομαι και πέραν του ωραρίου εργασίας μου και συχνα παίρνω εργασία και στο σπίτι.Όλα αυτά τα χρόνια, λόγω των απιτήσεων του αντικειμένου εργασίας μου, αλλά και την εκ χαρακτήρος υπέρμετρη ευσυνειδησία και συνέπεια, έδινα προτεραιότητα στις υπηρεσιακές μου υποχρεώσεις,με συνέπεια να μην ολοκληρώσω τις σπουδες μου στη Νομική Αθηνών, στερούμενη του δεύρερου πτυχίου για 7 μόνο μαθήματα, ενώ με μεγάλη δυσκολία κατάφερνα να συμμετάσχω σε περιορισμένο αριθμό σεμιναρίων στο ΙΝΕΠ.Ύστερα απο εργασία τόσων ετών, συνειδητοποιώ ξαφνικά ότι η΄μόνη ανταμοιβή είναι η απαξίωση. Η απαξίωση του κόπου, της προσπάθειας, αλλά και της εμπειρίας. Στην ουσία εγώ και όλοι οι παλαιοί συνάδελφοι, που διοριστήκαμε σε εποχές που το Πανεπιστημιακό πτυχίο βάρυνε και αποτελούσε κύρια προυπόθεση υπηρεσιακής εξέλιξης, καλούμαστε σήμερα να συγκριθούμε με υπαλλήλους που σπούδασαν μεταγενέστερα, σε εποχές που κυριαρχούν τα μεταπτυχιακά και η Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, η οποία επι των ημερών μας δεν υπήρχε καν.Δηλαδή, θα καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης, υπάλληλοι με μόνο γνώμονα τα αυξημένα τυπικά προσόντα, ενώ στελέχη που ανάλωσαν τη ζωή τους προσφέροντας στην Υπηρεσία και έχοντας τεράστια εμπειρία, θα πεταχθούν στο περιθώριο.Σαφώς και απαιτείται αναδιάρθρωση της Δημόσιας Διοίκησης και προώθηση των ικανότερων και πλέον καταρτισμένων στελεχών! Αυτή ήταν πάντα η πεποίθησή μου και διαφαίνεται εκ του γεγονότος ότι, διορίστηκα στο Δημόσιο κατόπιν γραπτού διαγωνισμού. Ωστόσο γιατί η ικανότητα και οι γνώσεις να περιορίζονται στην κατοχή μεταπτυχιακών τίτλων, που ώς γνωστό πολλές φορές λαμβάνονται με εντελώς αδιαφανείς τρόπους?Γιατί τόση απαξίωση στην υπηρεσιακή εμπειρία?
 
 
ΜΑΡΙΑ
Η ο γιαλός είναι στραβός ή εμείς στραβά αρμενίζουμε!Λυπάμαι που σε μια τέτοια περίοδο που όλοι οι ΔΥ έχουν υποστεί ένα σωρό προβλήματα, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης και παράλληλα προσπαθούν -οι περισσότεροι- να σταθούν με αξιοπρέπεια απέναντι σε ένα κράτος που έχει χάσει την αξιοπιστία του, να προστίθεται μια ακόμη πινελιά-μαύρη δυστυχώς- που ονομάζεται ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ. Γενικά αυτό που έχω να καταθέσω είναι ότι το καλύτερο σύστημα δεν πετυχαίνει αν δεν έχει ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΟ χαρακτήρα. Αν δηλαδή δεν υπάρχει επικέντρωση στον παράγοντα ΑΝΘΡΩΠΟ! Εκείνο λοιπόν που θα πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κυρίως τα ουσιαστικά προσόντα και οι ιδιαίτερες ικανότητες για την κατάληψη θέσεων προϊσταμένων. ΄Αρα προηγείται μια τέτοια διαδικασία περιγραφής και ΑΝΑΛΥΣΗΣ των θέσεων αυτών. Πχ ενας προϊστάμενος που έρχεται σε επαφή με κοινό θα πρέπει να έχει ευγένεια, υπομονή. Τι να το κάνω εγώ λοιπόν αν έχει 2 ή 5 μεταπτυχιακά και δεν ξέρει να φερθεί σωστά? Οι παθογένειες είναι χρόνιες όπως επίσης και ο ισοπεδωτικός χαρακτήρας στους μισθούς, στα επιδόματα στα πάντα. Για να πετύχουν όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις κε Υπουργέ χρειάζεται ΟΡΑΜΑ ….Κι αυτό δεν υπάρχει ανάμεσα στους κακοπληρωμένους και εξαθλιωμένους ΔΥ. Σταματήστε λοιπόν ΤΩΡΑ την εξάπλωση της νοοτροπίας του τιμωρού. Προστατέψτε το κύρος και το ήθος των ΔΥ. Τιμωρείστε τους λίγους-που ξέρετε ποιοί είναι- και προστατέψτε τους υπόλοιπους. Δημιουργείστε ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗ προσέγγιση και νοοτροπία και μετά ελάτε για συζήτηση. Διαφορετικά και λυπάμαι που το λέω αλλά θα θερίσουμε θύελλες….
 
 
ΓΠ
ΤΟ ΑΡΘΡΟ 10 ΤΟΥ 4024/11 ΑΝΤΙΚΑΘΕΙΣΤΑΤΑΙ.4. Με την Προκήρυξη για την επιλογή προϊσταμένων καθορίζονται οι κλάδοι ΠΕ, ΤΕ και ΔΕ, των οποίων οι υπάλληλοι κρίνονται για την πλήρωση θέσεων προϊσταμένων οργανικών μονάδων ανάλογα με το αντικείμενο των συγκεκριμένων οργανικών μονάδων και την περιγραφή των καθηκόντων κάθε θέσης ευθύνηςΕΤΣΙ ΛΕΕΙ Η ΡΥΘΜΙΣΗΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ 1.ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΧΕΙ ΘΕΣΗ ΤΕ ΛΟΓΙΣΤΩΝ ΜΕ ΠΤΥΧΙΟ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΓΡΑΦΗΤΗ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΚΑΙ 2.ΠΕ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕ ΠΤΥΧΙΟ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ.3.ΓΥΜΝΑΣΤΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΘΕΣΗ ΠΕ Δ/ΚΟΥ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ.ΑΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΡΥΘΜΙΣΗ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΩΝ.ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΟΛΟΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΕΑΠ ΚΛΠ.ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΤΥΧΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΑ.
 
 
ακης
ΑΠΛΑ και στο πλαισιο ΛΟΓΙΚΗΣ: Οι προιστάμενοι θα πρέπει: 1. να χειρίζονται τουλάχιστον με επάρκεια, γραπτή και προφορική, την αγγλική γλώσσα. Ως επάρκεια, νοείται ο καθημερινός άνετος χειρισμός της γλώσσας. 2. να χειρίζονται, τουλάχιστον με επάρκεια, προγράμματα Η/Υ υποστήριξης εργασιών γραφείου (Word-Excel-Power Point-Access), το διαδίκτυο και τις άλλες μηχανές γραφείου. Ως επάρκεια νοείται ο καθημερινός άνετος χειρισμός. Πολλοί υπάλληλοι έχουν ECDL στο φάκελό τους και δεν στέλνουν ούτε email. 3. να διαθέτουν ικανότητα επικοινωνίας, αναλυτική σκέψη καθώς και ικανότητα εργασίας σε δυναμικό και διαρκώς εξελισσόμενο περιβάλλον και υπό συνθήκες μεταβλητού φόρτου. 4. να έχουν σημαντική οργανωτική ικανότητα καθώς και ικανότητα ανάληψης πρωτοβουλιών και διαχείρισης σειράς διαφορετικών θεμάτων.
 
 
Viky
Κύριε Υπουργέ! Σίγουρα ΝΑΙ στην αναδιοργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης, ίσως όμως θα έπρεπε να γίνει με τρόπο που δεν θα αλλάξει ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ τη ζωή κάποιων συμπολιτών μας (κυρίως κάποιων συγκεκριμένων κατηγοριών). Διότι πίσω από το χρόνο που πιέζει ασφυκτικά, από τα νούμερα και τους αριθμούς (που πρέπει να μας… βγουν), υπάρχουν ανθρώπινες ζωές-οικογένειες. Εγώ π.χ. είμαι κοντά στα 40, εργαζόμενη στον λεγόμενο «στενό δημόσιο τομέα», ως Ι.Δ.Α.Χ. διοικητικός ΔΕ. Όμως πριν…. πολλά χρόνια, πέρασα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών και μάλιστα σε πολύ καλή σειρά. Η ζωή όμως είναι ΤΟΣΟ απρόβλεπτη γιά ΟΛΟΥΣ, έτσι και εγώ, κάποια στιγμή αναγκάστηκα λόγω σοβαρών προβλημάτων να διακόψω τις σπουδές μου (έχοντας αφήσει μόνο 4 μαθήματα γιά τη λήψη του πτυχίου μου) και να επιστρέψω στην επαρχία, στον τόπο κατοικίας μου. Βρήκα όμως το κουράγιο και ξαναεπέστρεψα στα πανεπιστημιακά έδρανα και βρίσκομαι στη διαδικασία λήψης του πτυχίου μου, το χρωστάω στον εαυτό μου. Το σημαντικότερο όμως από ΟΛΑ, είναι πως είμαι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ εργαζόμενη στην οικογένειά μου. Μπορεί να μην έχω παιδιά, ζω όμως με την αδελφή μου, η οποία ανήκει ΔΥΣΤΥΧΩΣ στους μακροχρόνια άνεργους και την μητέρα μου, η οποία παίρνει μια… κουτσουρεμένη σύνταξη. Οι δυσκολίες ΠΟΛΛΕΣ, όπως άλλωστε και στις περισσότερες Ελληνικές οικογένειες. Τι γίνεται λοιπόν όταν μιά οικογένεια βρεθεί χωρίς κανέναν εργαζόμενο? Ως Ι.Δ.Α.Χ. διοικητικός ΔΕ, κινδυνεύω να απολυθώ (έστω κι αν κάποια στιγμή θα μπορώ να αλλάξω κατηγορία, σε διοικητικό ΠΕ). Εγώ και η αδερφή μου, όπως ΟΛΟΙ άλλωστε, προσπαθούμε να το… παλέψουμε! Με τι όμως? Με μιά ΜΟΝΟ σύνταξη (της μητέρας μου), τη στιγμή μάλιστα που ακόμη και με τον δικό μου μισθό δύσκολα τα βολεύουμε? Σαν τη δικιά μου περίπτωση, σίγουρα υπάρχουν ΧΙΛΙΑΔΕΣ!!! Μήπως λοιπόν γιά όλες αυτές τις αλλαγές, θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη και κάποια κοινωνικά κριτήρια? Όπως π.χ. για τις οικογένειες όπου υπάρχει ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΜΟΝΟ ένας εργαζόμενος? Είναι στοιχεία που ΣΙΓΟΥΡΑ μπορούν να προβλεφθούν και να τεκμηριωθούν………