Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Andreas Charitos
Αναγνώριση εμπειρίας του ιδιωτικού τομέα Οι δυνατότητες και η απόδοση ενός υπαλλήλου σχετίζεται απόλυτα με το «πακέτο» των τριών προϋποθέσεων που αυτός αντιπροσωπεύει: 1. Γνωστικό επίπεδο2. Εμπειρικό επίπεδο3. Προσωπικές ικανότητες και δεξιότητες Όσον αφορά στο δεύτερο για την επίτευξη της στοχοθετημένης αποδοτικότητας δεν μπορεί να αγνοούνται ικανότητες και δεξιότητες του υπαλλήλου που αποκτήθηκαν στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό θα πρέπει να αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο φάκελο του εργαζόμενου και να συσχετίζεται με τα έντυπα «περιγραφές θέσεων εργασίας».
 
 
An
Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είναι σε θέση οι Προϊστάμενοι να θέτουν ποσοτικούς και ποιοτικούς στόχους (αν και το management by objectives είναι σχετικά ξεπερασμένο) η υλοποίησή τους εξαρτάται από πολλούς παράγοντες μεταξύ άλλων από τα μονομελή (Υπουργό, Γενικό ή Ειδικό Γραμματέα) ή συλλογικά όργανα διοίκησης (διοικητικά/δημοτικά συμβούλια κ.λπ.). Κατά συνέπεια πως θα κρίνεται η αποτελεσματικότητά τους; Θέματα κινητικότητας προϊσταμένων δεν μπορεί να τίθενται άνευ αίτησης των ιδίων. Προϊστάμενοι με θητεία θα συμβάλλουν στην αναβίωση του κομματικού/πελατειακού κράτους. Σε θέσεις προϊσταμένων θα πρέπει να τοποθετούνται προσωπικό κατηγορίας ΠΕ, ελλείψει ΠΕ κατηγορίας ΤΕ και ελλείψει ΤΕ κατηγορίας ΔΕ (με την υφιστάμενη κατάσταση υπάρχουν Προϊστάμενοι ακόμη και ΔΕ!!!). Δεν μπορεί να ισχύουν και τα 3 διαζευκτικά και να υπάρχει διακριτική ευχέρεια να γίνονται τοποθετήσεις αδιαφανώς και με πολιτικά ή άλλα κριτήρια, ούτε να αναδομείται κάθε 5 χρόνια η Δημόσια Διοίκηση κι από Προϊστάμενος κάποιος να υποβαθμίζεται μετά την 5ετή θητεία και να υφίσταται πιέσεις ή διωγμό. Η αρχαιότητα (τα χρόνια προϋπηρεσίας) στο Δημόσιο είναι το πλέον σημαντικό κριτήριο για την ανάδειξη προϊσταμένων. Σύμφωνα δε και με το Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Επαγγελματικών Προσόντων πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όχι μόνο η τυπική, αλλά και η μη τυπική και άτυπη μάθηση (εμπειρία). Η εμπειρία είναι το πιο σημαντικό κριτήριο γιατί όσο περισσότερα χρόνια δουλεύει κάποιος στο Δημόσιο τόσο περισσότερο εμβαθύνει στη διαχείριση των θεμάτων ευθύνης του με γνώση του θεσμικού πλαισίου κι ανάπτυξη δεξιοτήτων και ικανοτήτων στη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων. Τα ακαδημαϊκά (θεωρητικά) προσόντα (μεταπτυχιακό-διδακτορικό) πρέπει να λαμβάνονται επικουρικά υπόψη και στο βαθμό που είναι συναφή μεταξύ ομοιοβάθμων και αρχαιοτέρων στον ίδιο βαθμό. Το διδακτορικό μπορεί να είναι προαπαιτούμενο για ακαδημαϊκή καριέρα δε συνεπάγεται ωστόσο ανάπτυξη δεξιοτήτων και ικανοτήτων και αποτελεσματική πρακτική επίλυση προβλημάτων στη Δημόσια Διοίκηση (υπάρχουν υπάλληλοι με διδακτορικά που δε γνωρίζουν να συντάξουν μια προκήρυξη, σύμβαση ή επιστολή ως δημόσιο έγγραφο). Με το 4024/2011 ήδη δόθηκε μία «ώθηση» βαθμολογική σε άπειρους νεοπροσλαμβανόμενους (κατόχους διδακτορικού και απόφοιτους ΕΣΔΔ, εξέλιξη των νεοπροσλαμβανομένων ανά 2 και 4 έτη έναντι των υπηρετούντων που υποβαθμίστηκαν βαθμολογικά και μισθολογικά),αφού κόπηκαν τα μισθολογικά κίνητρα.Με την αξιολόγηση, έτσι όπως διενεργείται, προωθούνται οι αρεστοί ή προσκείμενοι στην εκάστοτε διοίκηση και όχι οι ικανοί ή παραγωγικοί, ενώ με την προωθούμενη «κινητικότητα» έχουν βρεθεί να υπηρετούν στο στενό δημόσιο τομέα και αορίστου χρόνου από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα (που δεν έχουν επιλεγεί από το ΑΣΕΠ, δεν έχουν πραγματοποιήσει εισαγωγική ή άλλη σχετική εκπαίδευση και έχουν υπηρετήσει άλλες «ευέλικτες» διαδικασίες) ακόμη και σε θέσεις προϊσταμένων.Επίσης και αυτή η μεταρρύθμιση δε λαμβάνει υπόψη της τον πολίτη.
 
 
Andreas Charitos
Για την Παλαιότητα. Η παλαιότητα εννοείται ότι δεν μπορεί να καταργηθεί. Αν συμβεί κάτι τέτοιο θα είναι τόσο αντιεπιστημονικό, όσο και αντιμάνατζμεντ.Η παλαιότητα μπορεί να υπερκεραστεί μόνο στις περιπτώσεις όπου ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ένας νεότερος υπάλληλος έχει επιτεύξει υψηλά αποτελέσματα και στόχους. Σε τέτοιους υπαλλήλους η νομοθεσία θα πρέπει να δίνει τη δυνατότητα και τα κίνητρα να λειτουργήσουν ως το καλό παράδειγμα μέσα σε ένα σύστημα που ανταμείβει και παρακινεί τους εργαζόμενους για επίτευξη υψηλών στόχων. Πρέπει όμως να γίνει ένας ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ διαχωρισμός στους πτυχιούχους τριτοβάθμιας (ΠΕ και ΤΕ) και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Στους κατόχους περαιτέρω εξειδίκευσης (μεταπτυχιακό και διδακτορικό επίπεδο) σε θέματα management. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται τόσο οι πτυχιούχοι της εθνικής σχολής δημόσιας διοίκησης όσο και οι πτυχιούχοι μεταπτυχιακών τμημάτων αναγνωρισμένων ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης του εσωτερικού και εξωτερικού με εξειδίκευση στην επιστήμη του management. Για παράδειγμα οι κάτοχοι τίτλων MBA (Master of Business Administration) που αντιπροσωπεύουν κορυφαίες σπουδές στη διοικητική επιστήμη επιβάλλεται να αξιοποιηθούν. Σήμερα στο ελληνικό δημόσιο παρουσιάζεται το εξής τραγελαφικό φαινόμενο. Λόγω της εσκεμμένης εύνοιας της ως σήμερα νομοθεσίας προς τους ΔΕ υπαλλήλους (γεγονός που ευνόησε τη γραφειοκρατία), παρατηρούμε αυτοί να προΐστανται υπαλλήλων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που είναι πολλές φορές κάτοχοι όχι μόνο προπτυχιακών αλλά και μεταπτυχιακών και διδακτορικών τίτλων. Αυτή η αντίφαση μπορεί να φανεί ξεκάθαρα στο ακόλουθο παράδειγμα: αν οποιοσδήποτε από εμάς ήταν αρχιστράτηγος υπεύθυνος μιας στρατιάς σε έναν πόλεμο, θα αναβάθμιζε ποτέ σε συνταγματάρχη έναν καλό πολεμιστή που ξέρει να χειρίζεται όπλα και να εκτελεί πιστά εντολές; Ο καλός πολεμιστής πρέπει να παρασημοφορείται δηλ να αναγνωρίζεται και να επιβραβεύεται. Δεν πρέπει όμως να του ανατίθεται η διεύθυνση μονάδων, ταγμάτων, στρατού, δηλ. η διαχείριση πόρων (ανθρώπων και εξοπλισμού). Διότι πολύ απλά του λείπει το γνωστικό επίπεδο για να διοικήσει με το σωστό τρόπο τους πόρους που διαθέτει ώστε να κερδίσει τον πόλεμο. Και αυτό δεν αποκτάται μόνον με την εμπειρία. Όμως ούτε μπορείς να πάρεις έναν υπολοχαγό και να τον κάμεις συνταγματάρχη, γιατί ο συνταγματάρχης έχει αυξημένες ευθύνες που η επιτυχής διεκπεραίωσή τους είναι και θέμα εμπειρίας. Η προώθηση ατόμων χαμηλών προσόντων σε θέσεις ευθύνης λειτουργούν ως αντικίνητρα για την αποδοτικότητα των ικανών και χρήσιμων για την οργανωτική μονάδα υπαλλήλων. Αποτελούν με λίγα λόγια το κακό παράδειγμα. Οι ικανότητες ενός υπαλλήλου αποκτούνται από τον συγκερασμό τριών προϋποθέσεων: 1. Γνωστικό επίπεδο: επιστημονική κατάρτιση2. Εμπειρικό επίπεδο: πρακτική εφαρμογή του γνωστικού επιστημονικού ως άνω πεδίου3. Προσωπικές ικανότητες και δεξιότητες: χαρακτηριστικά προσωπικότητας απαραίτητα για την εκτέλεση συγκεκριμένης εργασίας
 
 
Andreas Charitos
Περιγραφές Θέσεων Εργασίας – Job description Από τα θετικότερα σημεία του εν λόγω σχεδίου νόμου. Βασικό εργαλείο αποδοτικότητας. Αμφιβάλλω κατά πόσο θα μπορέσει να κατανοηθεί από τους ήδη διοικούντες στο ελληνικό δημόσιο. Είναι καθαρό εργαλείο management. Για την ακρίβεια είναι εργαλείο του Human Resource Management. Προϊστάμενοι ΔΕ, ακόμη και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ακόμη και με επιπλέον τίτλους σε άσχετες του management ειδικότητες θα δυσκολευτούν ιδιαίτερα. Όμως δεν παύει να αποτελεί κορυφαίο διοικητικό εργαλείο για τους managers. Εφαρμόζεται στο δημόσιο τομέα των εξελιγμένων χωρών της δύσης και στις οργανωμένες ιδιωτικές επιχειρήσεις όλου του πλανήτη.
 
 
ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΟΛΗΣ
ΒΡΕ ΑΣΕΠ(ΑΚΙΑ) HΡΕΜΗΣΤΕ. ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΟΡΙΣΘΕΊ ΜΕ ΓΡΑΠΤΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥΣ ΔΕΝ ΣHΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΟΡΙΣΘΕΙ ΟΛΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑ ΑΠ΄ ΤΗΝ ΚΟΡΩΝΗ.