Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Δημήτρης
Σχετικά με τη μοριοδότηση της φοίτησης στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, του Μεταπτυχιακού και του Διδακτορικού.1) Είναι πέραν πάσης λογικής και εννοίας περί δικαίου και ίσης μεταχείρισης η μοριοδότηση των ανωτέρω με «πλασματικά» χρόνια περισσότερα από τα χρόνια φοίτησης. Δηλαδή η φοίτηση στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης πρέπει να μοριοδοτείται με 1,5 χρόνια όσα είναι τα χρόνια φοίτησης. Το Μεταπτυχιακό με δύο χρόνια (μερικά είναι 1,5 χρόνια) και το Διδακτορικό με 4,5 χρόνια. Το τελευταίο διότι τα έτη λήψης Διδακτορικού είναι από 3 έως 6 χρόνια, άρα παίρνουμε το μέσο όρο.2) Πρέπει να σεβαστούμε το βασικό τίτλο σπουδών που είναι και η σπονδυλική στήλη της εκπαίδευσης, καθώς και την αποκτηθείσα εμπειρία και χρηστή παρουσία του υπαλλήλου σε θέσεις προϊσταμένου, που είναι το κύριο ζητούμενο στη Δημόσια Διοίκηση. Το ενάμισυ έτος της Σχολής Διοίκησης Διοίκησης δεν είναι πανάκεια ούτε μεταμορφώνει ως δια μαγείας τον υπάλληλο σε άτομο λίαν υψηλών προσόντων. Αντίθετα θα είναι το άνοιγμα του κουτιού τη Πανδώρας για διάπραξη μεγάλων αδικιών. Το Μεταπτυχιακό δίνει πράγματι πιό ευρέία αντίληψη του περιβάλοντος κόσμου, αλλά και αυτό με μέτρο. Οσον αφορά το Διδακτόρικό δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι αφορά ένα καθαρά ερευνητικό εξειδικεύμενο κομμάτι γνώσεως, που κύριο σκοπό έχει την έρευνα σε Πανεπιστημιακούς χώρους ή σε σε ερευνητικά κέντρα. Δηλαδή τι προσφέρει σε έναν Διευθυντή Διοικητικού η εξειδικευμένη γνώση πάνω στη σχάση του πλουτωνίου σε περιβάλλον υψηλών ηλεκτρομαγνητικών πεδίων υπό την επίδραση λίαν υψηλών βαρυτικών πεδίων. Τουλάχιστον ας υπάρχουν δημοσιεύσεις. Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι υπάρχουν κάτοχοι Διδακτορικού τίτλου χωρίς καμμία δημοσίευση. Το γνωρίζετε κύριοι της Δημόσιας Διοίκησης ότι αυτό είναι επιεικώς απαράδεκτο; Με την ελπίδα(;) ότι θα διαβασθούν οι θέσεις μου αυτές, εκφράζω τις ευχαριστίες μου για την φιλοξενία στο ιστότοπο των Διαβουλεύσεων
 
 
Ι.Α.
Με τις προτεινόμενες διατάξεις του εν λόγω άρθρου περιγράφεται η απόλυτη θεσμική αρπαχτή και ο «βιασμός» της όποιας εναπομείνασας ανεξαρτησίας και επαγγελματισμού της διοικήσεως από τους πολιτικούς προϊσταμένους – δλδ διάφορους κομματάρχες και τυχάρπαστους παρατρεχάμενους, δίκτυα τυπικά και άτυπα που λυμαίνονται το δημόσιο και άλλες «υγιείς δυνάμεις». Πώς επιχειρείται η νέα άλλωση του κράτους:1. Λήγουν με τα ΠΔ των νέων οργανισμών οι θητείες και των προϊσταμένων που κρίθηκαν για πρώτη φορά αξιοκρατικά στην διοικητική ιστορία του τόπου με το σύστημα επιλογής του Ν. 3839/2010. Προσοχή: λήγουν οι θετείες ΧΩΡΙΣ να προκηρύσσονται νέες κρίσεις για επιλογή προϊσταμένων (όχι τυχαία, η λέξη «κρίσεις» απουσιάζει πλήρως από το νομοθέτημα).2. Με την έκδοση των νέων οργανισμών ορίζουν προϊσταμένους όποιους θέλουν – κυριολεκτικά!3. Νέες «κρίσεις» θα γίνουν κάποτε στο μέλλον. Δηλαδή αφού εκδοθεί το σχετικό ΠΔ. Ας γνωρίζουμε ότι για να εκδοθεί αυτό απαιτείται ο Υπουργός που υπογράφει το σχέδιο ΠΔ να βρίσκεται ο ίδιος στη θέση του και κατά την δημοσίευσή του, αφού δλδ έχει γίνει ήδη η νομοτεχνική επεξεργασία από το Συμβούλιο της Επικρατείας (διαρκεί περίπου εξάμηνο, αν όλα πάνε καλά).4. Οι προϊστάμενοι θα είναι τόσο «προσωρινοί» όσο και η παραμονή όλων μας στον μάταιο τούτο κόσμο.5. Στο υπό έκδοση (λέμε τώρα..) ΠΔ η κανονιστικώς δρώσα διοίκηση κάνει ό,τι επιθυμεί. Μέχρι και καταργεί, τα Υπηρεσιακά Συμβούλια, τα ΣΕΠ, το ΕΙΣΕΠ, όλα τα συλλογικά όργανα. Μονοπρόσωπο όργανο πλέον θα «επιλέγει» (είπαμε: «κρίσεις» τέλος!). Τα παραπάνω, που προκύπτουν από το υπό διαβούλευση «πόνημα» σημαίνουν: 1. Την θεσμοποίηση της αρπαχτής. Ο κανόνας επιμερισμού της «λείας», ο γνωστός μας ήδη ως 4-2-1 (ή 5-2-1, είναι δυναμικός κανόνας), θεσμοποιείται, παγιώνεται και μεταφέρεται και εντός της διοικητικής ιεραρχίας.2. Οι νέοι προϊστάμενοι των υπηρεσιών – ακόμα κι αν κάποιοι είναι άξιοι άνθρωποι – ορίζονται πλέον μέσα από μια διαδικασία που δεν έχει την παραμικρή επίφαση αξιοκρατίας, αντικειμενικότητας ή αξιοπιστίας. Τους εφτελίζετε – ακόμα και τους άξιους – και μόνο που τους επιλέγετε με αυτόν τον τρόπο.3. Υπογράφουν -λέει- και συμβόλαιο αποδότικότητας με βάση ποιοτικούς και ποσοτικούς στόχους. Με βάση ποια μετρήσιμα δεδομένα κύριοι? Έχουν οριστεί στόχοι, δείκτες μέτρησης, μετράμε το παραγόμενο έργο και τα αποτελέσματα των υπαλλήλων και των υπηρεσιών? Εφαρμόζεται κάποια σχετική διαδικασία? Προφανώς όχι! Επομένως, ανά διετία, όποιου Υπουργού του καπνίσει μπορεί να παύει όποιον προϊστάμενο θέλει… Και αυτό θα κάνει, αφού δεν επιλέχθηκε αξιοκρατικά αλλά αποτελεί επιλογή (βλ ρουσφέτι – για να μιλάω στη γλώσσα σας) του προηγούμενου. Καλά, παρουσιάζετε την πλήρη αποδιάρθρωση (για να μην πω άλλη λέξη και με κόψει καμιά λογοκρισία) ως «μεταρρύθμιση»? Πρόταση: Έγιναν πράγματα και πριν από την δική σας θητεία, τα οποία αξίζει να μην ξηλώσετε, δεν είναι ντροπή. Ο Νόμος 3839/2010 προβλέπει ήδη επαρκή μοριοδότηση για όσους έχουν αρκετά προσόντα. Προβλέπει και διαδικασία κρίσης και επιλογής που είναι κρυστάλινη και δεν υπόκειται σε λαθροχειρίες. Οι προϊστάμενοι που κρίνονται με αυτόν είναι πραγματικά περίφανοι ότι επελέγησαν αξιοκρατικά και χαίρουν εκτίμησης (προφανώς – και ατυχώς – όχι από εσάς, προς το παρόν τουλάχιστον). Προβλέπει δομημένη και δημόσια συνέντευξη των υποψηφίων, καθώς και γραπτή εξέταση όπου πραγματικά προκρίνεται ο καλύτερος.Βέβαια, ο νόμος αυτός «ταρακούνησε» τα κατεστημένα: οι Υπουργοί δεν μπόρεσαν να κάνουν προϊστάμενο τον κηπουρό τους (δικαίωμα που τους στέρησε κάποιος που οι ίδιοι ονομάζουν «κηπουρό»..) και χάθηκε ένα πεδίο άσκησης ρουσφετιών. Οι συντεχνίες του δημοσίου, διάφοροι συνδικάλες και παρεΐστικα δίκτυα αποστερήθηκαν «αντικείμενο εργασίας». Για αυτό και πολεμήθηκε. Πρώτα από τους προαναφερθέντες και τώρα – από ό,τι φαίνεται – από εσάς.Να μην σας κατηγορούμε βέβαια αδίκως, πλην όμως όταν θεσμοθετείτε την «διαίσθηση» ως μοναδικό – και μάλλον αλάθητο – κριτήριο, τί νομίζετε ότι κάνετε? Δεν περιγράφω άλλο…
 
 
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΓΕΡΑΣΗΣ
12.5.2013 Απόστολος Γεράσης πρόεδρος Ο.Δ.Ε.Δ.ΥΤο παρόν που παρουσιάζεται ως «μεγάλη μεταρρύθμιση του κράτους» στην πραγματικότητα αποτελεί μαύρη κηλίδα για τη Διοίκηση και ευθεία παραπομπή στον παλαιοκομματισμό, στην αυθαιρεσία, στις πελατειακές σχέσεις, στο καταδικασμένο παρελθόν και μάλιστα σ αυτή τη δραματική συγκυρία που θάπρεπε αν μη τι άλλο να επιδιωχθούν πάση θυσία συνθήκες διαφάνειας, αξιοκρατίας και θεσμικής αξιοπιστίας.Συγκεκριμένα ερωτήματα:-Είναι μεγάλη μεταρρύθμιση το ότι δεν αναφέρεται πουθενά ο ισχύων για την επιλογή προϊσταμένων ν.3839/10 που βάζει πραγματικά αξιοκρατικούς κανόνες επιλογής αλλά, απεναντίας εξουσιοδοτείται μέσω Π.Δ η κανονιστικώς δρώσα Διοίκηση να καταργεί νόμους και διατάξεις κατά το δοκούν και να προβαίνει σε νομικές ενέργειες που αποτελούν αντικείμενο του νομοθέτη;-Ποιο είδος δικαιοσύνης «υπηρετείται» όταν προβλέπεται σαν αποκλειστική προϋπόθεση για την κατάληψη θέσης προϊσταμένου να έχει θητεύσει κάποιος σε άλλη θέση προϊσταμένου επιβραβεύοντας έτσι όσους ευνοιοκρατικά και παράνομα τοποθετήθηκαν τα τελευταία χρόνια και αποκλείοντας εξ αρχής απ την επιλογή άξιους συναδέλφους γιατί δεν ήταν αρεστοί;-Είναι διαφάνεια και δικαιοσύνη να προβλέπονται από την προκήρυξη της κάθε υπηρεσίας από πού θα προέρχονται οι προϊστάμενοι ,ή ευθεία προτροπή σε αυθαιρεσία και αισχρό συντεχνιασμό;-Ποιά δυσλειτουργία έρχεται να θεραπεύσει η τροποποίηση του άρθρου της αναπλήρωσης των προϊσταμένων εκτός από το να απελευθερώσει την απόλυτη αυθαιρεσία της Διοίκησης;-Τι θα παρεμποδίσει την αυθαιρεσία της Διοίκησης να λειτουργεί με αποκλεισμούς, με διαφορετική αντιμετώπιση πτυχίων της ίδιας εκπαιδευτικής βαθμίδας κ.λ.π και ποια είναι τα αξιόπιστα δείγματα γραφής της;-Η μήπως τελικά όλα τα παραπάνω ερωτήματα μου είναι αφελή και η απάντηση αυτονόητη;ΠΡΟΤΑΣΗ-Απόσυρση του σχετικού άρθρου-Εφαρμογή του από τριετίας ψηφισθέντος και ακόμη αναμένοντος την εφαρμογή του (γιατί άραγε;) νόμου 3839/10 για τους προϊσταμένους στο Δημόσιο ,με ενίσχυση περαιτέρω των για την αξιοκρατία διατάξεών του και με πρόβλεψη δικαιώματος ένστασης των υποψηφίων για τη διαδικασία επιλογής.Ετσι θα αναδειχθούν προϊστάμενοι που ο διαφανής και αξιοκρατικός τρόπος ανάδειξής τους θα τους απαλλάξει από δεσμά και θα τους προσδώσει κύρος , εκτίμηση και αυτοπεποίθηση για να υπηρετήσουν το Δημόσιο συμφέρον.Η επιμονή στη λάθος κατεύθυνση θα επιβεβαιώσει την αρχαία ρήση «των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδωμεν»