Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
ΗΛΙΑΣ
Αρθρο 04. Η δυνατότητα που παρέχετε στους αρμόδιους υπουργούς να ρυθμίζουν θέματα σχετικά με τα ΝΠΔΔ, ΔΕΚΟ, ΝΠΙΔ κλπ, θα πρέπει να βασίζεται σε πλάνο δεκαετίας, αφού έχει προηγηθεί μελέτη κόστους – οφέλους (υπάρχουν αξιόπιστα συστήματα μέτρησης).Απαιτούνται τα παραπάνω για την αποφυγή «αποφάσεων» εξυπηρέτησης πελατειακών σχέσεων κατά το δοκούν. Να υπάρχει «ρήτρα» λογοδοσίας λ.χ. εάν ο Χ-υπουργός σήμερα ιδρύει ένα ΝΠΔΔ και ο Ψ-αντικαταστάτης του ενδεχομένως σε ένα εξάμηνο το τροποποιεί ή το καταργεί ή διπλασιάζει την οργανικότητά του με αποσπάσεις ημετέρων από την εκλογική του περιφέρεια.
 
 
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΑΜΑΣΚΟΣ
Αξιότιμε κ. Υπουργέ, Με αφορμή τη συγκεκριμένη τροποποίηση του άρθρου 103 του Υπαλληλικού Κώδικα Υ.Κ.. το οποίο σημειωτέον έχει εφαρμογή και στη ΔΕΗ ΑΕ σύμφωνα με τα οριζόμενα στο ν. 4093/2012, παρακαλούμε όπως λάβετε υπόψη τα ακόλουθα σχόλιά μας για ενδεχόμενη πρόσθετη τροποποίηση του εν λόγω άρθρου. 1. Στο εδάφιο α’ της παρ. 2 του άρθρου 103 του Υ.Κ. ορίζεται ότι υπάλληλος, ο οποίος τέθηκε σε αργία στις περιπτώσεις α’ έως γ’ της παρ. 1 του ίδιου ως άνω άρθρου, ασκεί εκ νέου τα καθήκοντά του αν αθωωθεί με τελεσίδικη δικαστική απόφαση. Κατόπιν αυτού και με δεδομένο ότι για τις περιπτώσεις β’ και γ΄ προβλέπεται υπό προϋποθέσεις η αναστολή της θέσης σε αυτοδίκαιη αργία, ανακύπτει το ερώτημα πότε θα λήξει η αργία στην οποία τέθηκε μισθωτός συνεπεία της προαναφερόμενης περίπτωσης α΄ της παρ.1 του άρθρου 103 του Υ.Κ., εφόσον εκδοθεί από το ποινικό δικαστήριο καταδικαστική απόφαση, η οποία δεν δικαιολογεί, κατά την κρίση του αρμόδιου πειθαρχικού συμβουλίου, την επιβολή της πειθαρχικής ποινής της οριστικής απόλυσης του μισθωτού. Από τα παραπάνω καθίσταται αντιληπτό ότι υφίσταται κενό νόμου και επιπλέον ότι ο μισθωτός δεν μπορεί να παραμένει σε καθεστώς αργίας και να συνεχίζεται επί μακρόν ή επ’ αόριστον η καταβολή μειωμένων αποδοχών, παρότι αυτός δεν θα παρέχει την εργασία του, γεγονός καθόλα ασύμφορο για μια ανώνυμη εταιρεία εισηγμένη στο χρηματιστήριο, όπως η ΔΕΗ ΑΕ. 2. Η γραμματική διατύπωση της διάταξης της περ. α΄ της παρ.1 του άρθρου 103 του Υ.Κ. ορίζει ότι τίθεται αυτοδίκαια σε αργία «ο υπάλληλος που στερήθηκε την προσωπική του ελευθερία ύστερα από πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια απόφαση ποινικού δικαστηρίου ή ένταλμα προσωρινής κράτησης». Επομένως, κατά την άποψή μας, απαραίτητη προϋπόθεση για να τεθεί ο μισθωτός σε αυτοδίκαιη αργία είναι, σύμφωνα με τη γραμματική διατύπωση του νόμου, να στερήθηκε εν τοις πράγμασι την προσωπική του ελευθερία (φυσική παρουσία στη φυλακή) και όχι να του επιβλήθηκε ποινή στερητική της ελευθερίας. Ως εκ τούτου, παραμένοντας στη γραμματική διατύπωση του νόμου, δεν μπορεί να τεθεί σε αργία μισθωτός στον οποίο επιβλήθηκε μεν στερητική της ελευθερίας ποινή, μετατράπηκε δε αυτή σε χρηματική ή και σε κοινωφελή εργασία, ή ανεστάλη η εκτέλεσή της, ή παραγράφηκε και δεν εκτελέστηκε κατά τα ειδικώς οριζόμενα στο άρθρο 2 του ν.4043/2012, καθόσον εν προκειμένω δεν συντρέχει η ως άνω προϋπόθεση της πραγματικής αποστέρησης της ελευθερίας.Παρά ταύτα, εάν ο μισθωτός τίθεται σε αυτοδίκαιη αργία συνεπεία και των προαναφερόμενων περιπτώσεων, ανακύπτει το αναφερόμενο στην παρ. 1 του παρόντος ερώτημα που αφορά τη λήξη αυτής. Ενδεικτικά αναφέρεται το παράδειγμα μισθωτού στον οποίο επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης έξι μηνών με αναστολή εκτέλεσής της, η οποία επιπλέον παραγράφηκε εκ του ν. 4043/2012 και συνεπώς η μη εκτελεσθείσα για το λόγο αυτό απόφαση τέθηκε στο αρχείο. Επιπρόσθετα δε, ο πειθαρχικός έλεγχος του εν λόγω μισθωτού ολοκληρώθηκε, έχοντας ληφθεί υπόψη η ποινική καταδικαστική απόφαση από το αρμόδιο πειθαρχικό συμβούλιο, το οποίο δεν έκρινε το μισθωτό απολυτέο, αλλά του επέβαλε πειθαρχική ποινή προσωρινής παύσης. Εάν η αυτοδίκαιη αργία του ν.4093/12 ισχύει και στην περίπτωση του υπόψη μισθωτού, τίθεται το ερώτημα πότε θα λήξει αυτή ώστε να επανέλθει ο μισθωτός στα καθήκοντά του, δεδομένου ότι εν προκειμένω δεν αναμένεται έκδοση αθωωτικής δικαστικής απόφασης.Συνεπώς θα ήταν δόκιμο η συγκεκριμένη διάταξη να τροποποιηθεί ως εξής «τίθεται αυτοδίκαια σε αργία ο υπάλληλος που στερήθηκε εν τοις πράγμασι την προσωπική του ελευθερία ύστερα από πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια απόφαση ποινικού δικαστηρίου ή ένταλμα προσωρινής κράτησης». Επιπροσθέτως των ανωτέρω θέτουμε υπόψη σας και τον προβληματισμό μας όσον αφορά το άρθρο 105 του Υ.Κ. στη διάταξη του οποίου ορίζονται οι αποδοχές που θα λαμβάνει υπάλληλος που τέθηκε σε αργία και το οποίο άρθρο έχει εφαρμογή και στη ΔΕΗ ΑΕ. Στην παρ. 2 του άρθρου 105 του Υ.Κ., όπως αυτό ισχύει σύμφωνα με το ν. 4057/12 ορίζεται ότι καταβάλλεται κατ’ εξαίρεση το 1/4 των αποδοχών για την περίπτωση του δεύτερου εδαφίου της παραγράφου 1 του άρθρου 103.Το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 1 του άρθρου 103, όπως ίσχυε σύμφωνα με το ν. 4057/12, αφορούσε την περίπτωση υπαλλήλου που παραπέμφθηκε αμετάκλητα σε ποινικό δικαστήριο. Το άρθρο 103 του ως άνω νόμου αντικαταστάθηκε όμως με την περίπτωση 1 της υποπαραγράφου Ζ3 άρθρου πρώτου του ν. 4093/12, της οποίας το δεύτερο εδάφιο αφορά την περίπτωση υπαλλήλου κατά του οποίου εκδόθηκε ένταλμα προσωρινής κράτησης και στη συνέχεια ήρθη η προσωρινή κράτησή του ή αντικαταστάθηκε με περιοριστικούς όρους. Μετά την πλήρη αναμόρφωση της παραγράφου 1 του άρθρου 103 του Υ.Κ με το ν. 4093/12, θα πρέπει να υπάρξει και αντίστοιχη αναμόρφωση του άρθρου 105 του Υ.Κ. ώστε να διασαφηνίζεται πλήρως η βούληση του νομοθέτη για την περίπτωση εκείνη που οι τελούντες σε αργία θα λαμβάνουν εξαιρετικά μόνο το ¼ των αποδοχών τους, το οποίο δεν προκύπτει με σαφήνεια κατά την ισχύουσα διατύπωση της διάταξης του νόμου.Επιπλέον στο εδάφιο 2 της παρ. 2 του άρθρου 105 του Υ.Κ., όπως αυτό ισχύει σύμφωνα με το ν. 4057/2012, ορίζεται ότι «Το υπόλοιπο των αποδοχών του ή μέρος αυτού μπορεί να αποδοθεί στον υπάλληλο, μετά από αιτιολογημένη απόφαση του πειθαρχικού συμβουλίου, εφόσον δεν τεθεί σε αργία σύμφωνα με το τελευταίο εδάφιο της παρ.1 του άρθρου 103 ή απαλλαγεί με τελεσίδικη δικαστική απόφαση». Δεδομένου ότι το τελευταίο εδάφιο της παρ.1 του άρθρου 103 του Υ.Κ., όπως ίσχυε σύμφωνα με το ν. 4057/2012, όριζε «Ο υπάλληλος ασκεί εκ νέου τα καθήκοντά του αν αθωωθεί με τελεσίδικη αθωωτική απόφαση», μετά την πλήρη αναμόρφωση της εν λόγω διάταξης με το ν. 4093/2012, εύλογα τίθεται προβληματισμός ποιο είναι το τελευταίο εδάφιο αυτής, στο οποίο αναφέρεται η ως άνω διάταξη του άρθρου 105 του Υ.Κ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΑΜΑΣΚΟΣΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΠΟΡΩΝΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ Α.Ε.
 
 
gthomakos
Δηλαδή για να καταλάβω , ενώ σε προηγούμενο άρθρο αποσυνδέεται η δυνατότητα προαγωγής ενός υπαλλήλου σε θέση προισταμένου απο τον κλάδο του (δηλ. ΠΕ, ΤΕ,ΔΕ , ΥΕ όλοι έχουν την ίδια τύχη)παρόλ΄αυτά λαμβάνονται υπόψη (όπως είναι λογικό βέβαια)οι δεξιότητες, οι γνώσεις και οι εμπειρίες του υπαλληλου για να καθορίσετε τους ατομικούς του στόχους.Δηλαδή θα καλέσετε έναν υπάλληλο ΠΕ να υπογράψει ένα συμβόλαιο αποδοτικότητας, μάλλον, πιο «δύσκολο» απο αυτό που θα υπογράψει ένας π.χ κατηγορίας ΔΕ. Παρόλα αυτά και οι δύο υπάλληλοι θα κριθούν για προισταμενοι με μόνο κριτήριο την «μη προφανή απόκλιση από την στοχοθεσία», ασχέτως εαν ο πρώτος θα έχει ως στόχο να βγάλει, ίσως, τα καστανα απο τη φωτιά και ο δεύτερος απλά, να χωρίσει δυο γαιδάρων άχυρα. Αν μείνει αυτό έτσι είναι ισοπεδωτικό και άδικο. Προτείνω καταρχάς ο ορισμός της στοχοθεσίας και το συμβόλαιο αποδοτικότητας να καταρτίζονται με την σύμφωνη γνώμη και των υπαλλήλων. Επίσης να γίνει σαφή μοριοδότηση των στόχων ανάλογα με τον βαθμό δυσκολίας τους, και με τον τρόπο αυτό να αξιολογούνται με περισσότερα μορια οι υπάλλλοι που τα καταφέρνουν σε δύσκολους στόχους. Ο καθορισμός του συντελεστή δυσκολίας για κάθε στόχο – αντικείμενο να γίνεται όχι μόνο απο τους προισταμένους αλλά και με την συμμετοχή καιτων υπαλλήλων. Για να αποφευχθεί μάλιστα το φαινόμενο ο κάθενας υπάλληλος να ευλογάει τα γένια του , δηλαδή να προκρίνει το δικό του αντικείμενο ως το δυσκολότερο, να ορισθεί ότι,αφού έχουν καθοριστεί οι συντελεστές δυσκολίας, σε περίπτωση διαφωνίας για τον βαθμό δυσκολίας ενός αντικειμένου μεταξύ δυο υπαλλήλων να αποφασίζεται ανταλλαγή των αντικειμένων τους -δηλαδή να αλλάζουν θέσεις . Σε όλα τα παραπάνω βέβαια υπάρχουν πολλές προυποθέσεις. Η ασάφεια της νομοθεσίας δυστυχώς είναι ο κανόνας και δημιουργεί τεράστια προβλήματα νομιμότητας στις ενέργειες των υπαλλήλων που θα προσπαθούν καθιδροι να «παραγουν» έργο (έργο να ΄ναι και ότι να ΄ναι) για να πιάσουν τους στόχους.Άραγε η νομιμότητα των εκδιδομένων διοικητικών πράξεων θα ελεγχθεί ποτέ απο κανέναν;Ποιον τελικά υπάλληλο θέλετε , αυτόν που παράγει φασόν αποφάσεις και αν τον ρωτήσεις «που το λέει ο νόμος» σε κυττάει σαν εξωγήινο ή αυτόν που βασανίζει το κεφάλι του για να λειτουργεί βάσει της αρχής της νομιμότητας;;; Εννοείται ότι είναι κομβικής σημασίας το νομικό πλαίσιο που θα ρυθμίζει τα περι του συμβολαιου αποδοτικότητας.Και εκεί , τουλάχιστον , αναμένω να συνδεθεί η επιτευξη των στόχων όχι μόνο με ποσοτικά αλλά κυρίως με ποιοτικά κριτήρια, τον έλεγχο και την τήρηση των οποίων κάποιοι θα πρέπει να αναλάβουν.
 
 
ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
Προφανώς με την πίεση της Τρόικας γίνονται βιαστικές κινήσεις στην κατευθυνση της μείωσης του Δημοσίου Τομέα δυστυχώς με τον πιό άτσαλο τρόπο.Το περιεχόμενο του άρθρου 4, που αφορά την δυνατότητα κατάργησης οργανισμών και φορέων, με προτάσεις υπουργών (δηλαδή των πολιτικών οι οποίοι έφτασαν την Ελλάδα σ’ αυτή την κατάσταση), χωρίς να τίθονται όροι ή κανόνες που πρέπει να πληρούνται. Δίνει δηλαδή την δυνατότητα, μέσα απο τις πέντε σειρές του άρθρου, στους υπουργούς, να μπορούν να αποφασίζουν σε παντελή κατάργηση φορέων με κοινοφελή ή μη σκοπό με αόριστα κριτήρια. Θα περίμενα να υπήρχαν περισότερες δικλείδες διαφάνειας ως προς την επιλογή των «υγειών » φορέων που θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αυτών που θα προταθούν πρός κατάργηση, συγχώνευση κλπ.Θα μπορούσαν να υπάρχουν κριτήρια που θα εξετάζουν:-Την οικονομική κατάσταση του φορέα, πιθανώς υποστηριζόμενη απο μελέτη κόστους οφέλους, καθώς και το μοντέλο δοιήκησης το οποίο πολές φορές ευθύνεται για την κακή πορεία των οικονομικών (όπως π.χ. η πελατειακή λειτουργία δοτών διοικήσεων εις βάρος του φορέα).-Το αντικείμενο λειτουργίας και η μελοντική εξυπηρέτηση του με τεκμηριωμένη ρεαλιστική μελέτη.-Η γνώμη και η συναπόφαση των τοπικών κοινωνιών (Περιφέρεια, Δήμος, κλπ) όταν πρόκειται για φορείς των ΟΤΑ.-Πρόβλεψη για την απασχόληση του προσωπικού στο σχήμα που θα αναλάβει την συνέχιση του αντικειμένου.Θεωρώ οτι η αναδιοργάνωση του δημοσίου φορέα της χώρας θα πρέπει πρώτα να ξεκινήσει με την θεσμοθέτηση απλούστερων διαδικασιών λειτουργίας και εκσυνχρονισμό που όμως ενώ όλοι επικαλούνται πράτουν το αντίθετο.Τρανά παραδείγματα οι συνεχείς και επανελημένες απογραφές των συνταξιούχων, αναπήρων, νεφροπαθών κλπ. που επίβάρυναν την λειτουργία των αποδεκατισμένων Δημοσίων υπηρεσιών με τεράστιο όγκο εργασίας,χωρίς ουσιαστικά να πετύχουν τίποτε. Ενώ θα μπορούσαν όλες αυτές οι διεργασίες να γίνονται με ηλεκτρονική διασύνδεση των υπηρεσιών. πράγμα το οποίο προχωρά, άν προχωρά, με απίστευτα αργούς ρυθμούς.Πρέπει να δοθεί βάρος στην κατεύθυνση του εκσυνχρονισμού της Δημόσιας δοιήκησης της χώρας, με χρήση ακόμη και έτοιμων μοντέλων που λειτουργούν σε άλλες χώρες της Ευρώπης χωρίς να χρειάζονται πειραματισμοί «στου κασιδιάρη το κεφάλι».Ευχαριστώ για την φιλοξενία Στέφανος Θεχαρίδηςυπάλληλος ΔΕΥΑ (ΔΕΥΑ = Δημοτική Επιχείρηση Υδρευσης ΑποχέτευσηςΦορέας που ενώ δεν επιβαρύνει τον κρατικό προυπολογισμό γιατί έχει ώς μοναδικό έσοδο τους λογαριασμούς του νερού, εντάχθηκε στις διαδικασίες των μνημονίων ώς ΝΠΙΔ των ΟΤΑ.)
 
 
Χουρδάκης Ευστράτιος
Με αφορμή το συγκεκριμένο άρθρο, με το οποίο γίνεται σε διάστημα 14 μηνών αντικατάσταση της ίδιας διάταξης για τρίτη φορά, επισημαίνονται τα εξής:Με το ν.4057/2012 (ΦΕΚ 54Α’/14-3-2012) αντικαταστάθηκε η περίπτωση γ΄ της παρ.3 του άρθρου 103 του ν. 3528/2007. Η ίδια περίπτωση ρυθμίστηκε διαφορετικά (αντικαταστάθηκε) με το ν.4093/2012 (ΦΕΚ 222 Α’/12-11-2012) και αντικαθίσταται εκ νέου με το προτεινόμενο σχέδιο νόμου (Απρίλιος 2013).Ο νομοθέτης μπορεί να έχει λόγους να τροποποιεί και να αντικαθιστά ρυθμίσεις που δεν επιτυγχάνουν το σκοπό τους. Όμως, αν κατά την ψήφιση του ν.4057/2012 εφαρμόζονταν τα καθοριζόμενα στο ν.4048/2012 (ΦΕΚ 34 Α’/23-2-2012) «Αρχές καλής νομοθέτησης», περί ανάλυσης των συνεπειών της όποιας ρύθμισης, περί διοικητικών βαρών, περί ασφάλειας δικαίου, περί στάθμισης των εναλλακτικών επιλογών ρύθμισης κ.ο.κ. δεν θα εμφανίζονταν ο νομοθέτης να παλινδρομεί μεταξύ διαφορετικών ρυθμίσεων, χωρίς ανάλυση, χωρίς τεκμηρίωση και εν τέλει χωρίς ξεκάθαρο στόχο. Έτσι και στη συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά και γενικότερα στο πλαίσιο της διαβούλευσης, δεν γνωστοποιούνται οι ειδικότεροι λόγοι που επιβάλλουν στον νομοθέτη την εκ νέου αντικατάσταση της όποιας περίπτωσης μιας συγκεκριμένης νομοθετικής διάταξης. Συνέπεια αυτού, είναι να μη γνωρίζουν αυτοί που καλούνται να το ψηφίσουν (ή να πουν την άποψή τους) τούς λόγους για τους οποίους οι προηγούμενες τροποποιήσεις (αντικαταστάσεις) δεν πέτυχαν το σκοπό τους, και τι είναι αυτό που διορθώνεται ώστε να διασφαλιστεί, εν τέλει, η επίτευξή του. Με τον τρόπο αυτό δεν εστιάζεται η προσοχή του νομοθέτη (ή του συμμετέχοντος στη διαβούλευση) στο κρίσιμο εκείνο στοιχείο που δεν ελήφθη υπόψη κατά τις προηγούμενες τροποποιήσεις – αντικαταστάσεις, το οποίο λαμβάνεται υπόψη με το νέο σχέδιο νόμου.Η αποτίμηση των προηγούμενων ρυθμίσεων, ο εντοπισμός και η ανάλυση συγκεκριμένων αστοχιών και η εστίαση στην διόρθωσή τους, θα επέτρεπε σε όλους να συμβάλουν με την άποψη (ή την ψήφο) τους στη διαμόρφωση της βέλτιστης ρύθμισης, η οποία θα είναι επικεντρωμένη στην επίλυση των συγκεκριμένων αστοχιών και ασαφειών που επιδιώκεται να αρθούν.