Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
nikos
εργάστηκα στο εξωτερικό σε διεθνή οργανισμό με συμβόλαιο εξωτερικού συνεργάτη, πραγματοποίησα μελέτες/έρευνες οι οποίες έχουν δημοσιευτεί, ο αριθμός του συμβολαίου μου και της ταυτότητας μου ως συνεργάτης έχουν υποβληθεί στην υπηρεσία, υπήρξα επίσης ασκούμενος με αριθμό συμβολαίου, με συμβόλαιο, με βεβαιώσεις συνεργασίας από τους επιβλέπων….παρ΄όλα αυτά δεν τα αναγνωρίζουν ως προϋπηρεσία διότι δεν έχω καταθέσει ασφάλεια/ ασφάλεια ΙΚΑ… Στις διατάξεις πρόσληψις αναγνωριζόταν ως εμπειρία η πραγματοποίηση μελετών και η εργασία σε διεθνή οργανισμό, συμπεριλαμβανομένης και της άσκησης. Σύμφωνα με τις διατάξεις της προκήρυξης αρκούσε η Βεβαίωση από Διεθνή οργανισμό και μια Δήλωση του νόμου 105 (για διεθνή οργανισμό δεν χρειάζονται επικυρώσεις απασχόλησης από τις πρεσβείες των χωρών που απασχολήθηκες αλλά στην περίπτωση μου τις ζήτησαν)για να αποδεικνύεται η εμπειρία αλλά αυτή την εμπειρία δεν μου την αναγνώρισαν ως προϋπηρεσία (?)…μετά από δύο μήνες έγιναν οι κρίσεις προϊσταμένων….τώρα επανέρχονται…περιμένουμε και αποσπάσεις και εγκυμονούσες φιλικές προς υπουργούς, γ.γ. ……
 
 
Διομήδης Σπινέλλης
Το άρθρο αυτό παραπέμπει τα περισσότερα θέματα σε προεδρικά διατάγματα χωρίς να ορίζει τις βασικές αρχές που θα πρέπει να διέπουν τη σύνταξή τους. Για την επιλογή των προϊσταμένων οργανικών μονάδων το άρθρο αυτό θα πρέπει να θεσπίσει τις αρχές της αξιοκρατίας, της αξιολόγησης και της διαφάνειας.
 
 
Γιώργος
Κατά την ταπεινή μου γνώμη,για την επιλογή υπαλλήλων σε θέση ευθύνης, εκτός των άλλων προσόντων, θα πρέπει να μοριοδοτούνται επαρκώς και τα χρόνια προυπηρεσίας. Διαφορετικά ένας νεοδιοριζόμενος υπάλληλος θα μπορεί να αναλάβει καθήκοντα σε θέση ευθύνης με το καλημέρα και σε πολύ μικρή ηλικία, μια θέση που μπορεί να την κρατήσει σε όλη την δημοσιουπαλληλική του θητεία, δηλαδή περίπου σαράντα χρόνια προϊστάμενος!!!!.Σε αυτή την περίπτωση όλοι οι υφιστάμενοι δεν θα προσβλέπουν σε καμία ιεραρχική ανέλιξη με ότι αυτό θα συνεπάγεται στην αποδοτικότητα και στο ενδιαφέρον τους για την υπηρεσία. Επίσης ένας τίτλος ( π.χ.μεταπτυχιακό) δεν εγγυάται από μόνος του και άριστες διοικητικές ικανότητες σ’ αυτόν που τον κατέχει.
 
 
Δημήτρης
Σχετικά με τη μοριοδότηση της φοίτησης στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, του Μεταπτυχιακού και του Διδακτορικού.1) Είναι πέραν πάσης λογικής και εννοίας περί δικαίου και ίσης μεταχείρισης η μοριοδότηση των ανωτέρω με «πλασματικά» χρόνια περισσότερα από τα χρόνια φοίτησης. Δηλαδή η φοίτηση στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης πρέπει να μοριοδοτείται με 1,5 χρόνια όσα είναι τα χρόνια φοίτησης. Το Μεταπτυχιακό με δύο χρόνια (μερικά είναι 1,5 χρόνια) και το Διδακτορικό με 4,5 χρόνια. Το τελευταίο διότι τα έτη λήψης Διδακτορικού είναι από 3 έως 6 χρόνια, άρα παίρνουμε το μέσο όρο.2) Πρέπει να σεβαστούμε το βασικό τίτλο σπουδών που είναι και η σπονδυλική στήλη της εκπαίδευσης, καθώς και την αποκτηθείσα εμπειρία και χρηστή παρουσία του υπαλλήλου σε θέσεις προϊσταμένου, που είναι το κύριο ζητούμενο στη Δημόσια Διοίκηση. Το ενάμισυ έτος της Σχολής Διοίκησης Διοίκησης δεν είναι πανάκεια ούτε μεταμορφώνει ως δια μαγείας τον υπάλληλο σε άτομο λίαν υψηλών προσόντων. Αντίθετα θα είναι το άνοιγμα του κουτιού τη Πανδώρας για διάπραξη μεγάλων αδικιών. Το Μεταπτυχιακό δίνει πράγματι πιό ευρέία αντίληψη του περιβάλοντος κόσμου, αλλά και αυτό με μέτρο. Οσον αφορά το Διδακτόρικό δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι αφορά ένα καθαρά ερευνητικό εξειδικεύμενο κομμάτι γνώσεως, που κύριο σκοπό έχει την έρευνα σε Πανεπιστημιακούς χώρους ή σε σε ερευνητικά κέντρα. Δηλαδή τι προσφέρει σε έναν Διευθυντή Διοικητικού η εξειδικευμένη γνώση πάνω στη σχάση του πλουτωνίου σε περιβάλλον υψηλών ηλεκτρομαγνητικών πεδίων υπό την επίδραση λίαν υψηλών βαρυτικών πεδίων. Τουλάχιστον ας υπάρχουν δημοσιεύσεις. Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι υπάρχουν κάτοχοι Διδακτορικού τίτλου χωρίς καμμία δημοσίευση. Το γνωρίζετε κύριοι της Δημόσιας Διοίκησης ότι αυτό είναι επιεικώς απαράδεκτο; Με την ελπίδα(;) ότι θα διαβασθούν οι θέσεις μου αυτές, εκφράζω τις ευχαριστίες μου για την φιλοξενία στο ιστότοπο των Διαβουλεύσεων
 
 
Ι.Α.
Με τις προτεινόμενες διατάξεις του εν λόγω άρθρου περιγράφεται η απόλυτη θεσμική αρπαχτή και ο «βιασμός» της όποιας εναπομείνασας ανεξαρτησίας και επαγγελματισμού της διοικήσεως από τους πολιτικούς προϊσταμένους – δλδ διάφορους κομματάρχες και τυχάρπαστους παρατρεχάμενους, δίκτυα τυπικά και άτυπα που λυμαίνονται το δημόσιο και άλλες «υγιείς δυνάμεις». Πώς επιχειρείται η νέα άλλωση του κράτους:1. Λήγουν με τα ΠΔ των νέων οργανισμών οι θητείες και των προϊσταμένων που κρίθηκαν για πρώτη φορά αξιοκρατικά στην διοικητική ιστορία του τόπου με το σύστημα επιλογής του Ν. 3839/2010. Προσοχή: λήγουν οι θετείες ΧΩΡΙΣ να προκηρύσσονται νέες κρίσεις για επιλογή προϊσταμένων (όχι τυχαία, η λέξη «κρίσεις» απουσιάζει πλήρως από το νομοθέτημα).2. Με την έκδοση των νέων οργανισμών ορίζουν προϊσταμένους όποιους θέλουν – κυριολεκτικά!3. Νέες «κρίσεις» θα γίνουν κάποτε στο μέλλον. Δηλαδή αφού εκδοθεί το σχετικό ΠΔ. Ας γνωρίζουμε ότι για να εκδοθεί αυτό απαιτείται ο Υπουργός που υπογράφει το σχέδιο ΠΔ να βρίσκεται ο ίδιος στη θέση του και κατά την δημοσίευσή του, αφού δλδ έχει γίνει ήδη η νομοτεχνική επεξεργασία από το Συμβούλιο της Επικρατείας (διαρκεί περίπου εξάμηνο, αν όλα πάνε καλά).4. Οι προϊστάμενοι θα είναι τόσο «προσωρινοί» όσο και η παραμονή όλων μας στον μάταιο τούτο κόσμο.5. Στο υπό έκδοση (λέμε τώρα..) ΠΔ η κανονιστικώς δρώσα διοίκηση κάνει ό,τι επιθυμεί. Μέχρι και καταργεί, τα Υπηρεσιακά Συμβούλια, τα ΣΕΠ, το ΕΙΣΕΠ, όλα τα συλλογικά όργανα. Μονοπρόσωπο όργανο πλέον θα «επιλέγει» (είπαμε: «κρίσεις» τέλος!). Τα παραπάνω, που προκύπτουν από το υπό διαβούλευση «πόνημα» σημαίνουν: 1. Την θεσμοποίηση της αρπαχτής. Ο κανόνας επιμερισμού της «λείας», ο γνωστός μας ήδη ως 4-2-1 (ή 5-2-1, είναι δυναμικός κανόνας), θεσμοποιείται, παγιώνεται και μεταφέρεται και εντός της διοικητικής ιεραρχίας.2. Οι νέοι προϊστάμενοι των υπηρεσιών – ακόμα κι αν κάποιοι είναι άξιοι άνθρωποι – ορίζονται πλέον μέσα από μια διαδικασία που δεν έχει την παραμικρή επίφαση αξιοκρατίας, αντικειμενικότητας ή αξιοπιστίας. Τους εφτελίζετε – ακόμα και τους άξιους – και μόνο που τους επιλέγετε με αυτόν τον τρόπο.3. Υπογράφουν -λέει- και συμβόλαιο αποδότικότητας με βάση ποιοτικούς και ποσοτικούς στόχους. Με βάση ποια μετρήσιμα δεδομένα κύριοι? Έχουν οριστεί στόχοι, δείκτες μέτρησης, μετράμε το παραγόμενο έργο και τα αποτελέσματα των υπαλλήλων και των υπηρεσιών? Εφαρμόζεται κάποια σχετική διαδικασία? Προφανώς όχι! Επομένως, ανά διετία, όποιου Υπουργού του καπνίσει μπορεί να παύει όποιον προϊστάμενο θέλει… Και αυτό θα κάνει, αφού δεν επιλέχθηκε αξιοκρατικά αλλά αποτελεί επιλογή (βλ ρουσφέτι – για να μιλάω στη γλώσσα σας) του προηγούμενου. Καλά, παρουσιάζετε την πλήρη αποδιάρθρωση (για να μην πω άλλη λέξη και με κόψει καμιά λογοκρισία) ως «μεταρρύθμιση»? Πρόταση: Έγιναν πράγματα και πριν από την δική σας θητεία, τα οποία αξίζει να μην ξηλώσετε, δεν είναι ντροπή. Ο Νόμος 3839/2010 προβλέπει ήδη επαρκή μοριοδότηση για όσους έχουν αρκετά προσόντα. Προβλέπει και διαδικασία κρίσης και επιλογής που είναι κρυστάλινη και δεν υπόκειται σε λαθροχειρίες. Οι προϊστάμενοι που κρίνονται με αυτόν είναι πραγματικά περίφανοι ότι επελέγησαν αξιοκρατικά και χαίρουν εκτίμησης (προφανώς – και ατυχώς – όχι από εσάς, προς το παρόν τουλάχιστον). Προβλέπει δομημένη και δημόσια συνέντευξη των υποψηφίων, καθώς και γραπτή εξέταση όπου πραγματικά προκρίνεται ο καλύτερος.Βέβαια, ο νόμος αυτός «ταρακούνησε» τα κατεστημένα: οι Υπουργοί δεν μπόρεσαν να κάνουν προϊστάμενο τον κηπουρό τους (δικαίωμα που τους στέρησε κάποιος που οι ίδιοι ονομάζουν «κηπουρό»..) και χάθηκε ένα πεδίο άσκησης ρουσφετιών. Οι συντεχνίες του δημοσίου, διάφοροι συνδικάλες και παρεΐστικα δίκτυα αποστερήθηκαν «αντικείμενο εργασίας». Για αυτό και πολεμήθηκε. Πρώτα από τους προαναφερθέντες και τώρα – από ό,τι φαίνεται – από εσάς.Να μην σας κατηγορούμε βέβαια αδίκως, πλην όμως όταν θεσμοθετείτε την «διαίσθηση» ως μοναδικό – και μάλλον αλάθητο – κριτήριο, τί νομίζετε ότι κάνετε? Δεν περιγράφω άλλο…