Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
ΧΡΗΣΤΟΣ
Φροντίστε μέσα στις καταργούμενες διατάξεις να βάλετε και την κατάργηση της διάταξης απαγόρευσης μετάταξης των πτυχιούχων εξωτερικών φρουρών φυλακών, οι οποίοι είναι πολιτικοί υπάλληλοι, αν και ένστολοι και ένοπλοι.Χρησιμοποιήστε τους!Είναι πτυχιούχοι με ένα σωρό μεταπτυχιακά και εμπειρία σε πολλούς τομείς(Υγεία, παιδεία, ασφάλεια, κλπ).Καταργήστε λοιπόν το εξής: Νόμος 3388/2005, Αριθμ. Φυλ. Κυβ. 225/12-09-2005, Άρθρο 1 Παράγραφος 10, που απαγορεύει την μετάταξη των πτυχιούχων εξωτερικών φρουρών σε άλλες υπηρεσίες και τους κρατά δεσμευμένους στην εξωτερική φρουρά ως υπαλλήλους κατηγορίας ΔΕ.
 
 
Κωνσταντίνος Παπαιωάννου
Χρειάζεται και εδώ αναφορά και στο άρθρο του Ν.3584/2007 του Κώδικα κατάστασης Δημοτικών υπαλλήλων.Δεν αναφέρεται σε κανένα άρθρο για τις αναρρωτικές.
 
 
Γιάννης
Η κατάργηση των βραχυχρόνιων ασθενειών με υπεύθυνη δήλωση είναι καθαρά μία κίνηση εντυπώσεων, και όχι ουσίας. Ο οποιοσδήποτε έχει βεθεί σε θέση να αρρωστήσει μία ή δυο φορές τον χρόνο χωρίς να επισκεφθεί το γιατρό, και αυτό είναι το νόημα της υπεύθυνης δήλωσης. Εξάλλου σε κάθε περίπτωση η υπηρεσία έχει δικαίωμα να ζητήσει την επίσκεψη ελεγκτή γιατρού στον ασθενή.Αν καταργηθεί όπως προτείνεται, το μόνο που θα προκαλεσει είναι δυσλειτουργία. Ο ασθενής θα τρέχει να ψάχνει γιατρό, ο οποίος είναι πιθανό να του κλείσει ραντεβού 10 ως 20 ημέρες μετά(!), καθώς τα ραντεβού με τον ΕΟΠΥΥ είναι αριθμητικά συγκεκριμένα. Αν μάλιστα καταφέρει να βρει ιδιώτη γιατρό, είναι πολύ πιθανό και λόγο της ταλαιπωρίας που θα υποστεί να ζητήσει επιπλέον ημέρα ασθένειας, κάτι που δεν θα συναίβενε με την υπεύθυνη δήλωση. Όμως, στις περιπτώσεις που δεν θα μπορέσει να επισκεφθεί ιατρό του ΕΟΠΠΥ (η πλειοψηφία), αναγκαστικά θα αναγκαστεί να επισκεφθεί εφημερεύον νοσοκομείο, προκαλώνας αναίτια επιβάρυνση στη λειτουργία των επείγοντων περιστατικών. Επιπροσθέτως, θα επιβαρυνθεί και η λειτουργία των α’ βάθμιων επιτροπών υγείας, που ήδη είναι ιδιαίτερα επιβαρυμένες, και είναι καθαρά ατελέσφορο η επίσκεψη προς έλεγχο 3-4 μήνες μετά, όπως συμβαίνει. Η βραχυχρόνια ασθένεια προφανώς και δεν θα μπορεί να πιστοποιηθεί και οι γιατροί θα δεχθούν αναγκαστικά την προφορική δήλωση του υπαλλήλου! Δηλαδή το μόνο αποτέλεσμα θα είναι και η επιβάρυνση λειτουργίας των επιτροπών! Με δεδομένο ότι ο υπάλληλος για να επισκεφθεί την επιτροπή θα χάσει και μισή ημέρα από τη δουλειά του, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι εναντίον της παραγωγικότητας και όχι υπέρ της, όπως δήθεν πλασάρεται! Τέλος σημειώνεται ότι ήδη απαγορευόταν η ασθένεια με υπεύθυνη δήλωση πριν και μετά από αργίες, ως ένα κίνητρο αποτροπής προσχηματικών ασθενειών. Όμως υπάρχουν περιπτώσεις ανάγκης που η δυνατότητα υποβολής ασθένειας με δήλωση -έστω και προσχηματικά- αποτελεί διευκόλυνση, χωρίς να τίθεται θέμα καταχρηστικότητας. Ενδεικτικά υπάρχουν έκτακτα περιστατικά (π.χ. ατυχήματα γνωστών, κηδείες κλπ) που η χρήση της είναι θεμιτή και όχι καταχρηστική.
 
 
Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία
Άρθρο 8: Με αυτό το άρθρο αντικαθίσταται το άρθρο 56 του Κώδικα Δημοσίων Υπαλλήλων. Στην παρ. 8 του υπό αντικατάσταση άρθρου αναφέρεται: 8. Μετά τη λήξη του ανωτάτου χρονικού ορίου αναρρωτικής άδειας η υπηρεσία ή ο υπάλληλος μετά από αίτησή του, μπορούν να απευθύνονται, εφόσον κρίνεται σκόπιμο, στην αρμόδια ειδική υγειονομική επιτροπή για γνωμοδότηση περί του ιασίμου ή μη της νόσου. Στη δεύτερη περίπτωση και αφού η γνωμάτευση γίνει οριστική , ο υπάλληλος απολύεται κατά τα οριζόμενο στο άρθρο 153. Πριν τοποθετηθούμε επί του ανωτέρω εδαφίου παραθέτουμε το άρθρο 153 του ν. 3528/2007 του οποίου ζητούμε την τροποποίηση ή και κατάργησή του. Άρθρο 153: Απόλυση για σωματική ή πνευματική ανικανότητα 1. Ο υπάλληλος απολύεται ύστερα από απόφαση του υπηρεσιακού συμβουλίου, αν διαπιστωθεί σωματική ή πνευματική ανικανότητα, σύμφωνα με τα άρθρα 100, 165 και 167 του παρόντος. Δεν απολύεται ο υπάλληλος αν η ανικανότητά του επιτρέπει την άσκηση άλλων καθηκόντων. 2. Ο υπάλληλος που απολύεται σύμφωνα με την παρ. 1 του παρόντος άρθρου αναδιορίζεται σύμφωνα με το άρθρο 21 του παρόντος Κώδικα. Ζητούμε καταρχήν την κατάργηση του άρθρου 153 καθώς και κάθε ανάλογης διάταξης που εμπεριέχεται στο παρόντα νόμο (π.χ παρ. 10 του άρθρου 8 του παρόντος νόμου) και στον Κώδικα Δημοσίων Υπαλλήλων (π.χ. άρθρο 165 «Υγειονομικές Επιτροπές» παρ. 2 περ. β. όπως αντικαθίσταται με το άρθο 10 του παρόντος ν/σ ) και αναφέρεται στην απόλυση υπαλλήλου λόγω σωματικής και πνευματικής ανικανότητας. Αυτές οι διατάξεις έρχονται σε αντίθεση με : • Τη Διεθνή Σύμβαση των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία η οποία κυρώθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων με την ψήφιση του ν. 4074/2012 και τις προσπάθειες εφαρμογής του κοινωνικού μοντέλου της αναπηρίας στη χώρα μας, μέσω των οποίων προωθείται η ένταξη των ατόμων με αναπηρία στην εργασία.• Το Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – 2000 και συγκεκριμένα με το άρθρο 26 «Ένταξη των ατόμων με αναπηρίες» του «Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης», ο οποίος ανακηρύχτηκε στις 7 Δεκεμβρίου του 2000 στη Νίκαια από το Συμβούλιο, το Κοινοβούλιο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, «Η Ένωση αναγνωρίζει και σέβεται το δικαίωμα των ατόμων με αναπηρίες να επωφελούνται μέτρων που θα τους εξασφαλίζουν την αυτονομία, την κοινωνική και επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή στον κοινοτικό βίο». Επιπρόσθετα, αναφέρουμε και το άρθρο 21 παρ. 1 του Χάρτη όπου προβλέπεται η απαγόρευση όλων των μορφών διάκρισης.• Την ευρωπαϊκή οδηγία 2000/78/Εκ του Συμβουλίου της 27ης Νοεμβρίου 2000 για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση όπως έχει ενσωματωθεί στο ν. 3304/2005: Ειδικότερα διατάξεις που αναφέρονται στην απόλυση λόγω σωματικής ή πνευματικής ανικανότητας έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τον ανωτέρω νόμο. Σχόλιο: Αξίζει να επισημανθεί ότι η προστασία του ν.3304/2005 περιλαμβάνει και την απόλυση ή δυσμενή, εν γένει, μεταχείριση προσώπου, η οποία εκδηλώνεται ως αντίμετρο σε καταγγελία ή αίτημα παροχής έννομης προστασίας, για τη διασφάλιση τήρησης της αρχής της ίσης μεταχείρισης (παρ.2, άρθρο 13). Επομένως, και βάσει των ανωτέρω, ο Κώδικας Δημοσίων Υπαλλήλων θα πρέπει να λάβει υπόψη του την νέα κοινωνική προσέγγιση της αναπηρίας και να καταργήσει διατάξεις μέσω των οποίων γίνεται ευθεία αναφορά σε απόλυση λόγω σωματικής ή πνευματικής ανικανότητας. Τέτοιου είδους διατάξεις επιστρέφουν τη χώρα χρόνια πίσω στο αναχρονιστικό ιατρικό μοντέλο της αναπηρίας.
 
 
ΚΑΣΑΠΙΔΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ
Για να μπορέσει να εφαρμοστεί η παράγραφος 2β θα πρέπει να υπάρξει πρώτα ένας μηχανισμός / τρόπος πρόσβασης σε μονάδα Δημόσιου Νοσοκομείου ανά πάσα στιγμή που ένας υπάλληλος μπορεί να ασθενήσει (εκτός φυσικά από την επίσκεψη στα Επείγοντα των νοσοκομείων που δεν προορίζονται για απλή ασθένεια) διότι ο κανονικός μηχανισμός κλεισίματος ραντεβού στα εξωτερικά ιατρεία δεν εξασφαλίζει φυσικά άμεσο ραντεβού.