Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
ins
Συμφωνώ με τους προηγούμενους για το θέμα των βραχυχρόνιων αναρρωτικών αδειών με υπεύθυνη δήλωση. Σίγουρα κάποιοι τις χρησιμοποιούσαν χωρίς να είναι άρρωστοι. Αλλά αυτοί όλο και κάποιο γνωστό γιατρό θα έχουν που θα τους χορηγεί βεβαίωση για τριήμερο.Αυτοί που πλήττονται είναι οι πραγματικά άρρωστοι οι οποίοι θα πρέπει να ταλαιπωρηθούν άσκοπα στα εξωτερικά ιατρεία (με κίνδυνο να αρρωστήσουν χειρότερα) ή να πληρώσουν σε ιδιώτη. Και τελικά θα πάρουν την αναρρωτική με υπογραφή ιατρού και θα λείψουν από την υπηρεσία περισσότερο από τη μία μέρα που θα έλειπαν με την υπεύθυνη δήλωση.Χώρια το διοικητικό κόστος για τα νοσοκομεία που θα γεμίσουν με ΔΥ για ένα απλό κρυολόγημα ή λίγο πυρετό.Τι να κάνουμε, οι άνθρωποι αρρωσταίνουν. Δεν είναι κάτι περίεργο για να χρειάζεται να τους ταλαιπωρούμε χωρίς λόγο.
 
 
Σακκάς Παύλος
1.Υπάρχει νόμος που εξισώνει τα ιατρικά πιστοποιητικά, είτε προέρχονται από δημόσια νοσοκομεία είτε από ιδιώτες ιατρούς. Άλλωστε την ευθύνη όσων πιστοποιεί την φέρει προσωπικά ο υπογράφων ιατρός. Βέβαια αν θέλουμε να είμαστε πιο λεπτολόγοι, θα διαπιστώσουμε ότι οι μεν ιδιώτες ιατροί είναι και αστικά υπόλογοι οι ίδιοι, ενώ οι ιατροί που εργάζονται σε δημόσιο νοσοκομείο καλύπτωνται αστικά από το Δημόσιο. Οι συνέπειες επομένως μιας ψευδούς βεβαιώσεως των ιατρών που εργάζονται στο ΕΣΥ είναι πρακτικά μικρότερες.2. Έχω διατελέσει επί 10ετία μέλος και πρόεδρος της «Ειδικής Επιτροπής Νευροψυχιατρικών νόσων» του Υπουργείου και έχω εξετάσει εκατοντάδες δημοσίους υπαλλήλους με αναρρώτικές άδειες από ιατρούς τόσο ιδιώτες, όσο και δημοσίων νοσοκομείων. Η εμπειρία μου είναι δυστυχώς ότι και στα δημόσια νοσοκομεία ιατροί εκδίδουν με την ίδια άνεση και ελαφρότητα ψευδή πιστοποιητικά. Μάλιστα μπορώ μετά λόγου γνώσεως να παρατηρήσω ότι οι συνάδελφοι που εργάζονται στο δημόσιο είναι πιο πολύ κοντά στην ανευθυνότητα που διατρέχει συχνά τον δημόσιο τομέα.
 
 
ΓΙΩΡΓΟΣ Ζ.
Στην πρόταση που έκανα στην παραγρ. 2, μετά το τελευταίο εδάφιο να προστεθεί η πρόταση: «Στην περίπτωση των δυσίατων νοσημάτων τα παραπάνω όρια διπλασιάζονται» αναφέρω και ένα παράδειγμα που γνωρίζουν καλά όλοι οι ασθενούντες με αυτοάνοσα νοσήματα. Ασθενής με ρευματοειδή αρθρίτιδα ή λύκο ή σκληρόδερμα κ.λ.π., δηλ δυσίατο νόσημα, που είναι σε χρόνια θεραπεία με ανοσοκατασταλτικά – ανοσορρυθμιστικά φάρμακα(οι λεγόμενοι βιολογικοί παράγοντες) και άρα έχει τροποποιημένο ανοσοποιητικό, αν ασθενήσει με εμπύρετο ίωση δεν υπάρχει περίπτωση στην καλύτερη των περιπτώσεων να παραμείνει κλινήρης λιγώτερο από 5 ημέρες (πυρετός, κατάπτωση, αδυναμία, πόνοι αρθρώσεων κ.λ.π.) λόγω της ανασοκαταστολής που βρίσκεται. Άρα ο θεράπων ιατρός του δεν μπορεί να του γράψει 5 ημέρες αναρρωτική (το όριο του προτεινόμενου νόμου είναι 3 μέρες κάθε φορά) και άρα ο ανοσοκατασταλμένος ασθενής, άρρωστος όπως είναι με πυρετό, θα πρέπει να πάει στο Νοσοκομείο να βρεί τον Διευθυντή, άν τον βρεί, για να πάρει την άδεια των 5 ημερών. Οποία ταλαιπωρεία και η πιθανότητα να επιδεινωθεί η κατάστασή του, λόγω ανοσοκαταστολής είναι σχεδόν σίγουρο. Αποτέλεσμα και ο ασθενής δεν θα ιαθεί και από την Υπηρεσία θα λήψει πολλές περισσότερες μέρες και τον ΕΟΠΥΥ θα επιβαρύνει περισσότερο. Και μιλάμε για πολύ λίγες περιπτώσεις ασθενών με αυτοάνοσα δυσίατα νοσήματα που είναι σε διαρκή ανοσοκαταστολή – ανοσορρύθμιση. Άρα με την συμπλήρωση που προτείνω και οι ανοσοκατασταλμένοι ασθενείς με δυσίατα νοσήματα θα ικανοποιηθούν όταν ασθενούν από απλές προσωρινές ασθένειες και το Δημόσιο θα κερδίσει από μείωση της δαπάνης από τυχόν επιπλοκές.
 
 
Ν ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Ο αποκλεισμός και μη αναγνωριση των μη δημόσιων νοσοκομείων και παρόχων υγείας από το να δίδουν έγκυρες γνωνατευσεις και παροχή ιατρικών υπηρεσιών και θεραπείας ειδικά για τους Δημόσιους Υπαλλήλους, είναι προφανές ότι είναι μη συνταγματικά. Είναι πχ δυνατόν η ιατρική πραξη που ασκειται από ιδιώτες ιατρούς και εν γενει οι ιδιώτες ιατροί να μην αναγνωρίζονται ως ισότιμοι με αυτούς του Δημοσίου; Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθήνας και κατα το παρελθόν έχει παρεμβη στο θέμα τηα δαικρισης αυτής. Δλδ οι ιδιώτες ιατροί θεωρούνται κατα το συγκεκριμενο σχεδιο δυναμει απατεώνες; Η μήπως οι Δημόσιοι Υπάλληλοι που ζητούν ιατρική φροντίδα από ιδιώρτες γιατρούς αυτοί είναι δυναμει απατεώνες κατα το πνευμα του νπαρόντος Σ/Ν και κοπανατζήδες οι οποίοι θα χρηματίσουν τους εν λόγω ιατρούς προκειμενου να παρουν ψευδή ιατρική γνωματευση απουσίας από την υπηρεσία τους; Τέλος, αποτελει ειρωνία την στιγμή που οι πολιτικές που εφαρμ΄ζοονται στην Ελλ΄δα τα τελεταυια χρόνια ουσιαστικά απαξιώνουν και διαλύουν το δημόσιο χαρακτήρα της υγείας υπερ της ιδωτικοποίησης των παρόχων υγείας, να στελνετε (με βαση το παρόν Σ/Ν) στα διαλυόεμνα και συρρικνούμενα δημόσια νοσοκομεία και τους δημ΄σοιους υπαλλήλους που εχουν πχ μια ίωση ή λουμπάγκο να στήνονται επί 2 και 3 ώρες στα επείγοντα ιατρεία για να λάβουν 2 ημερες αναρρωτικής την οποια το μεχρι στιγμής ισχύον νομικό πλαίσιο τους δινει την δυνατότητα με υπευθυνη δηλωση να απουσιάσουν νομίμως από την υπηρεσία τους. Προφανώς ο εμνευστής αυτής της διαταξης κατα κάποιον τρόπο φαίνεται σαν να μισεί τους δημ΄σοιους λειτουργούς και, μεσα στην ασθένειά τους, θελει επί πλεον να τους τιμωρήσει με την περαιτέρω ταλαιπωρία των ιδίων, των οικείων τους και των εξαιρετικά ήδη φορτωμενων ιατρείων επειγόντων των δημόσιων νοσοκομείων. Μήπως ίσως πάλι, ενδεχομενως να θέλει περαν της απλής ίωσης να κολλήσουν και άλλες νοσοκομειακές ιώσεις; Παρακαλώ να ληφθούν σοβαρά υπ όψιν τα παραπανω και να αποσυρθούν οι σχετικές διαταξεις του Σ/Ν.
 
 
Αναστασία Αρχοντίδου
Στο άρθρο 5Τα πιστοποιητικά υγείας προτείνω να ανανεώνονται ανά πενταετία όπως συμβαίνει για τα πιστοποιητικά υγείας για τους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος (π.χ.γενικές εξετάσεις αίματος, θώρακος, ψυχική υγεία κ.λ.π.). Το βρίσκω απαραίτητο διότι οι δημόσιοι υπάλληλοι σε καθημερινή βάση συναλλάσονται με δεκάδες πολίτες (ειδικά στα γκισέ). Στο άρθρο 6Σχετικά με τις αναρρωτικές άδειες προτείνω να υπάρχουν κυρώσεις όχι μόνο για τον υπάλληλο αλλά και για τον θεράποντα ιατρό ο οποίος χορηγεί ψευδείς αναρρωτικές άδειες ζημιώνοντας το ασφαλιστικό ταμείο του υπαλλήλου και κατ’ επέκταση το δημόσιο. Στο άρθρο 2Εφόσον επρόκειτο να εκδοθεί Προεδρικό Διάταγμα στο οποίο θα καθορίζονται τα προσόντα των προϊσταμένων, προτείνω στο ίδιο Προεδρικό Διάταγμα να καθοριστεί ο τρόπος αναγνώρισης επταετούς εργασίας στον ιδιωτικό τομέα συναφούς αντικειμένου με τον κλάδο του υπαλλήλου στο δημόσιο, διότι απ’ το 2011 που ψηφίστηκε ο ν. 4024 δεν έχει διευθετηθεί το θέμα. Εκτιμώ ότι είναι αρκετοί οι δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι επιθυμούν να αναγνωρίσουν επταετίες και θα βοηθηθούν και τα ασφαλιστικά ταμεία διότι με την αναγνώριση θα πρέπει να πληρωθούν εισφορές επτά ετών στα ασφαλιστικά ταμεία του δημοσίου. (π.χ. υπάλληλος Διοικητικού – Λογιστικού ο οποίος έχει κωλημένα ένσημα στον ιδιωτικό τομέα ως λογιστής ή βοηθός λογιστή να μπορεί να αναγνωρίσει την επταετία του η οποία είναι συναφής με τον κλάδο του) Γενική παρατήρησηΣε κανένα άρθρο δεν βρήκα αναφορά για τον τρόπο αντιμετώπισης υπαλλήλων οι οποίοι δεν πιάνουν τους στόχους, είτε εσκεμένα, είτε λόγω έλλειψης προσόντων. Θα υπάρξει ειδική μέριμνα και χρόνος βελτίωσης τους? (είτε με επιμορφωτικά σεμινάρια, είτε ένα εξάμηνο προσαρμογής στα νέα δεδομένα? Δεν είναι εύκολο να αλλάξουν εργασιακές συνήθειες χρόνων και νοοτροπίες)