Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Ι.Α.
Με τις προτεινόμενες διατάξεις του εν λόγω άρθρου περιγράφεται η απόλυτη θεσμική αρπαχτή και ο «βιασμός» της όποιας εναπομείνασας ανεξαρτησίας και επαγγελματισμού της διοικήσεως από τους πολιτικούς προϊσταμένους – δλδ διάφορους κομματάρχες και τυχάρπαστους παρατρεχάμενους, δίκτυα τυπικά και άτυπα που λυμαίνονται το δημόσιο και άλλες «υγιείς δυνάμεις». Πώς επιχειρείται η νέα άλλωση του κράτους:1. Λήγουν με τα ΠΔ των νέων οργανισμών οι θητείες και των προϊσταμένων που κρίθηκαν για πρώτη φορά αξιοκρατικά στην διοικητική ιστορία του τόπου με το σύστημα επιλογής του Ν. 3839/2010. Προσοχή: λήγουν οι θετείες ΧΩΡΙΣ να προκηρύσσονται νέες κρίσεις για επιλογή προϊσταμένων (όχι τυχαία, η λέξη «κρίσεις» απουσιάζει πλήρως από το νομοθέτημα).2. Με την έκδοση των νέων οργανισμών ορίζουν προϊσταμένους όποιους θέλουν – κυριολεκτικά!3. Νέες «κρίσεις» θα γίνουν κάποτε στο μέλλον. Δηλαδή αφού εκδοθεί το σχετικό ΠΔ. Ας γνωρίζουμε ότι για να εκδοθεί αυτό απαιτείται ο Υπουργός που υπογράφει το σχέδιο ΠΔ να βρίσκεται ο ίδιος στη θέση του και κατά την δημοσίευσή του, αφού δλδ έχει γίνει ήδη η νομοτεχνική επεξεργασία από το Συμβούλιο της Επικρατείας (διαρκεί περίπου εξάμηνο, αν όλα πάνε καλά).4. Οι προϊστάμενοι θα είναι τόσο «προσωρινοί» όσο και η παραμονή όλων μας στον μάταιο τούτο κόσμο.5. Στο υπό έκδοση (λέμε τώρα..) ΠΔ η κανονιστικώς δρώσα διοίκηση κάνει ό,τι επιθυμεί. Μέχρι και καταργεί, τα Υπηρεσιακά Συμβούλια, τα ΣΕΠ, το ΕΙΣΕΠ, όλα τα συλλογικά όργανα. Μονοπρόσωπο όργανο πλέον θα «επιλέγει» (είπαμε: «κρίσεις» τέλος!). Τα παραπάνω, που προκύπτουν από το υπό διαβούλευση «πόνημα» σημαίνουν: 1. Την θεσμοποίηση της αρπαχτής. Ο κανόνας επιμερισμού της «λείας», ο γνωστός μας ήδη ως 4-2-1 (ή 5-2-1, είναι δυναμικός κανόνας), θεσμοποιείται, παγιώνεται και μεταφέρεται και εντός της διοικητικής ιεραρχίας.2. Οι νέοι προϊστάμενοι των υπηρεσιών – ακόμα κι αν κάποιοι είναι άξιοι άνθρωποι – ορίζονται πλέον μέσα από μια διαδικασία που δεν έχει την παραμικρή επίφαση αξιοκρατίας, αντικειμενικότητας ή αξιοπιστίας. Τους εφτελίζετε – ακόμα και τους άξιους – και μόνο που τους επιλέγετε με αυτόν τον τρόπο.3. Υπογράφουν -λέει- και συμβόλαιο αποδότικότητας με βάση ποιοτικούς και ποσοτικούς στόχους. Με βάση ποια μετρήσιμα δεδομένα κύριοι? Έχουν οριστεί στόχοι, δείκτες μέτρησης, μετράμε το παραγόμενο έργο και τα αποτελέσματα των υπαλλήλων και των υπηρεσιών? Εφαρμόζεται κάποια σχετική διαδικασία? Προφανώς όχι! Επομένως, ανά διετία, όποιου Υπουργού του καπνίσει μπορεί να παύει όποιον προϊστάμενο θέλει… Και αυτό θα κάνει, αφού δεν επιλέχθηκε αξιοκρατικά αλλά αποτελεί επιλογή (βλ ρουσφέτι – για να μιλάω στη γλώσσα σας) του προηγούμενου. Καλά, παρουσιάζετε την πλήρη αποδιάρθρωση (για να μην πω άλλη λέξη και με κόψει καμιά λογοκρισία) ως «μεταρρύθμιση»? Πρόταση: Έγιναν πράγματα και πριν από την δική σας θητεία, τα οποία αξίζει να μην ξηλώσετε, δεν είναι ντροπή. Ο Νόμος 3839/2010 προβλέπει ήδη επαρκή μοριοδότηση για όσους έχουν αρκετά προσόντα. Προβλέπει και διαδικασία κρίσης και επιλογής που είναι κρυστάλινη και δεν υπόκειται σε λαθροχειρίες. Οι προϊστάμενοι που κρίνονται με αυτόν είναι πραγματικά περίφανοι ότι επελέγησαν αξιοκρατικά και χαίρουν εκτίμησης (προφανώς – και ατυχώς – όχι από εσάς, προς το παρόν τουλάχιστον). Προβλέπει δομημένη και δημόσια συνέντευξη των υποψηφίων, καθώς και γραπτή εξέταση όπου πραγματικά προκρίνεται ο καλύτερος.Βέβαια, ο νόμος αυτός «ταρακούνησε» τα κατεστημένα: οι Υπουργοί δεν μπόρεσαν να κάνουν προϊστάμενο τον κηπουρό τους (δικαίωμα που τους στέρησε κάποιος που οι ίδιοι ονομάζουν «κηπουρό»..) και χάθηκε ένα πεδίο άσκησης ρουσφετιών. Οι συντεχνίες του δημοσίου, διάφοροι συνδικάλες και παρεΐστικα δίκτυα αποστερήθηκαν «αντικείμενο εργασίας». Για αυτό και πολεμήθηκε. Πρώτα από τους προαναφερθέντες και τώρα – από ό,τι φαίνεται – από εσάς.Να μην σας κατηγορούμε βέβαια αδίκως, πλην όμως όταν θεσμοθετείτε την «διαίσθηση» ως μοναδικό – και μάλλον αλάθητο – κριτήριο, τί νομίζετε ότι κάνετε? Δεν περιγράφω άλλο…
 
 
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΓΕΡΑΣΗΣ
12.5.2013 Απόστολος Γεράσης πρόεδρος Ο.Δ.Ε.Δ.ΥΤο παρόν που παρουσιάζεται ως «μεγάλη μεταρρύθμιση του κράτους» στην πραγματικότητα αποτελεί μαύρη κηλίδα για τη Διοίκηση και ευθεία παραπομπή στον παλαιοκομματισμό, στην αυθαιρεσία, στις πελατειακές σχέσεις, στο καταδικασμένο παρελθόν και μάλιστα σ αυτή τη δραματική συγκυρία που θάπρεπε αν μη τι άλλο να επιδιωχθούν πάση θυσία συνθήκες διαφάνειας, αξιοκρατίας και θεσμικής αξιοπιστίας.Συγκεκριμένα ερωτήματα:-Είναι μεγάλη μεταρρύθμιση το ότι δεν αναφέρεται πουθενά ο ισχύων για την επιλογή προϊσταμένων ν.3839/10 που βάζει πραγματικά αξιοκρατικούς κανόνες επιλογής αλλά, απεναντίας εξουσιοδοτείται μέσω Π.Δ η κανονιστικώς δρώσα Διοίκηση να καταργεί νόμους και διατάξεις κατά το δοκούν και να προβαίνει σε νομικές ενέργειες που αποτελούν αντικείμενο του νομοθέτη;-Ποιο είδος δικαιοσύνης «υπηρετείται» όταν προβλέπεται σαν αποκλειστική προϋπόθεση για την κατάληψη θέσης προϊσταμένου να έχει θητεύσει κάποιος σε άλλη θέση προϊσταμένου επιβραβεύοντας έτσι όσους ευνοιοκρατικά και παράνομα τοποθετήθηκαν τα τελευταία χρόνια και αποκλείοντας εξ αρχής απ την επιλογή άξιους συναδέλφους γιατί δεν ήταν αρεστοί;-Είναι διαφάνεια και δικαιοσύνη να προβλέπονται από την προκήρυξη της κάθε υπηρεσίας από πού θα προέρχονται οι προϊστάμενοι ,ή ευθεία προτροπή σε αυθαιρεσία και αισχρό συντεχνιασμό;-Ποιά δυσλειτουργία έρχεται να θεραπεύσει η τροποποίηση του άρθρου της αναπλήρωσης των προϊσταμένων εκτός από το να απελευθερώσει την απόλυτη αυθαιρεσία της Διοίκησης;-Τι θα παρεμποδίσει την αυθαιρεσία της Διοίκησης να λειτουργεί με αποκλεισμούς, με διαφορετική αντιμετώπιση πτυχίων της ίδιας εκπαιδευτικής βαθμίδας κ.λ.π και ποια είναι τα αξιόπιστα δείγματα γραφής της;-Η μήπως τελικά όλα τα παραπάνω ερωτήματα μου είναι αφελή και η απάντηση αυτονόητη;ΠΡΟΤΑΣΗ-Απόσυρση του σχετικού άρθρου-Εφαρμογή του από τριετίας ψηφισθέντος και ακόμη αναμένοντος την εφαρμογή του (γιατί άραγε;) νόμου 3839/10 για τους προϊσταμένους στο Δημόσιο ,με ενίσχυση περαιτέρω των για την αξιοκρατία διατάξεών του και με πρόβλεψη δικαιώματος ένστασης των υποψηφίων για τη διαδικασία επιλογής.Ετσι θα αναδειχθούν προϊστάμενοι που ο διαφανής και αξιοκρατικός τρόπος ανάδειξής τους θα τους απαλλάξει από δεσμά και θα τους προσδώσει κύρος , εκτίμηση και αυτοπεποίθηση για να υπηρετήσουν το Δημόσιο συμφέρον.Η επιμονή στη λάθος κατεύθυνση θα επιβεβαιώσει την αρχαία ρήση «των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδωμεν»
 
 
Μανώλης
Τί θα λέει το ΠΔ του [3] δεν διευκρινίζεται επακριβώς, το χειρότερο είναι η πρόνοια του [8] «Για την προσωρινή κάλυψη των κενών θέσεων προϊσταμένων των νέων οργανικών μονάδων μέχρι την επιλογή και τοποθέτηση προϊσταμένων κατά τις διατάξεις του παρόντος άρθρου, εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις του άρθρου 87 παρ. 4 του Υπαλληλικού Κώδικα», δηλαδή, «Αν κενωθεί ή συσταθεί θέση προϊσταμένου οργανικής μονάδας οποιουδήποτε επιπέδου και μέχρι την τοποθέτηση, κατόπιν επιλογής ή μετακίνησης, νέου προϊσταμένου, τα σχετικά καθήκοντα μπορεί να ανατίθενται προσωρινά με απόφαση του αρμόδιου Υπουργού ή του αρμόδιου οργάνου διοίκησης σε προϊστάμενο οργανικής μονάδας του ίδιου ή κατώτερου επιπέδου ή σε οποιονδήποτε άλλο υπάλληλο του οικείου φορέα, εφόσον διαθέτει τα νόμιμα τυπικά προσόντα για την επιλογή σε θέση προϊσταμένου αντίστοιχου επιπέδου»…Υπηρεσιακά συμβούλια δεν υπάρχουν στη Διοίκηση? Οποιοσδήποτε «ευνοούμενος» του πελατειακού κράτους θα μπορεί άνετα να προχωρήσει.
 
 
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
Υπάρχουν πολλοί υπάλληλοι οι οποίοι έχουν επιλεγεί ως Προϊστάμενοι χωρίς καμία μοριοδότηση και συνεδρίαση αρμοδίου συλλογικού οργάνου, απλά με Απόφαση Δημάρχου, Περιφερειάρχη κλπ. Παίρνουν φυσικά κανονικά και το επίδομα ευθύνης και αν αργήσει πολύ να εκδοθεί και το ανωτέρω Προεδρικό Διάταγμα με τις λεπτομέρειες, και μετά τους Νέους Οργανισμούς, πάλι οι ίδιοι θα είναι (στις περισσότερες των περιπτώσεων).Μήπως θα έπρεπε τουλάχιστον να προβλεφθεί να μην προσμετρηθούν στη μοριοδότησή τους οι μήνες που άσκησαν αυτά τα καθήκοντα σε θέσεις ευθύνης, για να μη συνεχιστεί αυτή η αδικία της αρχικής επιλογής;
 
 
thanassis
Φοβάμαι ότι σαν πολίτες αγνοούμε πολύ βασικά πράγματα: ήτοι – τι είναι κράτος, ποιός ο ρόλος του. Θεωρούμε ότι το κράτος είναι ένα είδος εποπτείας της εργασίας των πολιτών που δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι εξ ου και ο τρόπος που αντιλαμβάνεται η δευτεροβάθμια εκπαίδευση τον τερατώδη ρόλο του συντονιστή των φροντιστηρίων….Ένα τέτοιο- εποπτικό κράτος με τη σύγχρονη τεχνολογία απαιτεί το πολύ όσους ασχολούνται με την καθαριότητα δημοσίων κτιρίων, τους νοσηλευτές και τα σώματα ασφαλείας, όλοι οι υπόλοιποι πρέπει όπου και να εργάζονται να παράγουν ανταγωνιστικά με τον ιδιωτικό τομέα. Δεν γίνεται 6 να εποπτεύουν 2 να είναι άνεργοι και 2 να παράγουν…Αν θέλουμε κρατικούς μισθούς και σχεδόν μόνιμη εργασία πρέπει να καταλάβουμε ότι σε πρώτη φάση θα δουλεύουμε σε πολύ χειρότερες συνθήκες απ’ τον ιδιωτικό τομέα και κατόπιν θα απαιτηθεί τεράστιος αγώνας αυτό που θα είναι παραγωγικό κράτος να κρατηθεί ως τέτοιο, αφού ιστορικά τα περισσότερα μοντέλλα απέτυχαν, όμως εδώ έχουμε το πλεονέκτημα του μικρού μέγεθους και ειδικών κλιματικών συνθηκών. Επομένως όλοι αυτοί που θα επιλεγούν θα έχουν τρομακτικό όγκο δουλειάς και ευθυνών, αλλά ηθική ανταμοιβή.