Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗΣ
Στο προτεινόμενο Σχέδιο Νόμου δεν υπάρχει διάταξη σχετικά με τους υπαλλήλους που ανήκουν σε ελεγκτικά Σώματα (ΣΔΟΕ, ΣΕΕΔΔ, ΣΕΠΕ, κλπ.) και την εξαίρεσή τους από τις διατάξεις περί αργίας του Ν. 4093/2012. Διευκρινίζεται πως θα πρέπει να υπάρχει νομική θωράκιση των υπαλλήλων που διενεργούν ελέγχους σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα από οιεσδήποτε κακόβουλες ενέργειες των ελεγχομένων. Είναι ευνόητο πως άλλο είναι το ζήτημα να καταπολεμηθεί η διαφθορά στο Δημόσιο – κάτι που όλοι θέλουμε και άλλο να γίνεται μήνυση με το παραμικρό επειδή εις βάρος κάποιου ελήφθησαν δυσμενή μέτρα (πρόστιμα κλπ). Πως μπορεί κάποιος να κάνει αποτελεσματικούς ελέγχους ή να επιβάλλει πάσης φύσεως διοικητικές κυρώσεις και διοικητικά μέτρα υπό τον φόβο της θέσεως σε αυτοδίκαιη αργία, απλώς επειδή έκανε την δουλειά του; Πώς μπορεί το Δημόσιο να έχει την απαίτηση από υπαλλήλους αυτών των Υπηρεσιών να αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης και να υπογράφουν τα πάσης φύσεως έγγραφα; Για όλους τους ανωτέρω λόγους, θα πρέπει να υπάρξει η ανάλογη αναγκαία τροπολογία που να προστατεύει (όχι συγκαλύπτει) όλους εκείνους τους υπαλλήλους που ανήκουν σε ελεγκτικές υπηρεσίες από κακόβουλες ενέργειες. Ίσως, μια λύση θα ήταν η αργία στους υπαλλήλους αυτών των υπηρεσιών να επιβάλλεται μόνο ύστερα από απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου και όχι με απλή μήνυση.
 
 
gthomakos
Ειδικά στο πειθαρχικό δίκαιο που προτείνατε φαίνεται ολοκάθαρα ότι εξαιτίας της χρόνιας ανικανότητας της διοίκησης (με ξεκάθαρη ευθύνη των πολιτικών και λοιπών προισταμένων)να εφαρμόσει τον νόμο και να τιμωρήσει τους παραβάτες σερνόσαστε τώρα απο τις περιστάσεις σε έναν διαγωνισμό πλειοδοσίας σε αυστηρότητα που σας οδηγεί σε υπερβολές και παραλογισμούς. Αυτό αποδεικνύεται και απο το γεγονός ότι μέσα σε ένα χρόνο έρχεστε για τρίτη φορά να διορθώσετε τον νόμο. Ίσως αν και ο εγωισμός σας ,σας το επιτρέψει την τέταρτη φορά φανείτε πιο συνετοί και μετριοπαθείς, όπως οφείλει να ειναι ένας νομοθέτης. Στην ουσία τώρα με αφορμή την ρύθμιση αυτή θέλω να κάνω κριτική γενικά του Πειθαρχικού κώδικα.Για το αρθρ.103 του Υπαλληλικου Κώδικα, όπως αντικαταστάθηκε τελικά με την περ.1 της υποπαραγράφου Ζ.3. άρθρου πρώτου Ν.4093/2012, έχω να πω τα εξής: Η περ. 1.ε πρέπει να καταργηθεί σχεδόν ολόκληρη. Ειναι εξαιρετικά αυστηρή.Υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο-που φοβάμαι ότι το ξεπερνάτε- πέραν του οποίου ο φόβος δρα ανασταλτικά σε όποια προσπαθεια μειωνοντας τελικά την αποδοτικότητα. Τα μόνα πειθαρχικά παραπτώματα που θα δικαιολογούσαν την αυτοδικαιη θέση σε αργία του υπαλλήλου είναι:- αυτό της περ.α του αρθρ. 107 (πράξεις με τις οποίες εκδηλώνεται άρνηση αναγνώρισης του Συντάγματος ή έλλειψη αφοσίωσης στηνΠατρίδα και τη Δημοκρατία)που πρέπει να οριστούν ποιες είναι,– περ.γ (η παράβαση καθήκοντος κατά τον Ποινικό Κώδικαή άλλους ειδικούς ποινικούς νόμους),- περ. δ (η απόκτηση οικονομικού οφέλους ή ανταλλάγματος προς όφελος του ιδίου του υπαλλήλου ή τρίτου προσώπου, κατά την άσκηση των καθηκόντων του ή εξαφορμής αυτών) μόνο όμως με την προυπόθεση ότι θα συγκεκριμενοποιηθεί και θα ποσοτικοποιηθεί το ύψος του ανταλλάγματος άνω του οποίου θα τίθεται η ποινή της αυτοδίκαιης αργίας (γιατι δεν μπορεί απο την μία να εισηγείστε τόσο αυστηρή ποινή και απο την άλλη με άλλη ρύθμιση να επιτρέπετε την εκδήλωση της ευγνωμοσύνης του πολίτη προς τον υπάλληλο με μη χρηματικό αντάλλαγμα,-δηλαδή εκείνη η δωροδοκία δεν διαφθείρει;;;) ,- περ. ι (η αδικαιολόγητη αποχή από την εκτέλεση των καθηκόντων),και πάλι θα πρέπει να ποσοτικοποιηθεί το μέτρο και να οριστεί ένα κατώφλι π.χ 5 ημερών αδικαιολόγητης αποχής ,πέραν του οποίου θα τίθεται αυτοδικαια η ποινή της αργίας,- περ. κγ (η φθορά λόγω ασυνήθιστης χρήσης, η εγκατάλειψη ή η παράνομη χρήση πράγματος το οποίο ανήκει στην υπηρεσία),επίσης εφόσον, αφενός συγκεκριμενοποιηθεί,αφετέρου αποδεικνύεται δόλος ή βαρεια αμέλεια του υπαλλήλου (σκεφτείτε μόνο ότι είναι πολύ εύκολο ένας υπάλληλος να συμμετέχει άθελά του στην φθορά ενός Η/Υ ή ενός δικτύου, χρησιμοποιώντας εν αγνοία του παράνομο λογισμικό που ήταν εγκατεστημένο απο πριν στον υπολογιστή του) Όλα τα υπόλοιπα πειθαρχικά παραπτώματα θα πρέπει να τιμωρούνται μεν αλλά με άλλες ποινές και όχι τόσο εύκολα να τίθεται ο υπάλληλος σε αργία.Εφόσον για κάποια απο τα υπόλοιπα παράπτωματα υπάρχει και υποτροπή τότε ο υπάλληλος να μπορεί να τεθεί σε αργία. Τέλος επειδή η σύγχυση λόγω της ασάφειας του νόμου δημιουργεί στην πράξη τέρατα μεσα σε μέρικά σκοτεινά κεφάλια , παρακαλώ διευκρινήστε οπωσδήποτε τα εξής:1)Τι ακριβώς ορίζετε ώς «η αναξιοπρεπής ή ανάρμοστη ή ανάξια για υπάλληλο συμπεριφορά εντός ή εκτός υπηρεσίας».Ποια είναι η κόκκινη γραμμή της δημοσιουπαλληλικής ηθικής;Πιστεύω ότι η εν λόγω διάταξη πρέπει ή να αντικατασταθεί με πολυ συγκεκριμένους περιορισμούς ή να φύγει ολόκληρη.2)Όταν αποφασίζετε να τιμωρήσετε με αυστηρότερη ποινή (θεση σε αργία) το ήσσον – δηλαδή την περ. κζ) μη τήρηση του ωραρίου από τον υπάλληλο και παράλειψη του προϊσταμένου να ελέγχει την τήρησήτου -, ενώ τιμωρείτε με μικρότερη ποινή το μείζον – περ.κη) αμέλεια ή ατελής εκπλήρωση του υπηρεσιακού καθήκοντος -, θεωρείτε ότι νομοθετείτε σωστά και σύμφωνα με την αρχη της αναλογικότητας ή μήπως θέλετε απλά να είστε της μόδας;;; Στην παρούσα διάταξη λέτε ότι «Σε περίπτωση άπρακτης παρέλευσης της ως άνω προθεσμίας, ο υπάλληλος παραμένει σε αργία». Τέτοιες διατάξεις εισάγεται και σε πολλά άλλα σημεία και τις θεωρώ βαθειά αντιδημοκρατικες αφού υπονομεύουν τον δημόσιο έλεγχο μέσω της κατάργησης της λογοδοσίας και εμμεσα στρώνουν το έδαφος για τη σωρεία καταχρησεων και την ατιμωρησία της διοικησης.Εαν θέλετε να προστατευσετε την διοικηση απο την πιθανότητα κατάχρησης απο τον υπάλληλο του δικαιώματος του να αιτιάται την αναστολή της αργίας, τότε απλά περιορίστε το σε μία φορά το χρόνο ή το εξάμηνο. Μην απαλλάσετε όμως την διοικηση απο την υποχρέωση της να απαντήσει. Τι να πω; Κουράστηκα . Το πειθαρχικό δίκαιο μπαζει απο παντού . Είναι και Πάσχα … Διαλέξατε τις ημέρες ,μπράβο σας.
 
 
θανάσης Β
Δεν είναι δίκαιο να αποκλείονται από τις θέσεις ευθύνης υπάλληλοι οι οποίοι δεν κατέχου σήμερα τέτοια θέση. Αφού το υπουργείο θέλει να κάνει μιά νέα αρχή στο θέμα της επιλογής προϊσταμένων θα πρέπει να το ξεκινήσει από μηδενική βάση.Επίσης η αοριστία στο θέμα των κλάδων που καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης αφήνει την ευχέρια στη διοίκηση να αυθαιρετεί.
 
 
ΤΑΣΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Δηλαδή συνεχίζετε να δίνεται υπερ-εξουσίες στα πειθαρχικά συμβούλια ώστε να κάνουν ότι θέλουν και να καταπνίξουν κάθε πράξη αντίστασης του υπαλλήλου. Μπράβο Κύριε Μανιτάκη
 
 
eva
Να θυμηθούμε το Σύνταγμα της Ελλάδος MEPOΣ ΔEYTEPO – Aτομικά και κοινωνικά δικαιώματα ‘Αρθρο 4: (Ισότητα των Ελλήνων) 1. Oι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. MEPOΣ ΔEYTEPO – Aτομικά και κοινωνικά δικαιώματα ‘Αρθρο 25: (Αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου, προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων) **1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Oι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας. 2. H αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.3. H καταχρηστική άσκηση δικαιώματος δεν επιτρέπεται.4. Tο Kράτος δικαιούται να αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης. Αντί των ανωτέρω: θεσπίζεται το «Ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου» και η αυτοδίκαιη αποπομπή του υπαλλήλου από την εργασία του μέχρις ότου εξεταστεί η υπόθεση και αποφανθεί το αρμόδιο όργανο για τις κατηγορίες. Είναι η πρώτη φορά στη σύγχρονη δημοκρατία και του νομικού μας πολιτισμού που το τεκμήριο της αθωότητας αντικαθίσταται από το τεκμήριο της ενοχής. Αυτά προς απάντηση σε όσους θέτουν ως ύψιστο καθήκον τον σεβασμό προς το Σύνταγμα.