Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Παναγιώτης Γκλαβίνης
Δεν είναι ξεκάθαρο αν η διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου 4 συνιστά γενική εξουσιοδοτική διάταξη ή περιορίζεται μόνο σε σχέση με τα νομικά πρόσωπα της παραγράφου 2. Αν είναι γενική εξουσιοδοτική διάταξη, τότε αντικαθιστά την διάταξη του άρθρου 66 παρ. 1 και 2 του ν. 4002/2011, η οποία έχει ως ακολούθως; (Αν είναι ειδική και αφορά μόνο στα πρόσωπα του παραρτήματος, τότε γιατί δεν επιλέχθηκε το ήδη υφιστάμενο νομικό πλαίσιο του άρθρου 66 παρ. 1 και 2 του ν. 4002/2011;) N. 4002/2011 Άρθρο 66Κατάργηση, συγχώνευση και αναδιάρθρωση Ν.Π.Ι.Δ. και δημοσίων επιχειρήσεων παράγραφος 1: Μετά το άρθρο 14Α του ν. 3429/2005 (Α` 314) προστίθεται άρθρο 14Β ως εξής: «Αρθρο 14Β Κατάργηση, συγχώνευση και αναδιάρθρωση Ν.Π.Ι.Δ. και δημοσίων επιχειρήσεων 1. Με κοινή απόφαση του Υπουργού Οικονομικών και του κατά περίπτωση εποπτεύοντος Υπουργού: … γ) άλλα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που ανήκουν στο Κράτος, εφόσον επιχορηγούνται τακτικά από κρατικούς πόρους και άλλες δημόσιες επιχειρήσεις εφόσον το Ελληνικό Δημόσιο είναι κύριο του συνόλου του καταβεβλημένου μετοχικού τους κεφαλαίου, μπορεί, αν επιβαρύνουν τον Κρατικό Προϋπολογισμό άμεσα ή έμμεσα ή αν επιδιώκουν παρεμφερή σκοπό ή για τον εξορθολογισμό του κόστους λειτουργίας τους: αα) να καταργούνται, να συγχωνεύονται ή να διασπώνται με απορρόφηση ή με σύσταση νέων εταιρειών ή με απορρόφηση και σύσταση νέων εταιρειών ή/και ββ) να αποσπώνται από αυτά περιουσιακά στοιχεία ή επιχειρηματικές μονάδες ως κλάδος ή τμήμα και να εισφέρονται σε άλλη ανώνυμη εταιρεία ή/και να μεταφέρεται και να ανατίθεται η ασκούμενη δραστηριότητα ή ο επιδιωκόμενος σκοπός σε άλλο νομικό πρόσωπο,…» παράγραφος 2: Με την απόφαση της προηγούμενης παραγράφου καθορίζεται η τύχη της περιουσίας του νομικού προσώπου που τυχόν καταργείται, ο φορέας που καθίσταται διάδοχος των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του, το καταστατικό ή ο οργανισμός που το διέπει στην περίπτωση συγχώνευσης και κάθε άλλο σχετικό θέμα για την εφαρμογή της προηγούμενης παραγράφου.
 
 
Γιάννος Γραμματίδης
Στό άρθρο 55.2.β γνωμάτευση νά μπορεί νά χορηγεί καί διευθυντής κλινικής ιδιωτικού νοσηλευτικού ιδρύματος γιά τούς λόγους πού ανέφερα στό σχόλιό μου στό αρθρο 5.
 
 
Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία
Άρθρο 8: Με αυτό το άρθρο αντικαθίσταται το άρθρο 56 του Κώδικα Δημοσίων Υπαλλήλων. Στην παρ. 8 του υπό αντικατάσταση άρθρου αναφέρεται: 8. Μετά τη λήξη του ανωτάτου χρονικού ορίου αναρρωτικής άδειας η υπηρεσία ή ο υπάλληλος μετά από αίτησή του, μπορούν να απευθύνονται, εφόσον κρίνεται σκόπιμο, στην αρμόδια ειδική υγειονομική επιτροπή για γνωμοδότηση περί του ιασίμου ή μη της νόσου. Στη δεύτερη περίπτωση και αφού η γνωμάτευση γίνει οριστική , ο υπάλληλος απολύεται κατά τα οριζόμενο στο άρθρο 153. Πριν τοποθετηθούμε επί του ανωτέρω εδαφίου παραθέτουμε το άρθρο 153 του ν. 3528/2007 του οποίου ζητούμε την τροποποίηση ή και κατάργησή του. Άρθρο 153: Απόλυση για σωματική ή πνευματική ανικανότητα 1. Ο υπάλληλος απολύεται ύστερα από απόφαση του υπηρεσιακού συμβουλίου, αν διαπιστωθεί σωματική ή πνευματική ανικανότητα, σύμφωνα με τα άρθρα 100, 165 και 167 του παρόντος. Δεν απολύεται ο υπάλληλος αν η ανικανότητά του επιτρέπει την άσκηση άλλων καθηκόντων. 2. Ο υπάλληλος που απολύεται σύμφωνα με την παρ. 1 του παρόντος άρθρου αναδιορίζεται σύμφωνα με το άρθρο 21 του παρόντος Κώδικα. Ζητούμε καταρχήν την κατάργηση του άρθρου 153 καθώς και κάθε ανάλογης διάταξης που εμπεριέχεται στο παρόντα νόμο (π.χ παρ. 10 του άρθρου 8 του παρόντος νόμου) και στον Κώδικα Δημοσίων Υπαλλήλων (π.χ. άρθρο 165 «Υγειονομικές Επιτροπές» παρ. 2 περ. β. όπως αντικαθίσταται με το άρθο 10 του παρόντος ν/σ ) και αναφέρεται στην απόλυση υπαλλήλου λόγω σωματικής και πνευματικής ανικανότητας. Αυτές οι διατάξεις έρχονται σε αντίθεση με : • Τη Διεθνή Σύμβαση των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία η οποία κυρώθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων με την ψήφιση του ν. 4074/2012 και τις προσπάθειες εφαρμογής του κοινωνικού μοντέλου της αναπηρίας στη χώρα μας, μέσω των οποίων προωθείται η ένταξη των ατόμων με αναπηρία στην εργασία.• Το Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – 2000 και συγκεκριμένα με το άρθρο 26 «Ένταξη των ατόμων με αναπηρίες» του «Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης», ο οποίος ανακηρύχτηκε στις 7 Δεκεμβρίου του 2000 στη Νίκαια από το Συμβούλιο, το Κοινοβούλιο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, «Η Ένωση αναγνωρίζει και σέβεται το δικαίωμα των ατόμων με αναπηρίες να επωφελούνται μέτρων που θα τους εξασφαλίζουν την αυτονομία, την κοινωνική και επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή στον κοινοτικό βίο». Επιπρόσθετα, αναφέρουμε και το άρθρο 21 παρ. 1 του Χάρτη όπου προβλέπεται η απαγόρευση όλων των μορφών διάκρισης.• Την ευρωπαϊκή οδηγία 2000/78/Εκ του Συμβουλίου της 27ης Νοεμβρίου 2000 για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση όπως έχει ενσωματωθεί στο ν. 3304/2005: Ειδικότερα διατάξεις που αναφέρονται στην απόλυση λόγω σωματικής ή πνευματικής ανικανότητας έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τον ανωτέρω νόμο. Σχόλιο: Αξίζει να επισημανθεί ότι η προστασία του ν.3304/2005 περιλαμβάνει και την απόλυση ή δυσμενή, εν γένει, μεταχείριση προσώπου, η οποία εκδηλώνεται ως αντίμετρο σε καταγγελία ή αίτημα παροχής έννομης προστασίας, για τη διασφάλιση τήρησης της αρχής της ίσης μεταχείρισης (παρ.2, άρθρο 13). Επομένως, και βάσει των ανωτέρω, ο Κώδικας Δημοσίων Υπαλλήλων θα πρέπει να λάβει υπόψη του την νέα κοινωνική προσέγγιση της αναπηρίας και να καταργήσει διατάξεις μέσω των οποίων γίνεται ευθεία αναφορά σε απόλυση λόγω σωματικής ή πνευματικής ανικανότητας. Τέτοιου είδους διατάξεις επιστρέφουν τη χώρα χρόνια πίσω στο αναχρονιστικό ιατρικό μοντέλο της αναπηρίας.
 
 
Παναγιώτης Β.
Αγαπητοί συνάδελφοι και φίλοι,ύστερα από μια εποχή δημιουργίας πολλών δημοσίων υπηρεσιών εκπαιδευτικού και ψυχοκοινωνικού χαρακτήρα, είτε αυτόνομων, είτε προσαρτημένων σε άλλες Δημόσιες Υπηρεσίες (ΚΕΔΔΥ, ΙΠΔ, ΣΣΝ, ΚΨΥ, ΟΚΑΝΑ, ΙΚΑ, υπηρεσίες Δήμων, κ.λπ.), φτάσαμε στη σημερινή δύσκολη οικονομική συγκυρία, όπου πλέον δεν προβλέπεται περαιτέρω στελέχωση με τις ειδικότητες που προβλέπει ο νόμος. Έτσι, οι περισσότερες από τις παραπάνω υπηρεσίες έφτασαν στο σημείο να μην επαρκούν σε σχέση με το έργο που καλούνται να επιτελέσουν. Ο διοικητικός, αλλά κυρίως ο ουσιαστικός κατακερματισμός των υπηρεσιών αυτών είναι μια πραγματικότητα. Πιστεύω ότι αυτή η κατάσταση εξασθενεί την αποτελεσματικότητα του Δημοσίου και μειώνει την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Σημειώνω, ότι ακόμα και αν η καθεμία από τις παραπάνω υπηρεσίες διαθέτει όλες τις προβλεπόμενες ειδικότητες, πάλι μπορεί να μεγιστοποιήσει τη δράση της συνεργαζόμενη με υπηρεσίες που αναγκαστικά εμπλέκονται σε ορισμένους εξυπηρετούμενους (βλ. παρακάτω).Μια εφικτή και οικονομική λύση είναι η πλήρης αξιοποίηση του υπάρχοντος αξιόλογου ανθρώπινου δυναμικού μέσω ενός θεσμοθετημένου συντονισμού των υπηρεσιών. Ο συντονισμός θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμος σε εξυπηρετούμενους πολίτες που έχουν πολλαπλές ιδιότητες (π.χ. ασφαλισμένος, δημότης και μαθητής). Επιτρέψτε μου ένα σύντομο παράδειγμα: μαθητής που είχε πάρει εξιτήριο ύστερα από βραχύχρονη ψυχιατρική νοσηλεία επέστρεψε στο σχολείο χωρίς κάποιο αναγνωρίσιμο σχέδιο επανένταξης. Το αποτέλεσμα ήταν να τον κοροϊδέψουν για τη νοσηλεία του και να αναγκαστεί να διακόψει το σχολείο. Είναι φανερό ότι χρειαζόμαστε συνεργασία των υπηρεσιών (στο παράδειγμα: της Δημόσιας Κλινικής, του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων και του Σχολείου). Σήμερα, υπάρχουν αρκετές ορθές πρακτικές συνεργασίας των υπηρεσιών, αλλά οφείλονται σε ατομικές πρωτοβουλίες και όχι σε κάποιο οργανωμένο σχέδιο.Πιστεύω, ότι αυτή η ιδέα χρειάζεται ανάπτυξη για να ευδοκιμήσει. Μερικά από τα σημεία που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη είναι τα εξής: 1) Δημιουργία Πρωτοκόλλων Συνεργασίας και σχετική διαμόρφωση Νόμων (ΦΕΚ, Εγκύκλιοι). Σε συνάφεια με αυτά, προτείνεται η δημιουργία Παρατηρητηρίου ή/και θέσπιση ενός Συντονιστή Υπηρεσιών ψυχοκοινωνικού χαρακτήρα ανά περιφέρεια. 2) Δημιουργία ενιαίου ηλεκτρονικού πρωτοκόλλου. Η ημερομηνία της πρώτης αίτησης να μετράει σε περίπτωση παραπομπής σε άλλη υπηρεσία (ο εξυπηρετούμενος να λαμβάνει τις υπηρεσίες με την προτεραιότητα που αντιστοιχεί στην πρώτη αίτηση). 3) Δημιουργία και διάδοση βάσης δεδομένων ανά περιφέρεια της χώρας με τα στοιχεία, όλων των δημοσίων και άλλων μη κερδοσκοπικών φορέων εκπαιδευτικού και ψυχοκοινωνικού ενδιαφέροντος. Στη βάση δεδομένων, πέραν των βασικών στοιχείων, οφείλουμε να δηλώνουμε τις (εναπομείναντες) ειδικότητες, το αν ο φορέας προσφέρει μόνο διάγνωση ή/και υποστήριξη, όπως επίσης και την ιδιαίτερη μέθοδο που εφαρμόζεται (ψυχοθεραπεία, συμβουλευτική, γνωστική συμπεριφορική προσέγγιση, κ.λπ.). 4) Επιμόρφωση και εκπαίδευση του προσωπικού με σκοπό τη δημιουργία ομάδων γονέων, μαθητών, εφήβων κ.λπ. Η ομαδική προσέγγιση στην ψυχοκοινωνική υποστήριξη, όχι μόνο είναι αποτελεσματική, αλλά πολλαπλασιάζει τη μικρή μας αριθμητική δύναμη έναντι των πολλών αιτημάτων (αναγκών) των πολιτών. 5) Τα προγράμματα ΕΣΠΑ να ενισχύουν τη λειτουργία του Δημοσίου, π.χ. αν είναι να αξιοποιηθεί κάποιος ψυχολόγος για την αντιμετώπιση της βίας, τότε να εντάσσεται στις υπάρχουσες δομές της εκπαίδευσης (π.χ. ΚΕΔΔΥ, ΣΣΝ, Γραφεία Αγωγής Υγείας) και να μην χρεώνεται σε ένα «τυχερό» σχολείο για ένα ολόκληρο έτος.Πιστεύω ότι η ιδέα του συντονισμού των εκπαιδευτικών και ψυχοκοινωνικών υπηρεσιών μπορεί να αυξήσει τις δυνατότητες του υπάρχοντος προσωπικού και να καταστήσει την παροχή υπηρεσιών ακόμα πιο αποτελεσματική.
 
 
KKP
Η δυσπιστία προς το Δημόσιο και τους λοιπούς Φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα είναι απολύτως δικαιολογημένη από τα τόσα χρόνια αναποτελεσματικότητας, έλλειψης οργάνωσης, έλλειψης αξιόπιστης αξιολόγησης δομών και προσώπων. Αυτό ισχύει ως καθημερινή διαπίστωση και από τους ίδιους τους εργαζόμενους μέσα στους χώρους & υπηρεσίες που εξυπηρετούν τον πολίτη. Εκεί που η κατάσταση χρίζει άμεσης αντιμετώπισης, ωστόσο, είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Οι φορείς του Δημοσίου είχαν μέχρι τώρα μια στοιχειώδη τουλάχιστον αξιολόγηση του ανθρώπινου δυναμικού και των υπηρεσιών τους, ενώ αντίθετα στους ΟΤΑ κάθε έννοια αξιοκρατίας καταλύθηκε προκειμένου να εξυπηρετηθούν κυρίως «πελατειακές σχέσεις». Αυτό, σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει ότι δεν προσλήφθηκαν και αξιόλογα άτομα με προσόντα και διάθεση για τη μέγιστη αποδοτικότητα, όπως και για την εξυπηρέτηση του δημότη. Η δε σχέση εργασίας τους (είτε είχε ήδη εγκριθεί ως μόνιμη σχέση εργασίας, ή ως ιδιωτικού δικαίου, ή άλλη μικρότερης διάρκειας) δεν είχε επίδραση στην ποιότητα της δουλειά τους, διότι ο άξιος εργαζόμενος δεν περιμένει τη μονιμοποίηση για να εργαστεί αποτελεσματικά. Τους συγκεκριμένους εργαζόμενους μόνο μια σωστά σχεδιασμένη αξιολόγηση μπορεί να αναδείξει και να αξιοποιήσει για την κάλυψη των αναγκών σε τοπικό επίπεδο, και αυτή η ενέργεια δεν είναι δυνατό να χρονοτριβεί πλέον. Η περίφημη αξιολόγηση που εξαγγέλλεται εδώ και μήνες δεν είναι τόσο δύσκολο να ξεκινήσει τουλάχιστον από τους Δήμους της πρωτεύουσας και να επεκταθεί σταδιακά και στην περιφέρεια. Ειδικότερα δε σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης που η έννοια της αξιολόγησης είναι μάλλον μια έννοια άγνωστη, είναι αναγκαίο τουλάχιστον σε μια πρώτη προσπάθεια ένα στοιχειώδες ξεκαθάρισμα μεταξύ των ικανών με προσόντα εργαζομένων και των ανίκανων και ανίδεων. Η φαινομενική -όπως γίνεται μέχρι σήμερα- αξιολόγηση, όταν χρησιμοποιείται ειδικά ως επιχείρημα για τη «νομιμοποίηση» κάποιων πράξεων ή/και την ανάδειξη/ προαγωγή κάποιων ανίκανων εργαζομένων (επειδή έχουν τα «μέσα» και τις «επαφές») έναντι άλλων, έχει περίεργες και κάποιες φορές «αθέμιτες» εφαρμογές!Μια παρενέργεια «αξιολόγησης» είναι, για παράδειγμα, να προάγεται επί σειρά ετών σε θέση Προϊσταμένου Διοικητικής Υπηρεσίας υπάλληλος (άρρεν) β’θμιας εκπαίδευσης, χωρίς γνώσεις ξένων γλωσσών & Η/Υ ή άλλης επιμόρφωσης, έναντι έτερης εργαζόμενης, τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με Διδακτορικό, άριστη γνώση ξένων γλωσσών και με πολλές επιμορφώσεις καθώς και αρκετών ετών επαγγελματικής εμπειρίας (προσοχή στο φύλο – πρόκειται για γυναίκα!). Δεν χρειάζεται να σχολιαστεί περαιτέρω ένα τέτοιο φαινόμενο που δυστυχώς δεν είναι σπάνιο στο χώρο της Τ.Α. που συνεχίζει να λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό με την επαρχιώτικη εσωστρεφή νοοτροπία του «ψαρέματος» ψήφων/ παροχής προνομίων στους «ημέτερους» κλπ, όπως φαίνεται και από προηγούμενο σχόλιο που αναρτήθηκε επί του παρόντος άρθρου. Επίσης όπως φαίνεται από προηγούμενα σχόλια, η αξιοποίηση των επιτυχόντων μέσω ΑΣΕΠ θα έπρεπε να είναι το αυτονόητο σε μια χώρα που «πετροβολείται» συνεχώς για έλλειψη ικανών στελεχών, έλλειψη αποτελεσματικότητας/ απόδοσης/ οργάνωσης κ.α. Επομένως, μια πρώτη άμεση δράση που θα έπρεπε να λάβει η Πολιτεία ενόψει της τόσο πολυδιαφημιζόμενης «αξιολόγησης», θα μπορούσε να είναι η σύσταση μιας ολιγομελούς επιτροπής από ανεξάρτητους (από το Δημόσιο) καταξιωμένους επιστήμονες-εμπειρογνώμονες σε ζητήματα δημοσίων/ οργανωτικών/ λειτουργικών αναγκών των υπηρεσιών κ.α. για να επισκεφθούν όλους τους Δήμους, αρχής γενομένης από την Αθήνα. Άλλωστε, είναι πολύ πιο εύκολο να ανιχνευθεί η ανικανότητα ή ο παραλογισμός σε υπηρεσίες και νομικά πρόσωπα της Τ.Α. του εγγύτερου χώρου της κεντρικής διοίκησης. Ωστόσο, η συγκεκριμένη επιτροπή θα πρέπει να λάβει υπόψη όχι μόνο τις επαφές με τη Διοίκηση και τους προϊσταμένους υπηρεσιών αλλά να έχει επαφές με τους συλλόγους εργαζομένων, με απλούς υπαλλήλους στο χώρο της εργασίας, να ζητήσει όλους τους οργανισμούς εσωτερικής υπηρεσίας του Δήμου και των Νομικών Προσώπων του και να εξετάσει κατά πόσο τα Νομικά Πρόσωπα που συνεχίζουν να λειτουργούν, έχουν αλληλοεπικαλυπτόμενες (με άλλες υπηρεσίες του Δήμου ή άλλα ΝΠΔΔ του ίδιου Δήμου) αρμοδιότητες και επομένως έχουν ως αποτέλεσμα κατασπατάληση οικονομικών πόρων και ανορθολογική κατανομή ανθρώπινου δυναμικού. Ένα ανάλογο παράδειγμα είναι η περίπτωση μεγάλου και γνωστού Δήμου της Ανατολικής Αττικής (με πληθυσμό έως 100.000 κατοίκους) που «νομιμοποίησε» την παράλογη λειτουργία δύο Νομικών Προσώπων του με το ίδιο αντικείμενο όταν στον «Καλλικράτη» αναφέρεται ρητά ότι «Κάθε δήμος μπορεί να συνιστά ή να έχει: Έως δύο (2) νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου,- ένα για τους τομείς αρμοδιοτήτων κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης και παιδείας και- ένα για τους τομείς πολιτισμού, αθλητισμού και περιβάλλοντος, όπως αυτοί προβλέπονται στο άρθρο 75 του ν. 3463/2006, όπως ισχύει παρ 1 άρθρο 103 του ν. 3852/10. Ο συγκεκριμένος Δήμος διαθέτει, παρά τις οδηγίες, τρία νομικά πρόσωπα εκ των οποίων τα δύο έχουν αλληλοκαλυπτόμενες αρμοδιότητες και δραστηριότητες με βάση ένα ακατάληπτο σκεπτικό, που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η διευθέτηση αυτή μάλλον εξυπηρέτησε διανομή «καθισμάτων» σε ημέτερους συμβούλους/ προέδρους Δ.Σ. και αντίστοιχη ανάθεση αρμοδιοτήτων Προϊσταμένων σε «ημέτερους» εργαζόμενους, χωρίς ουσιαστικά (αλλά και τυπικά) προσόντα, στα συγκεκριμένα Νομικά Πρόσωπα.Στο μεταξύ, για άμεση βελτίωση της υπάρχουσας κατάστασης και σε πλήρη συμφωνία με προηγούμενες αναρτήσεις για τους ΟΤΑ, όπου τα «κακώς κείμενα» είναι δυστυχώς πολλά και κατά περίεργο τρόπο «ανεξιχνίαστα», προτείνονται τα ακόλουθα:Να τροποποιηθεί το σημείο εκείνο του «Καλλικράτη» που αφήνει στην επιλογή των αιρετών τη συγχώνευση των διαφόρων ΝΠΔΔ των Δήμων και να αλλάξει σε αυτοδίκαιη συγχώνευση όλων των ΝΠΔΔ στους Δήμους που ανήκουν. Δυστυχώς οι αιρετοί (με ελάχιστες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα) εμφορούνται ακόμη από εκείνες τις πεπαλαιωμένες νοοτροπίες εκδούλευσης με βάση τη συγκέντρωση ψήφων.Η κατάργηση των ΝΠΔΔ (με εξαίρεση ίσως Δήμους που έχουν πάνω από 500.000 κατοίκους) και η σύσταση νέων οργανισμών των Δήμων με ορθολογικό καταμερισμό υπηρεσιών και ανθρώπινου δυναμικού θα έχει ως αποτέλεσμα την κατάργηση αντίστοιχα περιττών Διοικητικών Συμβουλίων (και των Προέδρων τους) με αποτέλεσμα αν όχι να εμποδιστούν τουλάχιστον να περιοριστούν «οι πελατειακές σχέσεις», αλλά να μειωθεί και το κόστος λειτουργίας των Υπηρεσιών. Το έργο τους πρέπει να επιτελείται μόνο από υπηρεσιακούς παράγοντες. Τέλος, η κατάργηση των ΝΠΔΔ και η συγχώνευσή τους με το Δήμο στον οποίο ανήκουν θα επιφέρει όχι μόνο οικονομία σε χρηματικούς πόρους αλλά και οικονομία στη λήψη αποφάσεων/ οργάνωση δράσεων/ καταμερισμό εργασιών/ περιορισμό γραφειοκρατίας, ενώ θα βοηθήσει στη δίκαιη αξιοποίηση του έμψυχου δυναμικού. Οι Ο.Τ.Α. είναι ίσως από τους σημαντικότερους φορείς άμεσης υποστήριξης και εξυπηρέτησης του πολίτη και θα έπρεπε να έχει εφαρμοστεί ήδη ένα αυστηρό πλαίσιο λειτουργίας τους, με περιορισμό διοικητικών συμβουλίων όπου οι αιρετοί (ως δεύτεροι «ημίθεοι») κανονίζουν αυθαίρετα τις τύχες «δικαίων και αδίκων», χωρίς να διαθέτουν και τα ανάλογα προσόντα, η δε αξιολόγηση οφείλει να εφαρμοστεί καταρχήν – και πριν ακόμη εφαρμοστεί στο στενό Δημόσιο τομέα – στις υπηρεσίες της ΤΑ και να επαναλαμβάνεται ετησίως. Ωστόσο, η αξιολόγηση για να είναι αποτελεσματική οφείλει και πρέπει να συνυπολογίζει τη διεθνή ευρωπαϊκή εμπειρία και να προσαρμόζεται στις τοπικές ανάγκες, γεγονός εξαιρετικά δύσκολο για την Ελληνική πραγματικότητα όπως αποδεικνύεται καθημερινά. Παρ’ όλ’ αυτά, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…