Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
thanassis
απ’ ότι φαίνεται στην Ελλάδα έχουμε πολύ ελεύθερο χρόνο και αυτό είναι καλό γιατί υπάρχει παραγτωγικό απόθεμα.
 
 
Δημήτρης Τζούλιας
Τα μεγάλα πρόβλημα της Δημόσιας Διοίκησης ήταν και συνεχίζουν να είναι η έλλειψη κινήτρων, η καθετοποιημένη δομή της και η αναξιοκρατία.Οι θέσεις ευθύνης, είναι αυτό ακριβώς που έννοεί η ίδια η λέξη «ΕΥΘΥΝΗ». Συνεπώς, κατά την άποψή μου, η κατάληψη των θέσεων αυτών δεν θα πρέπει να συνδυάζεται με τυπικά ή άλλου τέτοιου είδους προσόντα. Η 33άχρονη εμπειρία από την υπηρεσία μου σε διάφορα ΝΠΔΔ, μου έχει αποδείξει ότι ένας υπάλληλος κατηγορίας ΔΕ είναι δυνατόν να διοικήσει με καλύτερα αποτελέσματα ένα οργανισμό από έναν ΠΕ.Δεν θα πρέπει λοιπόν να αποκλείεται εκ΄ των προτέρων κανείς από τη δυνατότητα κατάληψης μιας τέτοιας θέσης.Αρκεί η «ειδική επιτροπή» που θα τους κρίνει, να έχει τη δυνατότητα της διερεύνησης αυτών των ικανοτήτων. Αυτό φυσικά προϋποθέτει την ύπαρξη πλήρους φακέλου του κάθε υπαλλήλου, πράγμα το οποίο μέχρι σήμερα δεν υπάρχει, πέραν των γνωστών εκθέσεων αξιολόγησης που όλοι γνωρίζουμε πως συντασσόταν.Σε καμία όμως περίπτωση δεν θα πρέπει να καταλαμβάνονται αυτές οι θέσεις από υπαλλήλους που έχουν λιγότερα από 25 χρόνια υπηρεσία και δεν έχουν περάσει από όσο το δυνατόν περισσότερες θέσεις εργασίας.
 
 
Ειρήνη
Στα χρόνια προυπηρεσίας για την κρίση των προϊσταμένων οργανικών μονάδων πρέπει να αναγνωριστεί και η προϋπηρεσία του ιδιωτικού τομέα η οποία είναι πολλή σημαντική στις περισσότερες περιπτώσεις.Ύπάρχουν περιπτώσεις υπαλλήλων με πολλά χρόνια προύπηρεσία στον ιδιωτικό τομέα και σε σημαντικές θέσεις οι οποίοι όμως αφήσαν τον ιδιωτικό τομέα για κάποιους λόγους και διορίστηκαν στο δημόσιο, όμως θεωρούνται νέοι και δεν τοποθετούνται σε θέσεις ευθύνης επειδή δεν έχουν τα χρόνια υπηρεσίας στο δημόσιο και αντι αυτών τοποθετούνται άτομα χωρίς καθόλου γνώση του αντικειμένου μόνο επειδή σε κάποια χρονική στιγμή τοποθετήθηκαν στη θέση αυτή και συνεχίζουν να τοποθετούνται λόγω προηγούμενης εμπειρίας.
 
 
Εν ενεργεία εφοριακός υπάλληλος
Υιοθετώ τις προηγούμενες απόψεις του Θωμά Πασχάλη, του Θεοδώρου και του Φοίβου για την άρση των διαχρονικών αδικιών (Πτυχιούχων ΤΕΙ με συναφείς προ-πτυχιακούς και Μεταπτυχιακούς τίτλους Σπουδών που υποσκελίζονται από πτυχιούχους Πανεπιστημίου με μη συναφείς προ-πτυχιακούς και χωρίς καθόλου μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών). Για παράδειγμα είναι αδιανόητο ο Κος Θωμάς Πασχάλης (Πτυχιούχος Λογιστικής ΤΕΙ και κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου ΜΒΑ) να υποσκελίζεται η υποψηφιότητα του για την προκηρυγμένη θέση Οικονομικού Διευθυντή ή Γενικού Διευθυντή Οικονομικών Υπηρεσιών από οποιοδήποτε πτυχιούχο Πανεπιστημίου Θεολογίας, Ψυχολογίας, Γυμναστικής κλπ. χωρίς να κατέχουν κανένα μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών. Στο Υπουργείο Οικονομικών για πρώτη φορά φέτος (εν έτη 2013) στην προκήρυξη πλήρωσης θέσεων Ελεγκτών Βεβαίωσης και Αναγκαστικής Είσπραξης συνεκτιμήθηκε με διπλή βαρύτητα – μόρια η συνάφεια του κάθε τίτλου (Διδακτορικού, Μεταπτυχιακού, Πτυχίου Πανεπιστημίου, ΤΕΙ, ΙΕΚ κλπ.) μόνο όσων τίτλων σπουδών ήταν στο γνωστικό αντικείμενο Λογιστικής, Χρηματοοικονομικής, Ελεγκτικής και Νομικής. Παρόλο που είναι ένα πρώτο θετικό βήμα θαρρώ ότι η κάθε θέση ευθύνης θα πρέπει να ορίζει κατά περίπτωση ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της, αυστηρότερα το γνωστικό αντικείμενο των τίτλων σπουδών (σε συνάφεια με τη θέση ευθύνης), ως αυστηρή προϋπόθεση για όλους τους υποψηφίους που επιθυμούν να υποβάλουν αίτηση.
 
 
Dr Katerina Pazioni-Kalli
Λίγα σχόλια για το ζήτημα της «κινητικότητας»: Χρειάζεται να διευκρινιστεί και, ίσως, να οριστεί εξαρχής ότι η Τ.Α. θα διέπεται από τον ίδιο «υπαλληλικό κώδικα» όπως και κάθε άλλος εργαζόμενος στο Δημόσιο. Η διάκριση σε «Δημόσιο Τομέα» και «ευρύτερο Δημόσιο Τομέα» θα πρέπει κάποια στιγμή να πάψει να υφίσταται, περιπλέκει αντί να διευκολύνει την κατανόηση των αυξανόμενων σε όγκο και συχνότητα εγκυκλίων/ οδηγιών/ ρυθμιστικών διατάξεων κλπ που «βομβαρδίζουν» καθημερινά τις δημοτικές υπηρεσίες. Μέχρι στιγμής, ενώ η «μεταρρύθμιση» θα έπρεπε να απλοποιήσει την κατάσταση στο Δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο χώρο, να δώσει άμεσες, εφικτές και εύκολα κατανοητές διεξόδους, μάλλον περιπλέκει και δραματοποιεί άσκοπα, ενέργειες και δράσεις που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες αποτελούν το αυτονόητο. Χρειάζεται να οριστεί ρητά η έννοια της κινητικότητας (και για τους δύο χώρους – ευρύτερο και στενό Δημόσιο!) προκειμένου να μην συγχέεται με τις υπηρεσιακές μεταβολές, όπως μετατάξεις/ αποσπάσεις, διότι εάν εννοείται ‘το ίδιο και το αυτό’ γιατί χρησιμοποιείται ο όρος κινητικότητα; Μήπως για να καλύψει άλλα κίνητρα, ή άλλες επίφοβες έννοιες; Είναι απαραίτητο να προηγηθεί αποκατάσταση της αξιοκρατίας και χρηστής διοίκησης. Δεν βλάπτουν την αποτελεσματικότητα μιας Υπηρεσίας/ Τοπικού Φορέα οι ενέργειες μόνο ή η μειωμένη αποδοτικότητα λόγω έλλειψης προσόντων του απλού εργαζόμενου-ης. Να εξεταστεί και να συνυπολογιστεί στις μεθόδους αξιολόγησης κατά πόσο και πώς αξιοποιείται ο/η κάθε εργαζόμενος-η στη συγκεκριμένη θέση όπου υπηρετεί. Η κινητικότητα δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως μέτρο καταπολέμησης όλων των δεινών της δημόσιας διοίκησης ή ως τιμωρία για τους εργαζόμενους. Τα κριτήρια δε της αξιολόγησης προς μετακίνηση, όπως διατυπώνονται στο παρόν σχέδιο νόμου είναι πολύ γενικά και ασαφή και ως εκ τούτου διαβλητά. Με βάση αυτό το σκεπτικό, θα ωφελούσε να προηγηθεί σωστά σχεδιασμένη αξιολόγηση από εσωτερικούς αλλά και εξωτερικούς αξιολογητές, να συνυπολογίζονται εναλλακτικές προτάσεις του/ της εργαζόμενου-ης που πρόκειται να μετακινηθεί, και ασφαλώς να συνυπολογίζονται οι υπηρεσιακές ανάγκες. Αντί να θεωρείται η ανακατανομή του ανθρώπινου δυναμικού μια απλή διαδικασία που οδηγεί σε μια οποιαδήποτε μορφή κινητικότητας ή απόλυσης των εργαζομένων, να λαμβάνεται υπόψη η σημαντικότερη διαδικασία ανάπτυξης/ βελτίωσης των ικανοτήτων και δεξιοτήτων του υπάρχοντος δυναμικού, του ανθρώπινου κεφαλαίου κάθε υπηρεσίας (Galpin, 1998; Hamel & Prahalad, 1994). Δηλαδή, να εφαρμοστεί άμεσα η συνεχιζόμενη κατάρτιση εργαζομένων σε νευραλγικούς τομείς των Δήμων (ή/και του Δημοσίου γενικότερα). Επιπλέον, άμεσα και ρεαλιστικά μπορεί να προχωρήσει η αξιοποίηση όλων των υπαλλήλων με προσόντα. Δεν επιτρέπεται, στον 21ο αιώνα, να υφίσταται η κατάσταση που παρατηρείται σε αρκετούς Δήμους, δηλαδή, άτομα με μεταπτυχιακά και διδακτορικά να εργάζονται σε θέσεις όπου απαιτούνται λιγότερα προσόντα, με αποτέλεσμα και οι ίδιοι να αισθάνονται αποτυχημένοι αλλά και να μην αξιοποιούνται εκείνοι για τους οποίους σχεδιάστηκε η συγκεκριμένη θέση. Οι πτυχιούχοι και κάτοχοι μεταπτυχιακών τίτλων πρέπει, επιτέλους, να ασχοληθούν σε αντικείμενο σχετικό με το επιστημονικό γνωστικό αντικείμενο των σπουδών τους στην υπηρεσία που υπηρετούν. Να τερματιστούν φαινόμενα στην Τ.Α. όπου εργαζόμενοι με προσόντα υπηρετούν σε κατώτερη των προσόντων τους θέση. Μόνο στην περίπτωση που δεν έχει προβλεφθεί ανάλογη θέση, τότε – με σύμφωνη γνώμη του/της εργαζόμενου-ης – να μετακινείται στη θέση που αρμόζει στα προσόντα του-της. Βιβλιογραφικές αναφορές:Galpin, T. J. (1998). When leaders really walk the talk: Making strategy work through people, in Human Resource Planning, 21 (3): 38-45.Hamel, G. & Prahalad, C. K. (1994). Competing for the Future. Boston, Massachusetts: Harvard Business School Press.