Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
george70
Στην αξιολόγηση των προισταμένων σχετικά με την Διοικηση Ανθρωπινου Δυναμικού θα πρέπει να δοθεί έμφαση όχι μόνο στην αποτελεσματικότητα αλλά και στην δικαιοσύνη. Θα πρέπει να αξιολογείται η ικανότητα του Προισταμένου για ισοκατανομή του φόρτου εργασίας.Ειδάλλως, θα διαιωνίζεται η σημερινή κατάσταση όπου ο Δ/ντής φορτώνει όλη την δουλειά σε δυο – τρείς ικανούς και φιλότιμους προς όφελος κάποιων άλλων τεμπέληδων-ανίκανων που χαλαρά διεκπεραιώνουν το πιο εύκολο κομμάτι του υπηρεσιακού έργου. Η Υπηρεσία βέβαια είναι αποτελεσματική αλλά η αδικία καλά κρατεί αφού ο φόρτος κατανέμεται ανισα. Βέβαια αυτό, σε ένα άλλο επίπεδο, έχει συνέπειες στην υγεία των «καλών» υπαλλήλων, εμπεδώνει ένα αίσθημα αναξιοκρατίας και επηρεάζει αρνητικά την δημιουργία ομαδικού πνεύματος και κλίματος συνεργασίας στην Υπηρεσία.
 
 
Γιάννης Κ.
Θα συμφωνήσω σε ένα μέρος με την άποψη του Δρ Γεώργιο Γιαννιτσιώτη (ο προ σχολιάζοντας), μιας και σε κάποιους φορείς το πλαίσιο λειτουργίας τους, δεν είναι καν ένα ενιαίο πλαίσιο .. εννοώ δηλαδή ότι, σε έναν ίδιο οργανισμό από μονάδα σε μονάδα το πλαίσιο λειτουργίας διαφέρει. Μήπως τελικά το πρόβλημα αρχίζει από τα διοικητικά του στελέχη;Τέλος, με πια κριτήρια & ποιος θα είναι αυτός ο οποίος θα μπορεί να κρίνει αμερόληπτα δια τον κάθε Φορέα;Ελπίζω να υπάρξει εδώ τουλάχιστον μια ορθή αξιολόγηση των ατόμων αυτών σε άλλο άρθρο, διότι αν το πάμε κι’ αυτό με το ισχύον πελατειακό σύστημα τότε -Ζήτω, «ακόμη μια τρύπα στο νερό….»Αυτό που βλέπω είναι μονάχα περικοπές…, τουλάχιστον ας είναι ωφέλιμες πλέον για την Ελλάδα.
 
 
Β. Γιαννακόπουλος
Αν η εφαρμογή του εξαιρετικού Κοινού Πλαισίου Αξιολόγησης δεν υποστηριχτεί σε ανώτατο επίπεδο, το εγχείρημα δεν θα έχει καμία μα καμία απολύτως πιθανότητα επιτυχίας. Αντίθετα, θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα.Απαιτείται να ενημερώνεται η κορυφή της διοικητικής και πολιτικής ιεραρχίας για τη σημασία του ΚΠΑ κατά την ανάληψη των καθηκόντων του.
 
 
EVA
Υφίσταται άραγε ανάγκη αιτιολόγησης του σκοπού της αξιολόγησης όταν αναφερόμαστε στο Δημόσιο τομέα ο οποίος εξ’ορισμού υπάρχει για να προσφέρει υπηρεσίες δηλαδή να δίνει αυτό που η σύγχρονη κοινωνία ζητά και μάλιστα με κόστος, ποιότητα και χρόνο διαρκώς βελτιούμενα? Δίνει την εντύπωση επιπέδου έκθεσης ιδεών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης ή μάλλον απόσπασμα λόγου «πολυμαθούς» παραγοντίσκου. Πάμε απο την αρχή να ανακαλύψουμε τον τροχό. Που είναι η πιστοποίηση του συστήματος αξιολόγησης??? ποιός θα αξιολογήσει ποιόν??? με την υπάρχουσα αναξιοκρατική, όχι απλώς αμαθή ή άντε και ημιμαθή αλλά πολύπλευρα ελλειματική διοίκηση η οποία δεν σταματά στην άγνοια, πως θα μπορούσε άλλωστε, αλλά αντιμάχεται το ήθος και την φιλοπονία, την γνώση και την διάχυσή της, την καλή νομοθέτηση και την εφαρμογή προς όφελος του πολίτη και την υποκαθιστά με όποιον τρόπο και όποιο μέσον (αυτό γνωρίζει, έτσι προσλήφθηκε, έτσι γαλουχήθηκε, έτσι ανέβηκε στην ιεραρχία και έτσι έζησε εις βάρος των άλλων που άξιζαν για πολλάάά χρόνια) με την λατρεία του προσωπικού οφέλους, την κλίκα και την λογική του όποιος δεν είναι δικός μας είναι εχθρός μας. Πώς γίνεται αξιολόγηση στους σοβαρούς οργανισμούς? Πως προσλαμβάνει προσωπικό η ευρωπαϊκή ένωση? Μήπως και μόνο ένα απλό τεστάκι (κατανόησης αριθμών, εννοιών και περιεχομένου) θα έδειχνε πόσο γυμνός στέκει ο Βασιλιάς στο θρόνο του? Γιατί άραγε το Δημόσιο δεν αναγνωρίζει την προϋπηρεσία στον ιδιωτικό τομέα (την πραγματική, αποδεικνυόμενη και τελικά κραυγάζουσα απο μακριά σε περίπτωση σύγκρισης) που μόνο άξιοι και αξιολογημένοι σε συγκεκριμένες περιγραφές θέσης εργασίας κατέχουν (και όχι σε θολά και καταφανώς ανισοκατανεμημένα μορφώματα). Γιατί δεν ακολουθούμε επιτέλους κάτι πιστοποιημένο, γιατί δεν αναμορφώνεται εκ βάθρων ο δημόσιος τομέας, γιατί μεταπτυχιακά και διδακτορικά που δίνονται σωρηδόν προτάσσονται άκριτα, γιατί θα πρέπει όσοι εργαζόμαστε και αποδίδουμε και παλεύουμε για το αποτέλεσμα ενώ οι προϊστάμενοι είτε μας επισκέπτονται εκ περιτροπής, είτε έρχονται για άλλες δουλειές, γιατί θα πρέπει να υποστούμε την ματαίωση της ελπίδας για ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ!
 
 
Μανώλης Τζουβελέκας
Οι Δείκτες μέτρησης απόδοσης είναι γνωστοί στις υπηρεσίες και θα ήταν χρήσιμο να συνδυαστούν με την εφαρμογή του Κοινού Πλαισίου Αξιολόγησης για να μπορούν οι υπάλληλοι μέσω της αυτοαξιολόγησης της οργάνωσης και της διοικητικής ικανότητας της υπηρεσίας να αντιληφθούν σε βάθος και εύρος (ολιστικά) την υπηρεσία και τη θέση του καθενός. Οι δείκτες απλά αποτυπώνουν μια πραγματικότητα -αυτή στην οποία βρίσκεται η κάθε υπηρεσία. Οι στόχοι πρέπει να είναι ρεαλιστικοί, μετρήσιμοι και εύκολοι στην κατανόηση από το σύνολο των υπαλλήλων και των ηγεσιών. Οι δείκτες αποτυπώνουν που βρισκόμαστε και πόσο απέχουμε ή ξεπερνούμε το στόχο. Δεν φτάνει να υλοποιούμε την εργασία μας, δεν φτάνει να γνωρίζουμε ποιοι αποδίδουν μόνο θεωρητικά. Χρειάζεται μέτρηση αλλά και ανταμοιβή γι’αυτούς που πρέπει.