Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
πετρος βαρδης
η πρόταση αξιολόγησης από τους προϊσταμένους είναι εν τη γεννέσει διαβλητή και θα πρέπει να αποκλεισθεί.Αντ αυτής θα πρέπει να ορισθούν κριτήρια αξιολόγησης των επιδόσεων των υπαλλήλων σε πρότυπο point system.Οσο πιο αυτόματη η διαδικασία τόσο λιγώτερο διαβλητή θα είναι.Δηλαδή προτείνω κάτι σαν διαδικασία ΑΣΕΠ .
 
 
Νίκος Α. Ζώρης
Προκειμένου η Δημόσια Διοίκηση στην Ελλάδα να λειτουργήσει αποτελεσματικά, θα πρέπει κατά τη γνώμη μου να γίνουν κατ’ αρχήν τα εξής:Α) Να υπάρξουν τα εξής δύο χαρακτηριστικά τα οποία θεωρώ ότι είναι απολύτως απαραίτητα για την ομαλή λειτουργία, την παραγωγικότητα και την ποιότητα της κάθε Επιχείρησης, του κάθε Φορέα, του κάθε Οργανισμού:1) Καλή Οργάνωση.Οι τρεις εχθροί της καλής οργάνωσης είναι: η προχειρότητα, η ανευθυνότητα και η κακή διαχείριση του χρόνου. 2) Σωστός Προγραμματισμός.Οι τρεις εχθροί του σωστού προγραμματισμού είναι: η αδιαφορία, η αναβλητικότητα και η αναποφασιστικότητα. Β) Να εκλείψουν τα εξής δύο χαρακτηριστικά τα οποία θεωρώ ότι αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή για την υπόσταση και τη βιωσιμότητα της κάθε Επιχείρησης, του κάθε Φορέα, του κάθε Οργανισμού:1) Σπατάλη.2) Διαφθορά. Όλα τα προαναφερθέντα, δηλαδή η μη ύπαρξη καλής οργάνωσης και σωστού προγραμματισμού καθώς και η ύπαρξη σπατάλης και διαφθοράς, αποτελούν, κατά τη γνώμη μου, την κατάρα, τη μάστιγα και την κακοδαιμονία όχι μόνον κάποιων Επιχειρήσεων, Φορέων ή Οργανισμών, αλλά και του ίδιου του Ελληνικού κράτους.Και δεν διστάζω να πω, μετά λύπης μου βέβαια, ότι η ύπαρξη αυτών των φαινομένων οφείλεται ή σε ανεπάρκεια των εκάστοτε διοικούντων ή σε αδιαφορία τους ή σε ανοχή τους ή σε ενοχή τους ή και σε συνδυασμό αυτών των φαινομένων. Αναφορικά με την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων και προκειμένου αυτή να είναι αξιοκρατική και αποτελεσματική, απαιτείται κατ’ αρχήν η ανάπτυξη ενός Συστήματος Διαχείρισης Ανθρώπινου Δυναμικού.Το Σύστημα αυτό θα περιλαμβάνει αρχές, κανόνες και μεθόδους με τις οποίες θα επιτυγχάνεται η άριστη διαχείριση και αξιοποίηση του προσωπικού.Ενδεικτικά, το Σύστημα θα περιλαμβάνει τα εξής υποσυστήματα: α) υποσύστημα περιγραφών καθηκόντων/ευθυνών των θέσεων εργασίας και αξιολόγησης θέσεων εργασίας.β) υποσύστημα μεθόδων διοικητικής εποπτείας του προσωπικού (προσέλευση, αποχώρηση, απουσίες, άδειες, συμπεριφορά κλπ.).γ) υποσύστημα μεθόδων αξιολόγησης απόδοσης του προσωπικού.δ)Υποσύστημα πολιτικής αμοιβών.ε) υποσύστημα εκπαίδευσης.στ) υποσύστημα μεθόδων αξιοποίησης προτάσεων προσωπικού για πάσης φύσεως λειτουργικά/διοικητικά θέματα (βελτίωση ισχυουσών διαδικασιών, απλούστευση των ροών εργασίας, ανακατανομή αρμοδιοτήτων, λειτουργικότητα / ασφάλεια / υγιεινή / αισθητική των χώρων εργασίας κλπ.) και μεθόδων διαπίστωσης του βαθμού ικανοποίησής του. Πολλοί από τους υπαλλήλους της Δημόσιας Διοίκησης, δυστυχώς, δεν διαθέτουν τις απαιτούμενες γνώσεις, ικανότητες και δεξιότητες, ενώ ορισμένοι άλλοι δεν έχουν σωστή νοοτροπία (π.χ. δεν έχουν διάθεση να εξυπηρετήσουν τους συναλλασσόμενους πολίτες, τους οποίους βλέπουν σαν “ενόχληση”). Υπάρχουν δηλαδή και υπάλληλοι οι οποίοι δεν θέλουν να προσφέρουν, ανεξάρτητα από τις όποιες ικανότητές τους. Τέτοιοι υπάλληλοι αποτελούν κατά τη γνώμη μου σοβαρότατο πρόβλημα για κάθε Οργανισμό.Ένας από τους λόγους που δημιούργησαν αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση στη Δημόσια Διοίκηση, είναι το ότι οι αρμόδιοι δεν έχουν φροντίσει, εδώ και δεκαετίες, να τοποθετηθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις. Αντίθετα, πολλοί από αυτούς τους ακατάλληλους υπαλλήλους έχουν τοποθετηθεί στις θέσεις τους με αποφάσεις που διακρίνονταν για την έλλειψη αξιοκρατίας (κομματικά κριτήρια, φιλίες, συγγένειες, παρέες κλπ.).Έτσι, σε πολλές Δημόσιες Υπηρεσίες παρατηρείται μια εικόνα απαράδεκτη (Υπάλληλοι οι οποίοι δεν μιλάνε με ευγένεια, δεν έχουν μάθει να χαμογελάνε, προσέρχονται στην εργασία τους καθυστερημένα, απουσιάζουν συχνά κλπ.).Υπάρχουν βέβαια σε πολλές Δημόσιες Υπηρεσίες και κάποιοι εξαιρετικοί υπάλληλοι που προσφέρουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες, επειδή και θέλουν και μπορούν να προσφέρουν.Κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει στην Ελληνική Δημόσια Διοίκηση να πάψει επιτέλους να επιτρέπεται η κακή απόδοση και παράλληλα να αρχίσει να επιβραβεύεται η άριστη.Στη Δημόσια Διοίκηση ανέκαθεν δεν υπήρχε αξιοκρατία.Κάποια στελέχη που έχουν τοποθετηθεί σε θέσεις ευθύνης δεν έχουν τις δυνατότητες, για διάφορους λόγους, να παίξουν το ρόλο του αποτελεσματικού ηγέτη. Έτσι, παρατηρείται έντονα το φαινόμενο να υπάρχουν σήμερα στελέχη τα οποία, ενώ κατέχουν καίριες θέσεις, δεν έχουν τις απαιτούμενες ικανότητες για να αναλάβουν πρωτοβουλίες, να καταθέσουν ρηξικέλευθες προτάσεις, να κινητοποιήσουν, να πάρουν σημαντικές αποφάσεις, να λύσουν προβλήματα, να ηγηθούν.Η κατάσταση στη Δημόσια Διοίκηση “μιλάει” από μόνη της για το “σπουδαίο έργο” που επιτελέστηκε επί τόσα χρόνια. Αναξιοκρατία, ανοργανωσιά, σπατάλη, διαφθορά, εξάρτηση από συμφέροντα ή από πολιτικά κόμματα, συνδικαλισμός που επεδίωκε και εξακολουθεί να επιδιώκει τη συνδιοίκηση του κάθε Δημόσιου Οργανισμού, όπου το Διοικητικό Συμβούλιο αυτού του Οργανισμού είναι διορισμένο από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα. Ένας δημόσιος υπάλληλος ο οποίος αξιολογείται προκειμένου να αναλάβει κάποια θέση ευθύνης (διευθυντής – προϊστάμενος – τμηματάρχης) θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να έχει ικανότητα στο χειρισμό ανθρώπων, να έχει ταλέντο στην τέχνη του «διοικείν» και να είναι πρωτίστως ηθικός, δίκαιος, ειλικρινής, ευπρεπής.Επίσης θα πρέπει να διαθέτει και τα παρακάτω προσόντα / χαρακτηριστικά:Να έχει τις απαιτούμενες γνώσεις για τη θέση που κατέχει.Να έχει υψηλού επιπέδου οργανωτικές και διοικητικές ικανότητες.Nα είναι ευχάριστη και ισορροπημένη προσωπικότητα.Nα έχει επικοινωνιακή ευχέρεια και πειθώ.Να έχει αυτοπεποίθηση, η οποία όμως να μη φτάνει στα όρια της έπαρσης ή της αλαζονείας.Να είναι σοβαρός, αξιόπιστος, μεθοδικός, ψύχραιμος, αποφασιστικός.Να μπορεί να επιλέγει τους πλέον κατάλληλους συνεργάτες του με τρόπο δίκαιο και αξιοκρατικό, να σέβεται τη γνώμη τους, να αναθέτει τον κατάλληλο ρόλο στον κάθε συνεργάτη του, να αναπτύσσει και να αξιοποιεί τις ικανότητες των συνεργατών του, να τους μεταδίδει την αισιοδοξία του και τον ενθουσιασμό του, να τους ενθαρρύνει και να τους επαινεί όταν χρειάζεται, να αναγνωρίζει τα επιτεύγματά τους, να μεριμνά για να ανταμειφθούν υλικά και ηθικά.Να μπορεί να προγραμματίζει, να οργανώνει, να καθοδηγεί, να συντονίζει, να υποστηρίζει, να ελέγχει, να αξιολογεί, να παίρνει πρωτοβουλίες, να δίνει λύσεις.Να παραδέχεται τα λάθη του, να αναγνωρίζει τις αδυναμίες του, να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, να συμπεριφέρεται στους άλλους όπως θα ήθελε να του συμπεριφέρονται κι αυτοί.Να μπορεί να ηγείται και όχι απλώς να διευθύνει! Η Δημόσια Διοίκηση θα πρέπει να πάψει απλώς να τοποθετεί στις διάφορες θέσεις διευθυντές – προϊσταμένους – τμηματάρχες.Θα πρέπει να αναζητά ηγέτες. Δηλαδή ανθρώπους με όραμα και ηγετική φυσιογνωμία, που να διαθέτουν δημιουργική φαντασία και έφεση στην καινοτομία, που να είναι σε θέση να παρακινήσουν τους συνεργάτες τους και να τους ενώσουν με ένα κοινό όραμα και με κοινούς στόχους.Ένας διευθυντής – προϊστάμενος – τμηματάρχης, ο οποίος διαθέτει τα προαναφερθέντα προσόντα/ χαρακτηριστικά, θα κατορθώσει να επιτύχει μαζί με τους συνεργάτες του τους τεθέντες στόχους, έχοντας παράλληλα προωθήσει το ομαδικό πνεύμα, έχοντας διαμορφώσει ένα άριστο εργασιακό κλίμα, έχοντας δημιουργήσει ιδανικές συνθήκες εργασίας, έχοντας κερδίσει και κάτι πολύ σπουδαίο: την εμπιστοσύνη, την αγάπη και το σεβασμό των συνεργατών του.Ένας τέτοιος ηγέτης είναι βέβαιο ότι θα επιτύχει, γιατί θα έχει μοιράσει την ισχύ του, δεν θα την έχει επιβάλει. Θα πρέπει λοιπόν οι κυβερνώντες στην Ελλάδα να μεριμνήσουν κάποτε ώστε να αποκτήσει επιτέλους η Δημόσια Διοίκηση καλή οργάνωση και σωστό προγραμματισμό και να εκλείψουν τα φαινόμενα σπατάλης και διαφθοράς.Για να επιτευχθεί αυτό θα πρέπει οι αρμόδιοι να προβούν στις απαιτούμενες ενέργειες, με κύριο στόχο την επιβολή της αξιοκρατίας, τη μεγιστοποίηση της συνεισφοράς των εργαζομένων και την εμπέδωση θετικού εργασιακού κλίματος. Νίκος Α. ΖώρηςΣυγγραφέας ΛογοτέχνηςΠρώην διευθυντικό στέλεχος του τραπεζικού κλάδουκαι νυν σύμβουλος επιχειρήσεων
 
 
Χρυσαυγή Παπαδοπούλου
Υπάρχουν υπουργεία των οποίων η οργάνωση είναι – ας μου επιτραπεί- ημιστρατιωτική , όπως π.χ. το Υπουργείο Εθνικής ΄Αμυνας (στρατιωτικό και πολιτικοό προσωπικό) και το Υπουργείο των Εξωτερικών (διπλωματικό και διοικητικό προσωπικό). Δηλ. και στα δύο υπουργεία προίστανται και άρα διοικούν και άρα αποφασίζουν κ.λ.π. το στρατιωτικό και το διπλωματικο προσωπικό, αντίστοιχα. Το δε πολιτικό και διοικητικό αντίστοιχα υπακούει. Και στα δύο υπουργεία υπηρετούν καταξιωμένοι, έμπειροι, προσοντούχοι διοικητικοί υπάλληλοι που όμως, λόγω της φύσεως της δομής και των δύο Υπουργείων, οι πολιτικοί/διοικητικοί υπάλληλοι ΔΕΝ έχουν την ευκαιρία, την ευχέρεια ή το δικαίωμα να αναπτύξουν όλες τις ικανότητές τους, τις δεξιότητές τους, τα πραγματικά προσόντα τους, κάτι που θα τους έδινε την ευκαιρία της προαγωγής. Οι θέσεις ευθύνης καταλαμβάνονται ΜΟΝΟ από τους π.χ. διπλωματικούς στο ΥΠΕΞ. Επομένως, οι διοικητικοί υπάλληλοι όσο ικανοί και να είναι ΟΥΔΕΠΟΤΕ θα έχουν την ευκαιρία της ανέλιξης/προαγωγής κι ας εργάζονται περισσότερο από τους προισταμένους τους. Συγκεκριμένα, υπάλληλος ΠΕ του Υπουργείου Οικ. με 30 χρόνια υπηρεσίας γίνεται Διευθυντής και άρα κατέχει θέση ευθύνης. Ο ίδιος υπάλληλος με τα ίδια προσόντα και χρόνια στο Υπουργείο Εξωτερικών ΔΕΝ θα γίνει διευθυντής ποτέ γιατί τις θέσεις ευθύνης καταλαμβάνουν οι διπλωματικοί υπάλληλοι ανωτέρων βαθμών (Σύμβουλοι, Πρέσβεις). Με αυτούς τους υπαλλήλους τί θα γίνει? Τί θα προβλέψετε ?
 
 
Δημήτρης Κυπριώτης
Γιατί είναι κριτήριο «η κανονικότητα του ρυθμού εκτέλεσης των καθηκόντων» και όχι η επίτευξη των εκάστοτε στόχων;Ποιοι και πως θα αναπτύξουν τους ειδικούς δείκτες; Από την εμπειρία μου γνωρίζω ότι είναι μια διαδικασία πολύ απαιτητική, ειδικά για θέσεις εργασίες στις οποίες δεν μπορούν να εφαρμοστούν ποσοτικοί δείκτες.
 
 
Panos Liverakos
Η πρόβλεψη για την τήρηση και ενημέρωση του συστήματος αξιολόγησης ανά τρίμηνο είναι υπέρμετρα φιλόδοξη και μάλλον υπερβολική. Προσθέτει υπερβολικά στο κόστος εφαρμογής του και δεν εμπλουτίζει τα αποτελέσματα ικανοποιητικά σε σύγκριση με την ενημέρωση του ανά εξάμηνο ή ανά έτος. Η ενημέρωση ανά τρίμηνο θα ήταν αποδεκτή και ρεαλιστική μόνο αν ίσχυε για μια μεταβατική περίοδο ενός έτους όπου το σύστημα θα έτρεχε πιλοτικά και θα συνδυαζόταν με εντατική εκπαίδευση του ανθρώπινου δυναμικού ώστε να εξοικειωθεί με αυτό, καθώς και να διαγνωστούν τυχόν αστοχίες και προβλήματα, που θα διορθώνονταν πριν αυτό τεθεί σε εφαρμογή επίσημα και στο διηνεκές.Κατά τη γνώμη μας η πρόβλεψη για την δυνατότητα τροποποίησης των επιχειρησιακών στόχων δεν θα πρέπει να περιέχεται στο διάταγμα. Η διάταξη αυτή θα πρέπει να περιορίζεται στο επίπεδο τροποποίησης του βαθμού επίτευξης των στόχων και όχι στην τροποποίηση των ίδιων των επιχειρησιακών στόχων. Οι στόχοι πρέπει να παραμένουν σταθεροί για ένα εύλογο χρονικό διάστημα και δεν πρέπει να αλλάζουν τουλάχιστον κατά τη διάρκεια του χρονικού διαστήματος για το οποίο εφαρμόζεται το σύστημα αξιολόγησης. Δεν είναι πρακτικό, αλλά ούτε επιθυμητό να παρέχεται η δυνατότητα αλλαγής επιχειρησιακών στόχων, αφού μια τέτοια αλλαγή ανατρέπει τα συμφωνηθέντα και επηρεάζει τα κριτήρια αξιολόγησης με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η ορθολογική ολοκλήρωση ενός κύκλου αξιολόγησης. Ο βαθμός επίτευξης των επιχειρησιακών στόχων είναι μια άλλη παράμετρος, που μπορεί να τροποποιηθεί μετά από αμοιβαία συμφωνία, αφού εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό και από τις πολιτικές και οικονομικές συγκυρίες που επικρατούν στη χώρα ανά πάσα χρονική στιγμή, και ιδιαίτερα σήμερα όπου η αβεβαιότητα είναι παρούσα σε όλες τις πτυχές της πολιτικής και οικονομικής ζωής της χώρας. Εν κατακλείδι, θεωρούμε ότι η τροποποίηση των επιχειρησιακών στόχων δεν είναι επιθυμητή γιατί δημιουργεί αβεβαιότητα και απαλείφει τη σταθερότητα που απαιτείται για την όσον το δυνατόν αντικειμενική αξιολόγηση του ανθρώπινου δυναμικού της Δημόσιας Διοίκησης εντός ενός συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου.Απορεί κανείς σχετικά με το τι, επιτέλους, θα έχει να προσθέσει ένας προϊστάμενος σε όσα είχε ήδη πει προ τριών περίπου μηνών. Η τακτική αυτή ενέχει τον κίνδυνο όχι μόνο της επανάληψης, αλλά και πιθανότατα της απαξίωσης του συστήματος, του περιορισμού δηλαδή σε μια απλή πρακτική κενού περιεχομένου η οποία απλά επαναλαμβάνεται χωρίς απτό αποτέλεσμα. Το φαινόμενο αυτό έχει παρατηρηθεί και σε άλλες χώρες. Πρέπει να αποφευχθεί το φαινόμενο της υποκατάστασης του σκοπού από τα μέσα επίτευξής του, δηλαδή να προσκοληθούμε υπερβολικά στη διαδικασία στην τήρηση του τύπου και λιγότερο στο αποτέλεσμα.Στο ίδιο άρθρο αναφέρεται ότι οποιαδήποτε αλλαγή πρέπει να πραγματοποιείται εντός πέντε εργάσιμων ημερών και μετά να δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης για να ισχύει. Κατ’ αρχήν ένα τόσο σημαντικό θέμα όπως η αλλαγή επιχειρησιακών στόχων δεν μπορεί να συμφωνηθεί εντός πέντε εργάσιμων αφού απαιτούνται σοβαρές διαβουλεύσεις και συμφωνίες για την αλλαγή μεταξύ όλων των εμπλεκομένων σε αυτό το θέμα. Από την άλλη πλευρά, γιατί θεσπίζεται ως απαραίτητη προϋπόθεση η δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης για να ισχύσει οποιαδήποτε αλλαγή; Γιατί τόση γραφειοκρατία; Κατά τη γνώμη μας ένα επιχειρησιακό σχέδιο αποτελεί εσωτερική διαδικασία ενός οργανισμού, και γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να συμφωνείται και να επικαιροποιείται εσωτερικά και να αναρτάται σε ειδική ενότητα στην ιστοσελίδα της Υπηρεσίας. Τι ακριβώς προσθέτει η δημοσίευση των οποιοδήποτε αλλαγών στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης; Δεσμεύει περισσότερο λόγω αυξημένης τυπικής ισχύος;Περαιτέρω, γιατί όλη η διαδικασία όπως περιγράφεται πρέπει να βασίζεται σε μια σειρά από έντυπες φόρμες (Δελτίο), που μεταφέρονται από ιεραρχικό επίπεδο σε ιεραρχικό επίπεδο έως ότου συμπληρωθούν ολοκληρωτικά; Γιατί δεν παρέχεται η δυνατότητα δημιουργίας ενός ολοκληρωμένου ηλεκτρονικού συστήματος στο οποίο θα εισάγονται στοιχεία κατ’ αλληλουχία με βάση το ιεραρχικό επίπεδο έτσι ώστε να επιταχύνεται η διαδικασία και να αποφεύγεται η σπατάλη υλικών και πόρων που ένα σύστημα σε έντυπη μορφή επιφέρει; Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα συστημάτων ολικής αξιολόγησης που ήδη χρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια από διεθνείς οργανισμούς, καθώς και από δημόσιες υπηρεσίες άλλων χωρών που θα μπορούσαν να παίξουν καταλυτικό ρόλο στην δημιουργία ενός παρόμοιου συστήματος για την ελληνική δημόσια διοίκηση.