Βλέπετε τα σχόλια που σχετίζονται με την ομάδα λέξεων που επιλέξατε.
 
Θεόδωρος Κωνσταντίνου
Συμφωνώ με οτιδήποτε θα μειώσει το Δημόσιο,(ΣΤΕΝΟ και ΕΥΡΥΤΕΡΟ), σε γραφειοκρατία, πολυδαίδαλες διαδικασίες και προσωπικό ΑΧΡΗΣΤΟ,ΑΝΙΚΑΝΟ,ΑΝΕΝΤΙΜΟ και προσληφθέν με ύποπτες και «υπόγειες» πρακτικές…Οι απολύσεις δεν πρέπει να είναι Ταμπού, γι’αυτούς που αξίζει να φύγουν.Έχετε πνίξει τους συνταξιούχους, τους καταντήσατε επαίτες,χωρίς ηθικό και κουράγιο να ζήσουν, επειδή κάποιοι κομματικοί και παροπιδοφορούντες υπουργοί δεν θέλουν να πειράξουν τον κομματικό στρατό.Προτείνω να απολύσετε όσους μπήκαν χωρίς ΑΣΕΠ και με διαδικασίες αυλής παλατιού.Το κλείσιμο οργανισμών και φορέων θα είναι κενό περιεχομένου, αν δεν συνοδευτεί από απολύσεις.
 
 
Γεράσιμος Παπαδόπουλος
Συμφωνώ με, και υποστηρίζω τις, παρεμβάσεις και απόψεις της Ένωσης Ελλήνων Ερευνητών σχετικά με τη δημόσια διαβούλευση νομοσχεδίου «Κατάργηση και Συγχώνευση νομικών προσώπων του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα» του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης». Δρ Γεράσιμος ΠαπαδόπουλοςΔιευθυντής ΕρευνώνΓεωδυναμικό ΙνστιτούτοΕθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών (ΕΑΑ)Εκπρόσωπος Ερευνητών στο ΔΣ ΕΑΑΠρόεδρος Συλλόγου Ερευνητών ΕΑΑ
 
 
Γεράσμος Νοταράς
Το τότε ‘’ΚΚΕ Αθηνών’’ που μετεξελίχθηκε σε ‘’ΕΚΚΕ’’ δημιουργήθηκε σε μία συγκυρία όπου η αισιοδοξία και η δημιουργικότητα ήταν χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας. Η κοινωνία αυτή ήθελε να κερδίσει τον χαμένο χρόνο, συνέπεια του παγκόσμιου και εμφύλιου πολέμου. Φωτισμένοι άνθρωποι έκαναν πράξη την παγκόσμια αποδεκτή διαπίστωση ότι η έξοδος από την κρίση και την οπισθοδρόμηση που αυτή συνεπάγεται, είναι η απόκτηση ‘’εργαλείων’’ μελέτης της κοινωνικής πραγματικότητας, χωρίς παρωπίδες και οποιουδήποτε είδους σκοπιμότητες. Προϋπόθεση ενός τέτοιου εγχειρήματος η ανεξαρτησία και η αυτοδιοίκηση, ώστε η πρωτογενής και εφαρμοσμένη έρευνα να είναι απαλλαγμένες από κάθε είδους επιρροές. Να αποτελούν δηλαδή ένα αξιόπιστο εργαλείο στο οποίο να μπορούν οι κυβερνόντες να στηρίξουν τους αναπτυξιακούς και άλλους σχεδιασμούς τους.Είχα το μοναδικό προνόμιο να υπάρξω μέλος της πρώτης εκείνης ομάδας και δε θα ξεχάσω ποτέ όσο ζω τη δημιουργικότητα, την επιστημονική αυστηρότητα και το κέφι με το οποίο μελετήσαμε και αναδείξαμε παθογένειες που έπλητταν την τότε κοινωνία μας και που δυστυχώς δεν έχουν ακόμη εκλείψει. Η παιδική εγκληματικότητα, παθογένειες του εκπαιδευτικού μας συστήματος, η μετανάστευση, η πορνεία, το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας, κτλ, κτλ, κτλ.Η ‘’χαμένη άνοιξη’’, όπως την ονόμασε ο Στρατής Τσίρκας, τέλειωσε για μένα ένα πρωί της 23ης Οκτωβρίου του 1967 όταν ο Μπάμπαλης και ο Σπανός (της Ασφάλειας και όχι της ΕΣΑ) με υποδέχθηκαν στο γραφείο του Ηλία Δημητρά, που με είχε καλέσει για να μου τους …συστήσει. Αυτό αποτέλεσε και το τέλος της ‘’χαμένης άνοιξης’’ για το Κέντρο, το οποίο ανέστειλε τις εργασίες του, μεγάλο μέρος του προσωπικού του βρέθηκε στη φυλακή, στη παρανομία ή στο εξωτερικό. Ξανάνοιξε πάλι ως Εθνικό Κέντρο με νέα, εν πολλοίς, σύνθεση. Αυτό υπήρξε και το πρώτο καίριο πλήγμα για τον οργανισμό.Η μεταπολίτευση επανέφερε σε τάξη το Κέντρο αλλά χωρίς να του δώσει, κατά τη γνώμη μου, την ηθική και υλική στήριξη που έπρεπε, ώστε να καταστεί ένας ουσιαστικός παράγοντας χάραξης αναπτυξιακής πολιτικής.Τώρα επιχειρείται μια επιπλέον αποδυνάμωσή του. Η συγχώνευση δύο επιστημονικών οργανισμών, που με ευθύνη της Πολιτείας, την τελευταία δεκαετία έχουν μετατραπεί σε ‘’αποπαίδια’’. Χωρίς στοιχειώδη μέσα για να επιτελούν το έργο τους. Με τη δημιουργία επαναλαμβανόμενων αβεβαιοτήτων. Χωρίς τη χάραξη πλαισίου και στόχων. Δεν πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα. Ούτε καν να πείσουν τους δανειστές μας ότι κάτι κάνουμε προς την κατεύθυνση του εξορθολογισμού της λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού.Ως πολίτης της χώρας αυτής συμπαρίσταμαι στο προσωπικό του Κέντρου και στα μέλη της επιστημονικής κοινότητας που εναντιώνονται σε μία άσκοπη κίνηση εντυπώσεων και απευθυνόμενος στον εκ των συναρμοδίων υπουργών, με τον οποίων σε δύσκολες στιγμές βρεθήκαμε στα ίδια χαρακώματα, έχω να του πω: Αντώνη δεν το ξανασκέφτεσαι; Γεράσιμος ΝοταράςΠρώην μέλος του προσωπικού του Κέντρου Κοινωνικών ΕπιστημώνΣήμερα Επικεφαλής του Ιστορικού Αρχείου της Εθνικής Τράπεζας
 
 
Αλίκη Μουρίκη
Πέρα από τις προφανείς αδυναμίες του άρθρου 9 που αναδείχθηκαν με σαφήνεια από τους περισσότερους σχολιαστές (αντισυνταγματικότητα, προχειρότητα, ανιστορικότητα, αντιεπιστημονικότητα, αναποτελεσμα-τικότητα, κ.ά.), θα ήθελα να προσθέσω 2 επισημάνσεις:(α)Αυτό που πρωτίστως θίγεται από τη σχεδιαζόμενη συγχώνευση, δεν είναι το ΕΙΕ -όπως θα νόμιζε κανείς από την ένταση και το πλήθος των σχετικών σχολίων- αλλά το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, το οποίο, μέσα σε διάστημα λίγων μηνών, υποβαθμίζεται, από έναν ανεξάρτητο φορέα κοινωνικής έρευνας, με 3 διακριτά ινστιτούτα, 6 μελές Διοικητικό Συμβούλιο, βιβλιοθήκη, κ.λπ., σε μια σκωληκοειδή απόφυση του ΕΙΕ, χωρίς τον δικό του (έστω και γλίσχρο και συνεχώς μειούμενο) προϋπολογισμό, χωρίς δυνατότητα αυτοτελούς διαμόρφωσης της ερευνητικής του στρατηγικής, χωρίς ερευνητικές υποδομές και αναγκασμένο να επιβιώσει σε ένα επιστημονικό περιβάλλον με τελείως διαφορετικές ερευνητικές παραδόσεις και προτεραιότητες. Αναρωτιέται κανείς, τι μεταχείριση θα έχει η κοινωνική έρευνα κατά τη διανομή των περιορισμένων πόρων, μέσα σε ένα διοικητικό πλαίσιο όπου ο εκπρόσωπος του ΕΚΚΕ θ’ αποτελεί μια μοναχική φωνή σε ένα αδιάφορο (στην καλύτερη περίπτωση) ΔΣ. (β) Ποια η σκοπιμότητα αυτής της συγχώνευσης, και της τεράστιας αναστάτωσης που επιφέρει, εάν: δεν προκύπτει δημοσιονομικό όφελος, δεν προκύπτουνι εξορθολογισμός του ερευνητικού ιστού, συνέργειες και οικονομίες κλίμακας, δεν βελτιώνει το προφίλ αξιοπιστίας της κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές μας, και καταργεί και τα τελευταία προσχήματα ότι όλα αυτά γίνονται για την καλύτερη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης; Ποιας δημόσιας διοίκησης, αυτής που απαξιώνει και αφανίζει το πολλαπλώς αξιολογημένο επιστημονικό προσωπικό της, προκειμένου ν’ αφήσει ανέπαφες τις δομές του πελατειακού συστήματος;