Βλέπετε τα σχόλια του χρήστη «ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ»
 
some_text
some_text
some_text
some_text
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Κάθε νομοθετική διάταξη που αφορά στην μετάβαση από μία ίσως «αναχρονιστική» και πολύ πιθανά άδικη προγενέστερη κατάσταση σε μία σύγχρονη, απαραίτητη και δίκαιη, πρέπει απαραιτήτως να συνοδεύεται από μια ήπια και ομαλή αλλαγή η οποία δεν θα δημιουργεί νέες κατάφορες σε πολλές περιπτώσεις αδικίες. Η πρακτική αυτή που ακολουθείται τα τελευταία 25 χρόνια στις περισσότερες των περιπτώσεων καθίσταται ανίσχυρη κατά την εφαρμογή της και αναποτελεσματική με αποτέλεσμα την συνεχή και ατέρμονη νομοθετική κωδικοποίηση. Η σημερινή υπηρεσιακή εξέλιξη βασίζεται σε ένα παλαιό και απαρχαιωμένο σύστημα αξιολόγησης , 60 και πλέον ετών, άμεσα συνδεδεμένο με την φυσική ηλικιακή πορεία του υπαλλήλου εντός της υπηρεσίας. Εκτιμώ επί της αρχής ότι θα πρέπει να τεθεί ικανή χρονική (ίσως πενταετία) αφετηρία του εγχειρήματος τέτοια ώστε να δωθεί ο χρόνος που χρειάζεται σε όλους τους άμεσα εμπλεκομένους (αξολογητές και αξιολογούμενους) να προετοιμαστούν κατάλληλα. Εκ των πραγμάτων μην ξεχνούμε ότι υπάρχει σχετική πρόβλεψη σε κάθε εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας των υπηρεσιών η ύπαρξη τμημάτων προγραμματισμού, εσωτερικών διαδικασιών και πιστοποίησης τα οποία με διαφανές και άμεπτες διαδικασίες, με τη εφαρμογή κατάλληλων δεικτών αξιολόγησης μέσω εποπτευόμενων εφαρμογών από μια ενιαία αρχή (βλέπε το παράδειγμα της εναιαίας αρχής πληρωμών) να αξιολογούνται και να παρακολουθούνται πλήρως.
 
 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Συμφωνώντας επί της αρχής με το σχόλιο του κ. Γιαννιτσιώτη θα ήθελα να παραθέσω και την ακόλουθη σκέψη. Η κρίση δύο υπαλλήλων με τα ίδια χρόνια προϋπηρεσίας, την ίδια ειδικότητα, τον ίδιο βαθμό, ακόμα και το ίδιο ή παρεμφερές αντικείμενο εργασίας αλλά διαφορετική υπηρεσία, είτε στον ίδιο οργανισμό είτε σε διαφορετικούς, εγκυμονεί την γέννεση αδικιών σε σχέση με την αξιολόγησή τους. Αναφέρομαι συγκεκριμένα σε υπηρεσίες που ενώ είναι κατ’ ουσία ίδιες παρέχονται με διαφορετικό τρόπο από τους φορείς λόγω διαφορετικής αντίληψης των προϊσταμένων αρχών. Έτσι είναι πολύ πιθανόν υπάλληλοι μιας υπηρεσίας να αξιολογούνται ευνοϊκότερα από συναδέλφους τους οι οποίοι αν και έχουν ως αντικείμενο το ίδιο ακριβώς έργο, ακολουθούν διαφορετικές μεθόδους επίλυσης και επίτευξης (περισσότερο ή λιγότερο γραφειοκράτες).