Βλέπετε τα σχόλια του χρήστη «Nikos»
 
some_text
some_text
some_text
some_text
Nikos
Από κάποια ενασχόλησή μου με το θέμα έχω καταλάβει ότι το πλεόν ορθό και αντικειμενικό σύστημα αξιολόγησης είναι το λεγόμενο κυκλικό, δηλαδή όλοι αξιολογούν όλους, και οι υφιστάμενοι τους προισταμένους τους. Εδώ φαίνεται ότι πάνε να εφαρμόσουν μόνο την από πάνω αξιολόγηση και μάλιστα από τους κάθε λογής προισταμένους που έχουν καταλάβει την όποια θέση με αδιαφανή κριτήρια. Ενδεχομένως κάποιοι εξ αυτών να είναι άξιοι αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι το αδιαφανές και πελατειακό ως τώρα σύστημα έχει επιλέξει μόνο τους άριστους για τις θέσεις ευθύνης. Εχει μεγάλη σημασία να μελετήσει κανείς το φαινόμενο bullying ή mobbing at work (πιθανή μετάφρασή του στα ελληνικά είναι παραγκωνισμός/περιθωριοποίηση/τρομοκράτηση στο χωρο εργασίας). Το φαινόμενο αυτό είναι παγκόσμιο και μελετάται εκτενώς τα τελευταία χρόνια από ειδικούς ερευνητές (κυρίως ψυχολόγους) που μελετούν τα εργασιακά περιβάλλοντα. Συνήθως ευδοκιμούν τέτοια φαινόμενα σε εργασιακά περιβάλλοντα που δεν έχει εγκαθιδρυθεί ειδική πολιτική anti-mobbing, όπου απουσιάζει η αξιοκρατία αλλά επικρατεί ο κακώς εννοούμενος ανταγωνισμός και τα ‘παιχνίδια εξουσίας’ (δηλαδή ανατγωνισμός για το ποιος θα πάρει την ‘καρέκλα της εξουσίας’ παραγκωνίζοντας ενδεχομένως και ικανότερούς του συναδέλφους). Συνήθως το ασκούν άνθρωποι με εγωισμό και φιλοδοξία αλλά στο βάθος ανασφαλείς αφού δεν έχουν τα τυπικά και ουιαστικά προσόντα έναντι άλλων συναδέλφων.Το πιο σημαντικό είναι όμως ότι η αξιολόγηση από πάνω προς τα κάτω τείνει να ενθαρρύνει τέτοια φαινόμενα. Επίσης το σύστημα πάσχει από αντικειμενικά κριτήρια (όπως μεταπτυχιακοί τίτλοι, δημοσιεύσεις και συγγραφικό έργο στο αντικείμενο, αριθμό και ποιότητα στις παραγόμενες αναφορές, συμμετοχή σε διεθνείς επιτροπές κλπ.) Εχει μεγάλη σημασία η αξιολόγηση ειδικών γνώσεων σε αντικείμενα και θέσεις που απαιτούν τέτοια προσόντα (δηλ. πόσο ο καθένας θεωρείται εμπειρογνώμονας – expert στη δουλειά του). Η δημόσια διοίκηση έχει ανάγκη από εξειδικευμένα στελέχη που θα ενθαρρύνονται να κάνουν όχι απλώς τη δουλειά τους αλλά και το κάτι παραπάνω.
 
 
Nikos
Το συγκεκριμενο αρθρο του νομου νομιζω κινειται προς την λαθος κατευθυνση.Δεν εχει νοημα η ανωτατη αμοιβη, αυτην θα την διαμορφωσει ουτως η αλλως η αγορα.Επισης ειναι σωστη η υπαρξη Α και Β ταξης. Ειναι δικαιη και φυσιολογικη, καθως υπαρχουν διαφορες αναμεσα στους Π.Ε. και Τ.Ε. οι οποιες ειναι ξεκαθαρες και στη σχετικη νομοθεσια.
 
 
Nikos
Είναι απαράδεκτο να μπαίνει ανώτατη τιμή μιας και γινεται συζήτηση για »ελεύθερη» διαπραγμάτευση με τον πελάτη. Ακόμα και αν μπεί πλαφόν στην αμοιβή ανα τετραγωνικό, στο απόλυτο ποσό θα ήταν σοβαρό σφάλμα να ισχύσει κάτι τέτοιο. Για παράδειγμα ενα νοσοκομείο 10.000 m2 ή ενα ξενοδοχείο 15.000 m2 με πολύπλοκες ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις και κτιριακό κέλυφος, δεν μπορεί να περιοριστεί στις 10.000 ευρώ. Σε περίπτωση που ισχύσει κάτι τέτοιο απλά ο επιθεωρητής θα προσαρμόσει το χρόνο και άρα την ποιότητα της εργασίας του σε αυτές τις αμοιβές, πράγμα προφανώς μή αποδεκτό.
 
 
Nikos
Έχει χυθεί πολύ αίμα και έχουν γίνει πολλοί αγώνες στην διάρκεια των περασμένων αιώνων, ώστε οι άνθρωποι να ξεφύγουν από τις αλυσίδες του μεσαίωνα και των φεουδαρχών. Δέν έχει περάσει πολύς καιρός που πέτυχε την αργία της Κυριακής ή του Σαββάτου εσχάτως. Ο ελευθερος άνθρωπος χρειάζεται ελευθερο χρόνο για να τακτοποιεί τα του εαυτού του. Όταν τούτο δεν υφίσταται είτε για θρησκευτικά καθήκοντα, είτε για κοινωνική του δράση, είτε για οικογενειακές δραστηριότητες, είτε για ατομική του εξέλιξη. Χρειάζεται να ξέρει τον ελευθερο χρόνο του για να μπορεί να προγραμματίζει ζητήματα της ζωής του.Δέν υπάρχει περίπτωση να προκύψει τίποτα θετικό από τέτοια οπισθοχώρηση σε θέματα κοινωνικού αποσυντονισμού. Παγίδες με προσχήματα. Ανάπτυξη και κουραφέξαλα. Ατελείωτη μπουρδολογία χάριν σκοπιμότητος, η οποία συνοψίζεται στο έξής: «σκύψτε τα κεφάλια σε ότι σας ζητούν». Αύριο θα ζητάτε περισσότερα και όλο και περισσότερα. Η ποιότητα ζωής θα είναι όχι το ζητούμενο, αλλά ενα μακρινό όνειρο. Όταν αρχίζει κανείς να μην ενοχλείται από τη βρώμα των σκουπιδιών, εύκολα συνηθίζει και στο τέλος γίνεται ένα με τα σκουπίδια. Κοινωνική μεταφορά αυτού είναι να αποδεχτεί ό κόσμος στο τέλος ότι ζητάνε όλοι αυτοί που θεωρούν την κοινωνία «μάζα» υποταγής άνευ αντιδράσεων, ώστε κάποιοι να περνάνε καλά κι εμείς χειρότερα.